ေသရည္အရက္စီးပြားပ်က္ကို တစ္စက္ကယ္မွ်မေသာက္ၾကႏွင့္

သုရာေမရယ မဇၨပၸမာဒ႒ာနာ- ေသရည္အရက္တုိ႔သည္ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ တုိ႔၌ ေမ့ေလွ်ာ့ျခင္း၏ အေၾကာင္းျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ေသရည္ အရက္ကုိ တစ္ စက္မွ်ပင္ မေသာက္သံုဘဲေနႏိုင္ရန္ က်င့္ၾကံသင့္ပါသည္။ ေသရည္ဟုဆုိရာတြင္ မူး


ရစ္ေစတက္ေသာအရာကုိ ထည့္၍ျပဳလုပ္စီရင္အပ္ေသာ အရည္ကိုပင္ ေခၚဆုိထုိက္ ပါသည္။ ေသရည္အရက္ သာမက ဘီယာ၊ ထန္းရည္၊ မူးရစ္ေဆး၊ ေဆးေျခာက္ စ ေသာအရာအားလံုးကိုလည္း ဤသိကၡာပုဒ္၌ မွတ္ယူၾကပါသည္။
ထုိေသရည္အရက္ကို ေသာက္စားမိလွ်င္ မူးရစ္၍ ေတြးခ်င္ရာေတြးကာ ကု သိုလ္ေကာင္းမႈႏွင့္ အလုပ္ကိစၥတုိ႔၌ ေမ့ေလ်ာ့တက္၏။ ထို႔အျပင္ အသိဉာဏ္ပညာ ထံုထိုင္းကာ အမွားအမွန္ကို မွန္ကန္စြာေ၀ဖန္ပိုင္းျခားႏုိင္မည္မဟုတ္ပါ။ ေသရည္အ ရက္ေသာက္စား ျခင္းသည္ မိမိကုိယ္တုိင္ေသာက္သံုးမွ အကုသိုလ္အက်ိဳးေပးခံ စားရမည္မဟုတ္ပါ။

(၁) ကိုယ္တုိင္ေသာက္စားျခင္း။
(၂) သူတပါးအားေသာက္စားခိုင္းျခင္း။
(၃) သူတပါး ေသာက္စားေနသည္ကို၀မ္းသာျခင္း။
(၄) အက်ိဳးကိုေျပာျပျခင္း
စသည့္ ကံထုိက္ေစေသာအေၾကာင္းမ်ားကုိလည္း မွတ္သားထားရပါမည္။

ေသရည္အရက္ကို စတင္ေသာက္သံုးစဥ္က က်န္းမာေရးအရ နည္းနည္းပါး ပါးဆုိေသာ္လည္း မေကာင္းမႈဟူသည္ စတင္ျပဳလုပ္ၿပီးပါက ျဖတ္ေတာက္ ရန္ ခက္ ခဲတက္ပါသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ မျဖတ္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ စြဲလန္းမူးရစ္ေစပါေတာ့သည္။ ေသရည္အရက္ ေသာက္စားၿပီးပါက မူးရစ္ကာ အျခားေသာ သီလမ်ားကိုလည္း ဆက္လက္ထိန္းသိမ္း ႏိုင္ရန္မလြယ္ေတာ့ပါ။ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ အလုပ္မ်ားလည္း လုပ္ေဆာင္ႏိုင္မည္မဟုတ္ ေတာ့ပါ။ ထိုသို႔ျဖင့္ ေသရည္အရက္ေသာက္စားျခင္း၏ အျပစ္မ်ားကို ေဖာ္ျပရပါမည္…

၁။ အေရးအခြင့္ သင့္၊ မသင့္ကို မသိတက္ျခင္း၊
၂။ ပ်င္းရိတက္ျခင္း၊
၃။ ေမ့ေလ်ာ့ မူးရစ္တက္ျခင္း၊ ( ေနာင္ဘ၀ အဆက္ဆက္၌ အ႐ူးအႏွမ္း ျဖစ္ တက္ ျခင္း)၊
၄။ သူမ်ားက ျပဳခဲ့ဖူးေသာ ေက်းဇူးကို မသိတက္ျခင္း၊
၅။ ဟိရီ ၾသတၱပ ဟူေသာ အရွက္အေၾကာက္မွ ကင္းျခင္း၊
၆။ မည္သည့္ အကုသိုလ္မွ မေရွာက္ၾကဥ္ဘဲ အလံုးစံုေသာ မေကာင္းမႈကို ျပဳမိ လြယ္ျခင္း၊
တုိ႔ျဖစ္ၾက၏။ လကၤာျဖင့္မွတ္ပါေလ…..

“ေသရည္ေသာက္လင့္ သင့္၊ မသင့္၌၊ ေရးခြင့္မသိ၊ ပ်င္းရိေမ့မူး၊ ေက်းဇူးမဆပ္၊ ဟိေရာတၱပ္ကင္း၊ ခပင္းမ်ားထို၊ အကုသိုလ္ကို၊ မၿငိဳလြယ္စြာ၊ ျပဳက်င့္ရာသည္… ေရွာင္ခါ အျပန္အက်ိဳးတည္း။”
ေရွာင္က်ဥ္ပါက အျပန္အက်ိဳးရွိသည္ဟု မွတ္ယူရပါမည္။ သုရာေမရယ သိကၡာပုဒ္၌ မလႊဲသာ၍ ေဆးအျဖစ္အနည္းအပါး ေသာက္သံုးရလွ်င္ အျပစ္ႀကီး လွမည္မဟုတ္ပါ။ အမွန္တကယ္ ေသာက္ခ်င္ေသာစိတ္ျဖင့္ ေသာက္ပါက မည္မွ် အထိအျပစ္ႀကီးသည္ကို ရွင္ေတာ္ဘုရားသာ သိျမင္ေတာ္မူပါလိမ့္မည္။ ဘုရားရွင္ လက္ထက္က အရွင္သာဂတ မည္ေသာ မေထရ္သည္ နဂါးႀကီးႏွင့္ တန္ခိုးၿပိဳင္ ေလရာ အႏိုင္ရေသာေၾကာင့္ ေကာသမၺီ ျပည္သူတုိ႔က ထုိမေထရ္ဆြမ္းခံလာေသာ အခါ ေသရည္ကို ကပ္လွဴၾက၏။ ထိုအခါက သိကၡာပုဒ္ ပညတ္ေတာ္မမူေသးေသာ ေၾကာင့္ ကပ္လွဴသမွ်ေသရည္မ်ားကို အရွင္သာဂတ ေသာက္ေလရာ ေသရည္မူး သျဖင့္ စ်ာန္အဘိညာဥ္ ကြယ္ပလွ်က္ ၿမိဳ႕ေပါက္၀တြင္လဲရွာေလ၏။ ဘုရားရွင္ေတြ႕ ျမင္ေတာ္မူ၍ တြဲေခၚဖို႔ရန္ အမိန္႔ေပးသျဖင့္ ရဟန္းမ်ားကတြဲေခၚလာၿပီး ဘုရားဘက္ သို႔ ဦးေခါင္းလွည့္၍ အခ်တြင္ ဦးေခါင္းကို ေျပာင္းျပန္ျပန္လ်က္ ဘုရားဘက္ သို႔ ေျခလွည့္ထားမိေလသည္။ ဤမွ်ေလာက္တန္ခိုးရွင္ကိုပင္ မရွက္တကြဲ အက်ိဳးနည္း ျဖစ္ ေအာင္ျပဳလုပ္တက္ေသာ ေသရည္အရက္သည္ ယခုေခတ္ သာမန္လူမ်ားကုိ အဘယ္မွာ အက်ိဳးမ်ားေအာင္ ျပဳလုပ္ေတာ့အံ့နည္း။
ေရွးအခါက ဘုရင္တစ္ပါးသည္ ေသရည္မူးခိုက္ အသားဟင္းမပါေသာ ပြဲေတာ္စာ ကိုကပ္လာသျဖင့္ ရင္ခြင္ထက္က သားငယ္ကုိ သတ္၍ခ်က္ ေစအပ္ ဖူးေလသည္။ ဘုရားရွင္က တိကအဂၤုတၳဳိရ္ပါဠိေတာ္၌ “ေသရည္အရက္ေသာက္မႈ၊ ေမထုန္မႈ၊ အိပ္မႈ၊ ဤသံုးခုကို မတင္းတိမ္ႏိုင္၊ အားမရႏိုင္၊ မ၀ႏိုင္ေသာ အမႈမ်ား”ဟု ေဟာေတာ္မူခဲ့သည္။ ထို႔ျပင္“ေသရည္အရက္မ်ားစြာ ေသာက္ေသာသူသည္ အပါယ္က်တက္၏၊ အပါယ္မွလြတ္၍ လူျဖစ္လာေသာ္ အ႐ူးအႏွမ္း ျဖစ္တက္၏” ဟုလည္းေဟာေတာ္မူခဲ့၏။ ထို႔မွ်ေလာက္ မေကာင္းမႈ ျဖစ္ေနေသာ ေသရည္ အရက္ေသာက္စားျခင္းကို အၿပီးတုိင္ေရွာင္းရွားသင့္ေပေတာ့သည္။ ေလာကီ အက်ိဳးစီးပြားကိုပင္ ပ်က္စီးဆံုး႐ႈံးေစသည့္ အျပင္၊ ေသလြန္ၿပီးေသာအခါတြင္ လည္း အပါယ္က်ေရာက္ မည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အေလးနက္ထား၍ေရးသားလိုက္ ရပါသည္။ ထိုအေၾကာင္းကို အရွင္မဟာရ႒သာရက …
“ေသႏွင့္အရက္၊ စီးပြားပ်က္ကုိ၊ တစ္စက္ကယ္မွ်၊ မေသာက္ၾကႏွင့္၊ ေရွာင္ၾကပါ ေလ၊ ရွင္ေတာ္ေဟာသည့္ အဆိပ္ေရ” ဟုေရးစပ္ကာ ဆံုးမေတာ္မူခဲ့ပါသည္။
ဤသို႔လွ်င္ သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔၏ ဆံုးမစကားအတုိင္း လိုက္နာက်င့္ၾကံကာ တစ္သံသရာလံုးက ပါလာခဲ့ေသာ အက်င့္ဆုိးႀကီးကို ပယ္သတ္၍ ေကာင္းက်ိဳး လိုရာ ဆႏၵျပည့္၀ႏိုင္ၾကပါေစ။…..။



No comments: