ျပန္လည္ႏုိးထေသာေန႔

မထင္မွတ္ပဲ ဘေလာ့ ျပန္လည္ဖြင့္လို႔ရပါၿပီ။ နည္းလမ္းရွာေဖြေပးပါေသာ မေမဟန္ ႏွင့္ အန္တီသစၥာအလင္း တုိ႔ ေက်းဇူးေၾကာင့္ပါ။ အရင္က ဘေလာ့ဆုိတာ ကုိယ္ပုိင္အိမ္ေလး တစ္ခုလို။ အခုေတာ့ ဒီေနရာေလးေတြက လူသူအေရာက္အေပါက္နည္းခဲ့ၾကပါၿပီ။ တုိးတက္လာတဲ့ နည္းပညာနဲ႔အတူ လူမႈကြန္ယက္မွာ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြ ပုိမိုလြယ္ကူ လ်င္ျမန္စြာ သိႏုိင္ၾကပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ မိမိကုိယ္တုိင္ ဖန္တီတည္ေဆာက္ေရးသားရတဲ့ ဘေလာ့ စာမ်က္ႏွာေလးေတြကုိ စာေရးဖူးသူတုိင္း တန္ဖုိးထား တတ္ၾကပါတယ္။ အျပင္မွာ ၾကံဳဆံုတဲ့ အခ်ိန္တုိင္းမွာလည္း တုိ႔ေတြ ဘေလာ့ေရးတုန္းက ဆုိတဲ့ စကားမ်ိဳးနဲ႔ စကား၀ုိင္းဖြဲ႔ျဖစ္ၾကတယ္။ အတိတ္ဆုိတာ ျပန္မရႏုိင္ေတာ့ေပမယ့္ တမ္းတလို႔ ကုသုိလ္အေရးေတြး ႏုိင္ပါေသးတယ္။ 

အမ်ားအက်ိဳးရြက္သယ္ပုိးက

            အမ်ားေကာင္းက်ိဳးကုိ ဦးတည္ၿပီး ေဆာင္ရြက္ေနတာပါ ဆုိေသာ သူႏွစ္ဦးကုိ တစ္ေန႔တည္းတြင္ ႏွစ္ခါၾကံဳခဲ့ရပါ၏။
            ပထမေတြ႔သူက အရပ္ျမင့္ျမင့္ သြယ္သြဝ္လ်လ်ႏွင့္ စကားေျပာ ညင္သာသူ ျဖစ္ပါသည္။
            သူက ဆုိပါသည္။
           သစ္တစ္ပင္ေကာင္း၊ ငွက္တစ္ေသာင္း၊ အေပါင္းကုိယ့္ေၾကာင့္ ေအးေစေသာ၀္… ဆိုတဲ့ စကားရွိတယ္ မဟုတ္လားဗ်ာ။ ကုိယ့္ေၾကာင့္ အမ်ားသူငါ ေကာင္းက်ိဳးရၾကတယ္ဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ္၀မ္းသာရမယ္ မဟုတ္လား။ ဒါေပမယ့္ အမ်ားအက်ိဳးကုိ ရည္ေျမွာ္ၿပီး လုပ္ေပးေနတာကုိပဲ သေဘာမေပါက္၊ မသိနားမလည္တဲ့သူေတြက ရွိေနေလေတာ့ အခက္အခဲေတြနဲ႔ ၾကံဳရတာေတြရွိတာေပါ့။ ကုိယ့္ကုိ မနာလိုျဖစ္လာတာေတြ၊ ကုိယ့္လုပ္ငန္းကုိ ဖ်က္လိုဖ်က္ဆီး လုပ္တာေတြ၊ ကဖ်က္ယဖ်က္ လုပ္တာေတြ ရွိတာေပါ့ဗ်ာ။ ရွိေနတာေပါ့။ ဒီလိုရွိေနေပမယ့္လဲ ကုိယ္လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ကုိ လုပ္ရမွာပါ။
            အမ်ားအက်ိဳး ရြက္သယ္ပုုိးက ခႏုိးခနဲ႔ ဆုိကဲ့ရဲ႕လည္း မရြဲ႕မေစာင့္ မွန္လမ္းေၾကာင္းျဖင့္ စိတ္ေကာင္းႏွင့္ယွဥ္ ေရွးရႈႏွင္ေလာ့ ဆုိတဲ့ အဆံုးအမ စကားအတုိင္း ကုိယ္ရည္ရြယ္ထားတဲ့ ပန္းတုိင္ အေရာက္ ေလွ်ာ္မွာပါပဲ၊ သြားမွာပါပဲ။
            သူ႔စကားသံကုိ နားေထာင္ရင္း အေႏွာင့္အယွက္ အခက္အခဲတုိ႔ကုိ ရင္ဆုိင္ဖုိ႔ တင္းထားေသာ သူ၏အားမာန္ကုိ ျမင္ေယာင္၍ရပါသည္။
            ဒုတိယေတြ႔သူကေတာ့ အရပ္ခပ္ျပတ္ျပတ္ ကုိယ္လံုးကုိယ္ထည္ ခုိင္ခံ့ေတာင့္တင္း၍ သူ႔စကားသံကလည္း မာေက်ာသည္။   
            သူက ဆုိပါသည္။
            ခင္ဗ်ားၾကားဖူးတယ္မဟုတ္လား၊ ကယ္ရဗင္လွည္းၾကီးကေတာ့ သြားၿမဲပဲ … ဆုိတာေလ။
            သူက ဘာဆက္မေျပာမလဲ ဆုိသည္ကုိ ကၽြန္ေတာ္က ၿငိမ္၍ေစာင့္သည္။
            ဟုိဗ်ာ… အေမရိကတုိက္ကုိ ႏုိင္ငံေပါင္းစုံက လူေတြလာၿပီး အေျခခ်စဥ္ ကာလကျမင္းႏွစ္ေကာင္၊ ဒါမွမဟုတ္ ေလးေကာင္ဆြဲတဲ့ ကယ္ရဗင္ (Caravan) ေပါင္းမုိးလွည္းႀကီးေတြနဲ႔ မိသားစုေတြ နယ္ေျမသစ္ရွာၾက၊ ေျပာင္းၾက၊ ေရႊ႕ၾကတယ္၊ ရြာေတြတည္ေထာင္မိၾကတဲ့ အခါမွာလဲ အဲဒီေပါင္းမုိးျမင္းတပ္ ကယ္ရဗင္ လွည္းႀကီးေတြနဲ႔ တစ္ရြာ၀င္တစ္ရြာ ထြက္ လွည့္ၿပီး ေစ်းေရာင္းၾကတယ္။
            ေစ်းလွည့္ေရာင္းတဲ့ ကယ္ရဗင္ လွည္းႀကီးထဲမွာ သတၱဳပစၥည္းေတြ၊ အုိးခြက္ေတြေရာ၊ တျခားပစၥည္းေတြေရာ အစံုပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဒီေစ်းလွည္းႀကီးလာရင္ လမ္းကလဲ မေကာင္းတဲ့ ေခတ္ဆုိေတာ့ လွည္းလႈပ္တုိင္း အုိးခြက္ေတြ အခ်င္းခ်င္း တုိက္လို႔ ထြက္လာတဲ့ ဂလံု ဂလြမ္အသံေတြေရာ၊ တျခားအသံေတြေရာ သံစုံျမည္ေနတာေပါ့။ သံစံုျမည္ေနတဲ့ ဒီလွည္းႀကီး ရြာထဲ၀င္လာၿပီဆုိရင္ ရြာထဲက ေခြးေတြက အဲဒီလွည္းႀကီးကုိ ၀ုိင္းၿပီး ေဟာင္ၾကတယ္တဲ့ဗ်။ ဒီလိုပုိင္းၿပီး ေဟာင္ၾကေပမယ့္ လွည္းႀကီးကေတာ့ သူသြားရမယ့္ဆီ သြားၿမဲပါပဲ။ The dogs bark, but the caravan goes on တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္သြားမယ့္ ပန္းတုိင္ဆီ သြားၿမဲသြားေနတာပါပဲ။ အမ်ားအက်ိဳး ေရွးရႈလုပ္ေနတာျဖစ္ေပမယ့္ ဒါကုိ သေဘာမေပါက္ နားမလည္သူေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ၀ုိင္းၿပီး အျပစ္ေျပာၾက၊ သေရာ္ေျပာင္ေလွာင္ၾက၊ အတင္းအဖ်င္းခ်ၾကနဲ႔ ေႏွာင့္ယွက္လိုက္ၾကတာ အမ်ားႀကီးပါ။ ၀ိုင္းေဟာင္ၾကတုိင္း လွည္းႀကီးက ရပ္ရမယ္ဆုိရင္ လိုရာအရပ္ကုိ ဘယ္ေရာက္ေတာ့မွာလဲဗ်ာ။ သူတုိ႔က ၀ုိင္းၿပီး သေရာ္ေလွာင္ေျပာင္ အျပစ္ေျပာတုိင္းသာ ကၽြန္ေတာ္သြားရမယ့္ ခရီး။ လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ကုိ ရပ္ရမယ္ဆုိရင္လဲ ပန္းတုိင္ကုိ ဘယ္ေရာက္ေတာ့မွာလဲ။ လွည္းႀကီးကေတာ့ သြားၿမဲပင္ ဆုိတာကုိ ကၽြန္ေတာ္လဲ သြားရမယ့္ ပန္းတုိင္ဆီကုိ သြားၿမဲပါပဲ…။
           သူ႔စကားသံက မာေက်ာပါသည္။ ျပတ္သားပါသည္။ သူ႔မွာ အားမာန္အျပည့္ရွိေနပံုလည္း ေပၚေနပါသည္။
           အထက္ပါ လူႏွစ္ဦးကုိ ကၽြန္ေတာ္က ေက်းဇူးအထူးတင္ပါသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ ထုိသူတုိ႔ႏွင့္စာလွ်င္ ဘာမွ်မေျပာပေလာက္သည့္အလုပ္၊ မႀကီးက်ယ္သည့္ အခက္အခဲ အေႏွာင့္အယွက္ျဖင့္ ေတြေ၀ရပ္တန္႔ေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ထုိ႔ေန႔ကတည္းက စ၍ ေရွ႕သုိ႔ ဆက္သြားဖုိ႔ သြားၿမဲသြားေနဖုိ႔ ထုိသူႏွစ္ဦး၏ စကားမ်ားက လံႈ႕ေဆာ္ တုိက္တြန္းလိုက္ရာ ေရာက္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ပါတည္း။

                                                                                                                                                    နႏၵာသိန္းဇံ

ေလ်ာ္ညီစြာနဲ႔


     အဲဒီေန႔က စကား၀ုိင္းမွာ သူ႔အသံက အက်ယ္ေလာင္ဆံုးျဖစ္ေနပါတယ္။ က်ယ္ေလာင္မွာေပါ့၊ အာေပါင္အာရင္း သန္သန္နဲ႔ အားပါးတရ သူက ေျပာေနတာကုိး။ သူေျပာေနတာက “ပံု” Form နဲ႔ “လုပ္ရပ္” Function ဆက္စပ္ ျဖစ္ေပၚမႈ အေၾကာင္းကုိ ေျပာျပေနတာ...
 ေကသရာဇာျခသၤ့ႀကီးနဲ႔ ဒီျခေသၤ့ႀကီးရဲ႕ လုပ္ရပ္အေၾကာင္းကုိ သူကေျပာေနျပန္ပါတယ္။ ေတာသံုးေတာင္ကုိ အုပ္စုိးတဲ့ ေကသရာဇာျခေသၤ့ႀကီးျဖစ္ပါလ်က္နဲ႔ ၾကြက္ဂယ္ေလာင္းကေလး (ၾကြက္ငယ္ကေလး)ကုိ စားဖုိ႔ ဒီျခေသၤ့ႀကီး ၾကြက္တြင္းယက္ေနတယ္ ဆုိရင္... ဒါ Form နဲ႔ Function မညီတာပဲ။ ေကသရာဇာဆုိတဲ့ “ပံု”နဲ႔ ၾကြက္ကေလးလို အေကာင္ကုိ စားမယ္ဆုိၿပီး ၾကြက္ရွိေနတဲ့ ၾကြက္တြင္းကုိ ယက္ေနျခင္းဆုိတဲ့ “လုပ္ရပ္” မညီတာပဲ။ ၾကားဖူးတယ္မဟုတ္လား၊ ေကသရာဇာ ျခေသၤ့မင္းတုိ႔ မည္သည္ အခုလို ၾကြက္ငယ္ကေလး အေကာင္မ်ိဳး၊ သူတစ္ပါးစားၿပီးလို႔ ထားခ်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ စားၾကြင္းစားက်န္၊ အသားၾကြင္း အသားက်န္ကုိ စားရုိးထံုးစံ မရွိဘူး။ ေကသရာဇာပီပီ ကုိယ့္ခြန္ကုိယ္အားနဲ႔ စားလိုတဲ့ သားေကာင္ ႀကီးေတြကုိ ေရြးၿပီး ဖမ္းယူစားေသာက္ရုိးပဲ ရွိပါတယ္။ ဒါမွ ေကသရာဇာ ျခေသၤ့ဆုိတဲ့ပံုနဲ႔ ျခေသၤ့ရဲ႕ လုပ္ရပ္ ကုိက္ညီမယ္...တဲ့။
          သူက ဆက္ၿပီး... သူ႔ဦးေလး အေၾကာင္းကုိ ေျပာျပပါတယ္။
          နယ္ၿမိဳ႕ကေလးမွာတဲ့ ဘာသာေရးနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ လွည့္လည္ အပူေဇာ္ခံပဲြ က်င္းပတဲ့ အခမ္းအနား တစ္ခုမွ သူ႔ဦးေလးကျဗဟၼာအျဖစ္နဲ႔ ၀တ္စားဆင္ယင္ၿပီး လိုက္ပါလွည့္လည္ရတယ္။ ေနကလည္းပူ ျဗဟၼာအ၀တ္အစားကလည္း ထူထဲေတာ့ သူ႔ဦးေလးမွာ ေခၽြးေတြ တစ္ျဖိဳင္ျဖိဳင္က်ေနတယ္။ ေခၽြးေတြကုိ သုတ္ေတာ့ မ်က္ႏွာမွာ ျခယ္သ လိမ္းက်ံထားတဲ့ မိတ္ကပ္ေတြက ပ်က္ကုန္တယ္။ သူ႔ဦးေလး ျဗဟၼာဟာ ေရငတ္လြန္းတဲ့ ေ၀ဒနာကုိ ခံစားလာရျပန္တယ္။ ေရငတ္လြန္းမက ငတ္ေတာ့ ဟန္မေဆာင္ႏုိင္ေတာ့ဘဲ အနီးအနားက လူေတြဆီ ေရေပးၾကပါလို႔ ေအာ္ၿပီး ေရေတာင္းတယ္။ ေရယူလာတဲ့ အခါမွာ အားရပါးရ ေသာက္လိုက္တာ သူ႔ေရွ႕ဘက္ကျဗဟၼာ အ၀တ္အစားေတြေရေတြ ရြဲစုိကုန္တယ္။ ပုိဆုိးတာက...ေရေသာက္ရင္းေရသီးသြားရာကေခ်ာင္းေတြ တဟြတ္ဟြတ္ ဆုိးေတာ့ ေဆာင္းထားတဲ့ ျဗဟၼာဦးထုပ္ခၽြန္ႀကီးက ေအာက္ကလူေတြထဲ ျပဳတ္က်သြားတယ္...
          တကယ့္ ျဗဟၼာဆုိတာကေတာ့ ေခၽြးလည္းမထြက္ဘူး။ ေရလည္း မငတ္ဘူး၊ ေခ်ာင္းလည္းမဆုိးဘူး၊ ျဗဟၼာဦးထုပ္ခၽြန္လည္း ျပဳတ္က်စရာ မရွိဘူး။ အခုေတာ့... သူ႔ဦးေလးရဲ႕ ပံုက ျဗဟၼာျဖစ္ေပမယ့္ ဦးေလးရဲ႕ လုပ္ရပ္ေတြ၊ ျဖစ္ရပ္ေတြက တကယ့္ျဗဟၼာရဲ႕ လုပ္ရပ္ေတြ၊ ျဖစ္ရပ္ေတြနဲ႔ မညီညြတ္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ကြာျခားလြန္းေနတယ္... လို႔ ေျပာနပါတယ္။ နားေထာင္ေနတဲ့ မိတ္ေဆြေတြက သူေျပာျပေနတာကုိ သေဘာက်ေနပံု ေပၚပါတယ္။ သူက ဆက္ၿပီးေတာ့... တရုတ္ေတြးေခၚပညာရွင္ႀကီး ကြန္ျဖဴးစီးယပ္ရဲ႕ “အမည္နဲ႔ လိုက္ေအာင္ က်င့္သံုးေနထုိင္မႈ အယူအဆ” The Ractification of Names အေၾကာင္းကုိ ေျပာျပန္ ပါတယ္။
          ကြန္ျဖဴးစီးယပ္က “မင္းသည္ မင္းပီသပါေစ၊ မွဴးမတ္သည္ မွဴးမတ္ပီသပါေစ၊ ဖခင္သည္ ဖခင္ပီသပါေစ၊ သားသည္ သားပီသပါေစ” လို႔ ဆုိတယ္။ “အမည္”နဲ႔ လိုက္ေအာင္ က်င့္ေဆာင္သင့္တဲ့ သေဘာကုိ ကြန္ျဖဴးစီးယပ္ရဲ႕ စကားက ဆုိလိုေၾကာင္း၊ ဤစကားရဲ႕ သက္ေရာက္မႈေတြဟာ ႀကီးက်ယ္တဲ့ အေၾကာင္းကုိ သူက ရွည္ရွည္လ်ားလ်ားေျပာပါတယ္။။ ဒီလိုေျပာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ သူက... ဖုိးသူေတာ္တစ္ဦး ေျပာင္းဖူးခိုးစားတဲ့ အေၾကာင္းကုိ ဆက္ေျပာပါတယ္။ သူေျပာျပတဲ့ ဖုိးသူေတာ္အေၾကာင္းက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ၾကားေနက် အေၾကာင္းအရာနဲ႔ နည္းနည္းေတာ့ ျခားနားေနတယ္။ သူေျပာတဲ့ ဖုိးသူေတာ္အေၾကာင္းက ဒီလိုပါ...
          တစ္ေန႔မွာ ဖုိးသူေတာ္ တစ္ဦးဟာ ေျပာင္းခင္းတစ္ခုထဲ၀င္ၿပီး ပုိင္ရွင္မသိေအာင္ ေျပာင္းဖူးခိုးတယ္။ ဒီလို ခိုးယူလာၿပီးျပဳတ္ဖုိ႔၊ ဖုတ္ဖုိ႔ေျပာင္းဖူးေတြကုိ အခြ႔ံသင္ၾကည့္တဲ့ အခါမွာ အေစ့မပါတဲ့၊ အေစ့မတည္ တဲ့ေျပာင္းဖူးေတြခ်ည္းျဖစ္ေနတာကုိ ေတြ႔ရတယ္တဲ့။ ဒါနဲ႔ ဒီဖုိးသူေတာ္ဟာ ေျပာင္းခင္းပုိင္ရွင္ဆီသြားၿပီး “ဟဲ့... ဒါယကာ...ေျပာင္းခင္းထဲကေျပာင္းဖူးေတြ အေစ့ေကာင္းေကာင္း မတည္ဘူး။ သင္က...ေျပာင္းေစ့ႀကဲတာေလာက္ပဲ လုပ္တတ္တဲ့ သူကုိး၊ တကယ္ ဆုိေပါင္းသင္တာ၊ေျမတာင္ေျမွာက္တာ၊ အပင္ခ်ဲတာေတြကုိ မလုပ္ခ်င္တဲ့ သူပဲ၊ သင္ဟာ ယာသမား၊ ေျပာင္းခင္းသမား မပီသဘူး” လို႔ ေျပာတယ္။ သူခိုးလာတဲ့ ေျပာင္းဖူးေတြ အေစ့မပါလို႔ မေက်မနပ္နဲ႔ ဖုိးသူေတာ္က ေျပာင္းခင္းသမားကုိ အျပစ္ေတြ တင္ေနတာ...
          ဒီလိုအျပစ္တင္စကားေျပာေတာ့ ေျပာင္းခင္းပုိင္ရွင္က...
          “သူေတာ္... က်ဳပ္လည္း တတ္ႏုိင္သေလာက္ စုိုက္ခဲ့ ပ်ိဳးခဲ့တာပဲ၊ ေျမကုိက မေကာင္းေတာ့ ဘယ္မွာ အေစ့ေကာင္းေကာင္း တည္ပါ့မလဲ” လို႔ေျမႀကီးကုိ အျပစ္တင္စကားဆုိတယ္။ က်ဳပ္တုိ႔ အိမ္နီးနားခ်င္း တုိင္းျပည္က ပံုျပင္ေတြထဲက စကားနဲ႔ဆုိရင္...ေျမနတ္မင္းကုိေျပာင္းခင္ပုိင္းရွင္က အျပစ္တင္စကား ဆုိတယ္ ေပါ့ဗ်ာ။ ဒီလို အျပစ္ဆုိသံ အျပစ္တင္သံကုိ ၾကားသြားတဲ့ ေျမႀကီးက၊ အဲဒီ ေျမနတ္မင္းက ျပန္ေျပာတယ္။ “ေျမႀကီးကုိ လာၿပီး အျပစ္တင္မေနဲ႔ မုိးရြာပံုကမွ အဟုတ္မဟုတ္၊ မုိးမွန္မွန္မရြာေတာ့ ေျမႀကီးက ဘယ္လိုေကာင္းႏုိင္ပါ့မလဲ” လို႔  မုိးကုိ အျပစ္တင္တယ္။ မုိးနတ္မင္းကုိ အျပစ္တင္စကား ဆုိတယ္ေပါ့။ မုိးနတ္ မင္းကလည္း အျပစ္တင္ ဘယ္ခံပါ့မလဲ၊ မုိးနတ္မင္းက ဘာျပန္ေျပာသလဲ ဆုိေတာ့ “တုိင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ရွင္ဘုရင္က မင္းက်င့္မွ မေကာင္းဘဲ၊ မုိးကုိ ဘယ္လို မွန္မွန္ ရြာေပးႏုိင္ပါ့မလဲ” လို႔ ေျပာတယ္။ ဒီလို မုိးနတ္မင္း ကလည္း ေျပာေရာ ဖုိးသူေတာ္ဟာ ရွင္ဘုရင္ရွိရာ နန္းေတာ္ကုိ သြားတယ္။ ဘုရင္ဆီ ၀င္ခြင့္ေတာင္းတယ္။ ဘုရင္က ဒီဖုိးသူေတာ္ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္ ငါနဲ႔ေတြ႔ဖုိ႔ ၀င္ခြင့္ေတာင္းတာလဲဆုိတာ စံုစမ္းၾကစမ္းလို႔ မင္းခ်င္းေတြကုိ ခိုင္းတယ္။ ဖုိးသူေတာ္ ခိုးယူလာတဲ့ေျပာင္းဖူးမွာျပည့္ျပည့္စံုစံု ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္အေစ့မတည္ တာဟာ ေျပာင္းခင္ယူသမားရဲ႕ လုပ္ရပ္ညံ့ဖ်င္းျခင္းေၾကာင္း ျဖစ္တယ္လို႔ အျပစ္ရွာရာကေနၿပီး အခုလို ရွင္ဘုရင္ ထဲေမွာက္ ေရာက္ဖုိ႔ ခြင့္ေတာင္းျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း ေလွ်ာက္တင္ၾကတယ္။ ရွင္ဘုရင္က ဖုိးသူေတာ္ကုိ သူ႔ထံေမွာက္ ၀င္ခြင့္ေပးလိုက္တယ္။
          ရွင္ဘုရင့္ေရွ႕ေမွာက္ ေရာက္တဲ့ အခါမွာ ဖိုးသူေတာ္က “အုိ... ေရေျမ႕သခင္ အရွင္ဘုရင္ မင္းျမတ္၊ ေရေျမ႕ရွင္ဆုိသည္မွာ ေလာကပါလတရား ႏွစ္ပါး၊ သတၱိသံုးပါး၊ သဂၤဟတရားေလးပါး၊ ဗလငါးပါး၊ နာယကဂုဏ္ ေျခာက္ပါး၊ အပရိဟာနိယတရား ခုႏွစ္ပါး၊ ရာဇဂုဏ္ရွစ္ပါး၊ န၀ရတ္ကုိးပါး၊ ရာဇဓမၼ ဆယ္ပါး ဤတရားတုိ႔ႏွင့္ျပည့္စံုရပါသည္။ အသင္မင္းျမတ္သည္ ဤတရားတုိ႔ႏွင့္ျပည့္စံုေအာင္ မက်င့္ေဆာင္ျခင္းေၾကာင့္သာ မုိးေကာင္းစြာ မရြာျခင္း ျဖစ္ရပါသည္” လို႔ ဆုိတယ္။ မုိးေကာင္းစြာ မရြာတာဟာ ရွင္ဘုရင္ရဲ႕ အျပစ္ျဖစ္တယ္လို႔ အျပစ္လာတာပါပဲ။ ဒီအခါမွာ ဖုိးသူေတာ္အေၾကာင္း သိႏွင့္ေနတဲ့ ရွင္ဘုရင္က...
“သူေတာ္... က်ဳပ္ဘုရင္မင္းျမတ္ကုိခ်ည္း အျပစ္မဆုိပါႏွင့္ အသင္... ဖုိးသူေတာ္ဟာ ဖုိးသူေတာ္ဆုိပါလ်က္နဲ႔ ဖုိးသူေတာ္နဲ႔ ညီညြတ္တဲ့ အလုပ္ကုိ သင္ကေကာ လုပ္လို႔လား၊ ကုိယ့္ကုိလည္း ျပန္ဆင္ျခင္ၾကည့္ပါဦး” လို႔ ဆုိတယ္။ ဖုိးသူေတာ္ဟာ ရွင္ဘုရင္ရဲ႕ စကားကုိလည္း ၾကားေရာ နန္းတြင္းကေနၿပီး အလွ်င္အျမန္ထြက္ သြားတယ္တဲ့။ ေျပာင္းဖူး၀င္ခုိးတဲ့ သူ႔အျပစ္ကုိ သူျမင္ၿပီး ရွက္စြာနဲ႔ အျမန္သုတ္ေခ်တင္ၿပီး နန္းေတာ္ကေန ထြက္သြားတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
          ဖုိးသူေတာ္ဆုိတာ ခုိးတာ၊ လိမ္တာ၊ သတ္တာ... စတဲ့ ကံငါးပါးကုိ မက်ဴးလြန္ေအာင္ ေစာင့္ထိန္းသူမုိ႔လို႔ “ဖုိးသူေတာ္” လို႔ ေခၚတာ၊ ဒီကံငါးပါးကို ထိန္းရမည့္ ဖုိးသူေတာ္က ခိုးၿပီဆုိမွေတာ့ တျခားသူေတြ ဘယ္လိုျဖစ္မလဲ၊ ဖုိးသူေတာ္ ဆုိတဲ့ အမည္နဲ႔ လုပ္ရပ္က တလြဲတေခ်ာ္ ျဖစ္ေနရင္ တျခားသူေတြ ဘယ္ေလာက္ လြဲေခ်ာ္ေနမွာလဲ ဆုိတာကုိ စဥ္းစားသာ ၾကည့္ေပေတာ့။ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း တစ္ရပ္မွာ ပံုနဲ႔ လုပ္ရပ္ ေတြ အမည္နဲ႔ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြ လြဲေခ်ာ္ေနတာ အမ်ားႀကီး ရွိေနရင္ အဲဒီလူ႔အဖြဲ႔အစည္းဟာ တုိးတက္ဖုိ႔ ခဲယဥ္းမွာ ေသခ်ာတယ္လို႔ သူက ေျပာေနပါတယ္။ သာဓကေတြကုိလည္း တစ္ခုၿပီး တစ္ခု သူက ထုတ္ျပပါတယ္။ သူေျပာတာေတြကုိ အားလံုးက စိတ္၀င္စားပံု ရပါတယ္။
          အထက္မွာ သူေျပာျပတာေတြကုိ နားေထာင္ရင္း “သူတစ္ပါးကုိ ဆံုးမေသာ နည္းအတုိင္း မိမိကုိယ္တုိင္ လိုက္နာျပဳက်င့္ရာ၏။ မိမိကိုယ္တုိင္ ယဥ္ေက်းၿပီးေသာ္မွသာ သူတစ္ပါးကုိ ဆံုးမရာ၏။ မိမိကိုယ္ကုိ ယဥ္ေက်းေအာင္ ဆံုးမရျခင္းသည္ ခဲယဥ္းလွစြာတကား” ဆုိတဲ့ ဓမၼပဒမွာ ရွိတဲ့ စကားကုိ ကၽြန္ေတာ္ အမွတ္ရလာပါတယ္။ သူတစ္ပါးကုိ ၾသ၀ါဒေပးတဲ့အတုိင္း မိမိကိုယ္တုိင္ကလည္း လိုက္နာ က်င့္သံုးဖုိ႔ ခက္တာကုိလည္း စဥ္းစားမိပါတယ္။
          အထက္ပါပုဂၢိဳလ္ေျပာဆုိေနတာကုိ နားေထာင္ရင္းနဲ႔... ပံု Form နဲ႔ လုပ္ရပ္ Function တကယ္ညီညြတ္ေအာင္ ဘ၀မွာ ေနဖုိ႔ဆုိတာ ခက္ခဲလွပါလားလို႔ စိတ္ထဲက ညည္းညဴခဲ့မိတာကေတာ့ အမွန္ပါပဲ။
                                                                                                                နႏၵာသိန္းဇံ

ရသေပါင္းစံု လ ကဆုန္


video

        နတ္လူ၊ ျဗဟၼာ သတၱ၀ါေတြ ၿငိမ္းခ်မ္းေစဖို႔ မယ္ေတာ္မာယာ၏ ၀မ္းၾကာတိုက္ခန္းမွာ ကိန္းခ့ဲသည့္ ျမတ္ဗုဒၶေလာင္းလ်ာ သည္ မဟာသကၠရာဇ္ ၆၈ ခုႏွစ္၊ ကဆုန္လျပည့္ေန႔ (ခရစ္ေတာ္ မေပၚမီ ၆၂၃ ခုႏွစ္၊ ေသာၾကာေန႔) တြင္ လုမၺိနီအင္ ၾကင္းေတာ၌ ဖြားျမင္ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ဖြားစမွာပင္ မိမိ၏ပါရမီေတာ္အစြမ္းျဖင့္ ေျမ၌မတ္မတ္ရပ္ကာ ေျမာက္သို႔ ၇ လွမ္း လွမ္းႂကြေတာ္မူခဲ့ၿပီး ညာလက္ကိုေျမွာက္၍ ေလာကမွာ ငါ အျမတ္ဆံုး၊ ဤပဋိသေႏၶသည္ ေနာက္ဆံုးပဋိသေႏၶေနျခင္း ျဖစ္တယ္၊ ငါ့မွာ ေနာက္ထပ္တဖန္ ပဋိသေႏၶေနျခင္း အလ်င္းမရွိေပ… ဟူေသာ ရဲရဲေတာက္မိန္႔ခြန္းကို ေမြးစမွာပင္ ျမြက္ၾကားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။

        ေလာကမွာ ငါ အျမတ္ဆံုးလို႔ မိန္႔ၾကားေတာ္မူခဲ့ေသာ ဗုဒၶျမတ္စြာသည္ မိမိ၏ စကားေတာ္ႏွင့္အညီ အျမတ္ဆံုးေသာ လုပ္ငန္းမ်ားကို ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး တစ္စိုက္မတ္မတ္ ေဆာင္ရြက္ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ သည္ ေလာကမွာ ငါ အျမတ္ဆံုးဟု မိန္႔ခဲ့သည့္အတြက္ ျမတ္ေသာသူအျဖစ္ကို ရခဲ့သည္မဟုတ္ပဲ အျမတ္ဆံုးေသာ လုပ္ငန္းမ်ားကုိ မြန္ျမတ္စြာေဆာင္ရြက္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္သာ အျမတ္ဆံုးေသာ ဗုဒၶျဖစ္ခဲ့ရသည္လို႔ နားလည္မိပါတယ္။ 

        ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ ေလာကသားတို႔အက်ိဳးစီးပြားအလို႔ငွာ က်င့္ျခင္း၊ ေဆြေတာ္မ်ိဳးေတာ္တို႔၏ အက်ိဳးစီးပြားအလို႔ငွာ က်င့္ျခင္း၊ ဘုရားျဖစ္ဖို႔ရာ က်င့္ျခင္းဆုိတဲ့ မြန္ျမတ္ေသာ အက်င့္မ်ားျဖင့္ ဘ၀ႀကီးကို တည္ေဆာက္ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။
       ျမတ္ဗုဒၶသည္ ဒါနပါရမီ၊ သီလပါရမီ၊ နိကၡမပါရမီ၊ ပညာပါရမီ၊ ၀ီရိယပါရမီ၊ ခႏၱီပါရမီ၊ သစၥာပါရမီ၊ အဓိ႒ာန္ပါရမီ၊ ေမတၱာပါရမီ၊ ဥေပကၡာပါရမီ တို႔ကို အစြမ္းကုန္ျဖည့္စည္းေတာ္မူခဲ့သည္မွာ ေလးအသေခ်ၤႏွင့္ ကမၻာတစ္သိန္းတိုင္ ေအာင္ပင္ျဖစ္ပါတယ္။ သူတစ္ပါးတို႔၏အက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ခ်င္သူတို႔အဖို႔ မိမိတို႔မွာအစြမ္းရွိဖို႔ေတာ့ လိုပါတယ္။ ဒါနကိုလည္း ျပဳစြမ္းႏိုင္ရမယ္။ သီလကိုလည္း ေဆာက္တည္ႏိုင္စြမ္းရွိရမယ္။ စသျဖင့္ ၁၀ ပါးေသာ ပါရမီေတာ္တို႔ကို ျဖည့္စြမ္းႏိုင္ရပါမယ္။ သို႔မွသာလွ်င္ တစ္ပါးသူတို႔အက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ေပးႏိုင္ေပေတာ့မွာျဖစ္ပါတယ္။ 

        အတၱာနံ ရကၡေႏၱာ ပရံ ဒုကၡတိ နာမ… ဟုဆိုသည့္အတိုင္း မိမိကိုယ့္ကိုယ္ကို ေစာင့္ေရွာက္ျခင္းသည္ တစ္ေလာကလံုးကို ေစာင့္ေရွာက္ရာ ေရာက္ပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ပရဟိတအလုပ္ကို လုပ္လိုက္ျခင္းပင္ျဖစ္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ မိမိ၏ ပေရာဂေၾကာင့္ တစ္ပါးသူ၏ အသက္မဆံုးရႈံးေစျခင္းျဖင့္ ထိုသူကို သက္သာရာ ရေစပါတယ္။ မိမိ၏ အလိုဆႏၵ ေၾကာင့္ တစ္ပါးသူ၏ ဥစၥာပစၥည္းကို မယူျခင္းျဖင့္ တစ္ပါးသူအား ခ်မ္းသာရာ တရားကို ပြားစည္းေစေသာေၾကာင့္ပင္ျဖစ္ပါတယ္။ မိမိသည္ တစ္ပါးသူ၏ ကာမပိုင္ႏွင့္ မေဖာက္ျပားျခင္းျဖင့္လည္းေကာင္း၊ မဟုတ္မမွန္လုပ္ၾကံေျပာဆိုျခင္း၊ ကုန္းေခ်ာ စကားေျပာဆိုျခင္း၊ အက်ိဳးမရွိေသာစကားေျပာဆိုျခင္မ်ားကို ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း ျဖင့္လည္းေကာင္း၊ အရက္ေသစာ မူးယစ္ေဆး၀ါး သံုးစြဲေသာက္စားျခင္းမ်ား မျပဳလုပ္ျခင္းျဖင့္ မိမိစြမ္းႏိုင္ရာ အမ်ား ေကာင္းက်ိဳး (တနည္း) ပရဟိတအလုပ္ကို ေဆာင္ရြက္သင့္လွပါတယ္။

        ပရံ ရကၡေႏၱာ အတၱာနံ ရကၡတိ နာမ- တစ္ေလာကလံုးကို ေစာင့္ေရွာက္ျခင္းဟာလည္း မိမိကိုယ္ကိုယ္ ေစာင့္ေရွာက္ျခင္း မည္ပါေပ၏ဟု မိန္ဆိုသည္ကို ၾကားနာဖူးပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္တို႔ ပဋိသေႏၶယူျခင္းသည္ အမ်ားသူငါတို႔ ခ်မ္းသာဖို႔ အေၾကာင္းသာျဖစ္ပါတယ္။ နတ္လူ ၿငိမ္းဖို႔ ကိန္းပါကို … ဆိုသည္ကို ၾကားဖူးၾကမည္ထင္ပါတယ္။ မိမိေမြးဖြားလာျခင္းေၾကာင့္ အားလံုးေသာ သတၱ၀ါေတြ ဆင္းရဲဒုကၡေတြ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းဖို႔ရန္ ျဖစ္ရပါမယ္။ တစ္ေလာကလံုး ေကာင္းက်ိဳးအတြက္ သာျဖစ္ရပါမယ္။ မိမိေမြးဖြားလာျခင္းသည္ တစ္ပါးသူတို႔ ဆင္းရဲဒုကၡပြားစည္းဖို႔ရန္အတြက္ မျဖစ္ေကာင္းေပ။ မိမိေၾကာင့္ တစ္ပါးသူတို႔ ခ်မ္းသာပြားဖို႔ကို သူေတာ္ေကာင္းတို႔ ႏွစ္သက္ၾကပါတယ္။ မိမိေၾကာင့္ သူတစ္ပါးတို႔ ဆင္းရဲမည့္အေရးကို သူေတာ္ေကာင္းတို႔ မႏွစ္သက္ၾကပါ။ 

        ဗုေဒၶါ ေဗာေဓယ်ံ- ငါကိုယ္တိုင္ သစၥာေလးပါးတရားကို သိသလို သတၱ၀ါေတြသိေစရမယ္၊ မုေတၱာ ေမာေစယ်ံ- ငါကိုယ္တိုင္ သံသရာ ၀ဲၾသဃက လြတ္ေျမာက္သလို သတၱ၀ါေတြ လြတ္ေျမာက္ေစရမယ္၊ သေႏၱာ သေမယ်ံ- ငါကိုယ္တိုင္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေနႏိုင္သလို သတၱ၀ါေတြလည္း ၿငိမ္းခ်မ္းေစရမယ္ဆိုတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားအေလာင္းေတာ္၏ စိတ္ဓာတ္ေတာ္သည္ အမ်ားအက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ရန္ အထူးလိုလားပံုအား ေဖာ္ျပေနပါတယ္။ အမ်ားအက်ိဳး ေဆာင္ရြက္လိုေသာ စိတ္ဓာတ္သည္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္တုိ႔၏ စိတ္ဓာတ္ (၀ါ) သူေတာ္ေကာင္းတို႔၏ စိတ္ထားပင္ျဖစ္ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ သံသရာ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ျပဳလုပ္ခဲ့သမွ် ဒါန၊ သီလ အစျဖာေသာ အလုပ္တို႔တြင္ ငါ့ေကာင္းက်ိဳး အတြက္ဆိုသည္၊ ငါဆိုသည္ကို ေရွ႕တန္းတင္၍ လုပ္ေဆာင္ခဲ့သည္မဟုတ္ပဲ သဗၺညဳတဉာဏ္ေတာ္အရာအတြက္သာ (၀ါ) အမ်ားအက်ိဳးေဆာင္ရြက္ရန္ အတြက္သာ ပါရမီေတာ္တို႔ကုိ ျဖည့္က်င့္ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။

       ဘုရားအေလာင္းေတာ္ ယုန္မင္းျဖစ္စဥ္က မိမိအသက္ကိုစြန္႔၍ အသားကိုေပးလွဴခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒီယုန္မင္းက ဘုရားအ ေလာင္းေတာ္ ယုန္မင္း။ ဒီေတာ့ ဘုရားအေလာင္းေတာ္မို႔သာ ဒီအလုပ္ကိုလုပ္ႏိုင္တယ္။ တစ္ျခားယုန္ဆိုရင္ လုပ္မွာ မဟုတ္ပါဘူးလို႔ စိတ္မွ မေတြးမိေစလိုပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ထိုစဥ္က ထိုယုန္ကေလးဟာ မိမိသည္ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ပဲဟု မိမိကိုယ္ မိမိ မသိရွိခဲ့ပါ။ သူလိုငါလို ယုန္ကေလးပါပဲ။ သုိ႔ေသာ္ ဒီယုန္သည္ စိတ္ေကာင္းရွိေသာ ယုန္၊ ေပးကမ္းရတာကို ၀ါသနာပါေသာ ယုန္၊ အမ်ားကိုကူညီခ်င္စိတ္ရွိေသာ ယုန္သာလွ်င္ ျဖစ္တယ္။ ထိုစိတ္ဓာတ္ေကာင္း ေၾကာင့္ပင္ လွဴျခင္းျဖစ္တယ္။ မိမိသည္ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ မလွဴလွ်င္မေကာင္း၍ (၀ါ) မေကာင္းတတ္ ၍ လွဴျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္ပါ။

        အလွဴတစ္ခုျပဳလုပ္ရာတြင္ သူတစ္ပါးတိုက္တြန္းလို႔လွဴတာရွိတယ္။ လွဴခ်င္လို႔လွဴတာရွိတယ္။ မလွဴပဲကို မေနႏိုင္လို႔ လွဴတာရွိတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ အစရွိတဲ့သူေတာ္ေကာင္းတို႔ကေတာ့ မလွဴပဲကို မေနႏိုင္၍ လွဴျခင္းျဖစ္ပါ တယ္။ ဆဒၵန္ ဆင္မင္းျဖစ္ခ့ဲစဥ္က အစြယ္ျဖတ္၍ လွဴခဲ့ဖူးၿပီ။ သိ၀ိမင္းႀကီးဘ၀က မ်က္လံုးကိုထုတ္၍ လွဴခ့ဲဖူးၿပီ။ ေလာကသံုးပါးရွိ သတၱ၀ါတို႔ ျပဳလုပ္ခဲ့သမွ် ေကာင္းမႈတို႔ကို ခ်ိန္ခြင္တစ္ဖက္မွာထည့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ေကာင္းမႈေတာ္တို႔ကို တစ္ဖက္မွာ ထည့္၍ ခ်ိန္ထိုးၾကည့္ဦးေတာ့။ သတၱ၀ါအနႏၱတို႔၏ ကုသိုလ္သည္ ျမဴမႈန္မွ်သာ ျဖစ္ရေခ်ေတာ့မယ္။ ဘုရားရွင္သည္ ထိုမွ်ေလာက္ ျဖည့္ဆည္းေတာ္မူခ့ဲပါတယ္။ 

        ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ ဒႆပါရမီ၊ ဥပပါရမီ၊ ပရမတၳပါရမီ စေသာ ပါရမီ (၁၀) ပါး အျပား (၃၀) တို႔ကို ျဖည့္က်င့္ေတာ္မူၿပီး ခရစ္ေတာ္မေပၚမီ ၅၈၈ ခုႏွစ္၊ ေမလ ဗုဒၶဟူးေန႔၊ မဟာသကၠရာဇ္ ၁၀၃ ခုႏွစ္ ကဆုန္လျပည့္ေန႔တြင္ ေဗာဓိပင္ေရႊပလႅင္ထက္၌ မာန္(၅)ပါးကို ေအာင္ျမင္ေတာ္မူၿပီး ဘုရားအျဖစ္သို႔ ေရာက္ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ဤပဋိသေႏၶသည္ ေနာက္ဆံုး ပဋိသေႏၶေနျခင္း ျဖစ္တယ္ဆိုသည္အား သက္ေသထူေသာေန႔ ဆုိလွ်င္လည္း မွားမည္မထင္ေပ။ ကိေလသာမီးတို႔၏ ေလာင္ၿမိဳက္ျခင္းေဘးမွ လြတ္ကင္းၿပီး ၿငိမ္းေအးေသာ ဘ၀ပိုင္ရွင္အျဖစ္သို႔ ေရာက္ရွိေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ 

        လူတိုင္းလူတိုင္းမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့သူျဖစ္ဖို႔ အခြင့္အေရးလည္း ရွိပါတယ္။ တာ၀န္းလည္းရွိပါတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ ေမြးရာပါအခြင့္ အေရးျဖစ္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့သူျဖစ္ေအာင္လုပ္ဖို႔ တာ၀န္လည္း ယူသင့္ပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေနတဲ့စိတ္မွာ မွ်တတ့ဲသေဘာထားရွိတယ္၊ မွန္ကန္တ့ဲ အျမင္ရွိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အမ်ားအက်ိဳးကိုလည္း ထိထိေရာက္ေရာက္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္တယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့လူေတြမ်ားရင္ ေလာကႀကီးဟာ ဘယ္ေလာက္မ်ား သာယာဖြံ႕ၿဖိဳးလိုက္မလဲ …. ဟု မဟာၿမိဳင္ေတာရဆရာ ေတာ္ ဦးေဇာတိက၏ မိန္႔ဆိုခ်က္ကို သတိရမိပါတယ္။ 

  ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ဘုရားျဖစ္ၿပီးသည့္ေနာက္ကာလ၀ယ္ ေ၀ေနယ်မ်ားစြားစြာတို႔ကို ၿငိမ္းေအးေၾကာင္းတရားမ်ား ေဟာ ၾကားဆံုးမေတာ္မူခ့ဲပါတယ္။ လူေတြ ၀ိသမေလာဘေတြေၾကာင့္ ဆင္းရဲဒုကၡေတြမ်ားေနၾကတယ္။ သူ႔ဥစၥာကို ကိုယ္ပိုင္ဖို႔ အတြက္၊ ကိုယ့္မွာ ရွိသထက္ရွိဖို႔အတြက္ ေလာဘေဇာတိုက္ၿပီး ရွာေဖြေနၾကတယ္။ ရွာရသမွ်ေတြနဲ႔ ပူေလာင္ေနၾကတယ္။ မရွိေတာင့္တ၊ ရွိေၾကာင့္ၾက ဆိုတာေတြနဲ႔အခ်ိန္ကုန္ေနၾကတယ္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ျမတ္စြာဘုရားရွင္က တရားဦး ေဟာေတာ္မူရာတြင္ ေလာဘေတြမျဖစ္ရေအာင္ ကာမသုခလႅိကာႏုေယာဂကိုပယ္ခိုင္းတယ္။ ေဒါသအစြန္း ကေနလြတ္ေအာင္ အတၳကိလမထာႏုေယာဂကို ပယ္ခိုင္းတယ္။ ေမာဟတရား တို႔မျဖစ္ပြားေအာင္ သမၼာဒိ႒ိအစျဖာေသာ မဂၢင္ရွစ္ပါး ျမတ္တရားကို ေဟာၾကားဆံုးမေတာ္ မူခဲ့ပါတယ္။ 

       သို႔ေသာ္ ေလာကမွာ မေကာင္းတ့ဲလမ္းက ႏွစ္လမ္းရွိၿပီး၊ ေကာင္းတဲ့လမ္းက တစ္လမ္းပဲရွိတယ္။ အတၳကိလ သည္လည္း မေကာင္းတဲ့လမ္း၊ ကာမသုခလႅိကာသည္လည္း မေကာင္းသည့္လမ္း၊ မဇၩိမပဋိပဒါအက်င့္ျမတ္သည္သာ ေကာင္းမြန္ေသာ လမ္းျဖစ္၍ တစ္လမ္းသာလွ်င္ ရွိပါတယ္။ ထိုေၾကာင့္ပင္လွ်င္ ေလာက၌ မေကာင္းတဲ့လမ္း၌ အသြားအလားမ်ား၍ ေကာင္း တဲ့လမ္း၌ အသြားအလာနည္းေနသလားဟုပင္ ထင္မိပါတယ္။ ျမတ္ဘုရားသာသနာႏွင့္ ၾကံဳႀကိဳက္တုန္းမွာ လမ္းမွားမလိုက္မိဖို႔ အထူးလိုအပ္လွပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ အဆံုးအမကိုခံယူ၍ လမ္းမွန္ကို ေလွ်ာက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္သင့္ပါတယ္။ ေလာကီလူသားေတြအတြက္ ကာမဂုဏ္ခ်မ္းသာကို ေရွာင္ခြာႏိုင္ရင္ ခ်မ္းသာေၾကာင္းပင္ျဖစ္ပါတယ္။ 

        ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ ၄၅ ၀ါကာလပတ္လံုး ေ၀ေနယ်မ်ားစြာ သတၱ၀ါတို႔အား တရားေရေအး အၿမိဳက္ေဆးကို တိုက္ေကၽြး ေတာ္မူၿပီးေနာက္ သက္ေတာ္ (၈၀)အရြယ္တြင္ မလႅာမင္းတို႔၏ အင္ၾကင္းဥယ်ာဥ္၌ ပရိနိဗၺာန္စံ၀င္ ရုပ္သိမ္း ခႏၶာဇာတ္ခ်ဳပ္ ၿငိမ္းေတာ္မူခဲ့ပါတယ္္။ ထိုအခ်ိန္ မလႅာမင္းတို႔ရဲ႕ အင္ၾကင္းဥယ်ာဥ္မွာလည္း အင္ၾကင္းပန္းေတြအစံု အစံုပြင့္လို႔ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကို ေနာက္ဆံုး ပူေဇာ္ေနၾကပါတယ္။ စၾကာ၀ဠာတုိက္အေပါင္းက စုေ၀းေရာက္ရွိလာၾကတ့ဲ နတ္ျဗဟၼာ အေပါင္းကလည္း ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ အႏၱိမပူဇာကို ေနာက္ဆံုးပူေဇာ္ေနၾကပါတယ္။ စုေ၀းလို႔ ေရာက္ရွိေနတ့ဲ သံဃာ ၇ သိန္းေက်ာ္ကို ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ မိမိတစ္သက္တာ ေဟာၾကားခဲ့သမွ် သုတ္၊ ၀ိနည္း၊ အဘိဓမၼာ တရားတို႔ကို စုေပါင္းကာ တစ္လံုးတည္း မိန္႔ၾကားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ 

        ဟႏၵဒါနိ ဘိကၡေ၀ အမႏၱယာမိေ၀ါ၊ ၀ယဓမၼာသခၤါရ အပၸမာေဒန သမၸာေဒထ။
        ဘိကၡေ၀- ရဟန္းေတာ္မ်ား အိုခ်စ္သားတို႔၊ ဟႏၵ- ဟင္ ပင္ပန္းေလစြတကား။ ဒါနိ- ယခုအခါကာလ၌ ငါဘုရားရွင္ကို္ယ္ ေတာ္ျမတ္သည္၊ အမႏၱယာမိ- ေနာက္ဆံုးစကား မွာၾကားေပအ့ံ။ သခၤါရ- သခၤါရတရားတို႔မွာ၊ ၀ယဓမၼာ- ပ်က္စီးတတ္ေသာ သေဘာရွိၾကေလ၏။ အပၸမာေဒန- မေမ့မေလ်ာ့ေသာတရားျဖင့္ မိမိတို႔၏ ကိစၥတို႔ကို၊ သမၸာေဒထ- ျပည့္စံုေစၾကကုန္ေလာ့။ ဟူ၍ ေနာက္ဆံုးေသာစကားကို မိန္႔ၾကားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။

        ထုိေန႔သည္ကား မဟာသကၠရာဇ္ ၁၄၈ ခုႏွစ္ ကဆုန္လျပည့္ အဂၤါေန႔ (ခရစ္ေတာ္မေပၚမီ ၅၄၃ ခုႏွစ္ ေမလ) ပင္ျဖစ္ပါေပတယ္။ 

        အတိခိပၸံ စကၡဳံ ေလာေက အႏၱရဟိေတာ- ေလာကမ်က္လံုးကြယ္သြားတာ ျမန္လြန္းလွေခ်တကားဟု သံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္ နတ္ျဗဟၼာမ်ားက ရုတ္တရက္ ႏႈတ္မွ ႁမြက္ဆိုမိၾကပါတယ္။ ေလာကမ်က္လံုးကြယ္သြားခဲ့ေပမယ့္ ျမတ္ဘုရားထြန္းညွိခဲ့တဲ့ ဓမၼဆီမီးတိုင္ကေတာ့ ထိန္လ်က္လင္းလ်က္ ရွိေနပါေသးတယ္။ ဓမၼအလင္းေရာင္ မရၾကတဲ့ ေလာကလူသားတို႔အဖို႔ ရံခါ အေမွာင္ထဲမွာ စမ္းတ၀ါး၀ါး ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကရပါတယ္။ ရံခါဘ၀ပင္လယ္ျပင္မွာ လြင့္ေျမာ ေနၾကရပါတယ္။ ရံခါ ဘ၀ကႏၱာရ ခရီးၾကမ္းမွာ ေလွ်ာက္လွမ္းၾကရပါတယ္။ ဓမၼဆီမီးေရာင္ျဖင့္သာ ေလာကႀကီးမွ လြန္ေျမာက္ႏိုင္ၾကပါတယ္။ ထိုဓမၼဆီမီးတိုင္ကို ေပ်ာက္ကြယ္မသြားေအာင္ ထိန္းသိမ္းရမည့္တာ၀န္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုးရဲ႕ တာ၀န္ပင္ျဖစ္ပါေပတယ္။

        ျမတ္ဗုဒၶ၏ ဓမၼဆီမီးေရာင္ျဖင့္ အားလံုးေသာ ဓမၼမိတ္ေဆြအေပါင္း မိမိဘ၀ခရီးလမ္းကို ေျဖာင့္တန္းစြာ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ၾက ပါေစေသာ္။

အက်ည္းတန္လက္တြဲေဖာ္

“ဒုကၡ” ဟူေသာ စကားလံုးသည္ပင္လွ်င္ အျမင္၌ အက်ည္းတန္ အ႐ုပ္ဆုိးပါေလသည္။ “ဒုကၡ” ဟူေသာ အသံကုိ နား၏သာယာမႈရသ စုိးစဥ္းမွ် ရွာမရေသာေၾကာင့္ မည္သူကမွ် မၾကားလုိ။ “ဒုကၡ” ဟူေသာအေတြ႕အၾကံဳကုိလည္း မျမင္ခ်င္၊ မေတြ႕ခ်င္၊ မေပါင္းဆံုလိုခ်င္ေသာေၾကာင့္ လူသတၱ၀ါတုိ႔ ဒုကၡႏွင့္ေ၀းေအာင္ ေျပးေရွာင္ေနၾကေခ်သည္။

သုိ႔ရာတြင္ ဒုကၡကုိ ေက်းဇူးတင္စရာေတာ့ ရွိပါသည္။

“ဒုကၡ” က မိမိ၏ ည့ံကြက္၊ ေရွာ္ကြက္၊ ေပ်ာ့ကြက္၊ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ကုိ မူယာမာယာမရွိဘဲ ဒုိး ဒုိးေဒါက္ေဒါက္ ေထာက္ျပတတ္သည္။ ကုိယ့္အက်ိဳးကုိ မလိုလားသူ၊ ကုိယ့္အၿငိဳအျငင္ကုိ မခံလိုသူမ်ားလို ေရငံုႏႈတ္ပိတ္ လုပ္မေနတတ္။ ၿမံဳ၍ မေနတတ္၊ အလိုက္သင့္ အလ်ားသင့္ ဆက္ဆံမေနတတ္။ အမွန္အတုိင္း အရွိအတုိင္း ဒုကၡက ေထာက္ျပတတ္သည္။ ဤသုိ႔ေထာက္ျပေသာေၾကာင့္ မိမိတို႔၏ ညံ့ကြက္၊ ေပ်ာ့ကြက္ကုိ ျပဳျပင္ေက်ာ္လႊားကာ ေအာင္ျမင္သူေတြ ျဖစ္လာသည့္အခါ ဒုကၡကုိ ေက်းဇူးတင္လာၾကသည္။ အမွန္ေတာ့ သင္၏ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ကုိ အေသအခ်ာ ေထာက္ျပေျပာဆုိႏုိင္ေသာသူသည္ သင့္ဘ၀အတြက္ မိတ္ေဆြေကာင္းပင္ ျဖစ္၏ ဟူေသာအဆုိကုိ ဒုကၡက ခံယူထားသည္ႏွင့္ တူေနပါသည္။

ဒုကၡက လူသတၱ၀ါတုိ႕၌ တိမ္ျမဳပ္ေနေသာ အစြမ္းအစကုိ ဆြဲေဖာ္၍ ငုိက္ျမည္းေတြေ၀ေနေသာစိတ္ကုိ လွန္႔ႏိႈးကာ သတိေပးတတ္သည္။ ဒုကၡက လူေတာ္ႏွင့္လူညံ့ကုိလည္း ခြဲျခားေပးတတ္သည္။ လူတစ္ဦးအား လူေတာ္လူေကာင္း ဟုတ္မဟုတ္၊ လူစြမ္းလူစ ရွိမရွိ စစ္ေဆးေပးႏုိင္ေသာ မွတ္ေက်ာက္မ်ားအျဖစ္ ဒုကၡက အခက္အခဲတုိ႔ကုိ ဖန္တီးေပးတတ္ သည္။ အခက္အခဲႏွင့္ အႏၲရာယ္တုိ႔ကို ၾကံဳလာေသာအခါ တခ်ိဳ႕ေသာသူမ်ားက ခ်ိဳင္းေထာက္၀ယ္၍ ေထာက္ၾကရၿပီး တခ်ိဳ႕ေသာသူမ်ားမွာေတာ့ အေတာင္မ်ားေပါက္လာၾကသည္ဟူေသာ အဆုိရွိသည္။ ဆိုလိုသည္မွာ အခက္အခဲႏွင့္ အႏၲရာယ္တုိ႔ကုိ ရင္ဆုိင္ၾကရာ၌ အခ်ိဳ႕သူမ်ားသည္ စိတ္ဓါတ္ေပ်ာ့ညံ့ျခင္း၊ ၾကံရည္ဖန္ရည္ နည္းပါးျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား က်ိဳးပဲ့ပ်က္ဆီးစီးျခင္းႏွင့္အတူ က်႐ံႈးပ်က္စီးသြားၾကသည္။ ဤသည္ကုိ ရည္ရြယ္၍ ခ်ိဳင္းေထာက္၀ယ္ တပ္ရသည္ဟု တင္စားေျပာဆုိျခင္းျဖစ္သည္။ တခ်ိဳ႕ေသာ သူမ်ားကေတာ့ အခက္အခဲႏွင့္ အႏၲရာယ္တုိ႔ကုိ ရင္ဆုိင္ရာ၌ စိတ္ဓါတ္ႀကံ့ခိုင္ၾကသည္။ ၾကံရည္ဖန္ရည္ ရွိၾကသည္။ ထုိအခါ အခက္အခဲမ်ားကုိ ေက်ာ္လႊားလြန္ေျမာက္ႏုိင္သည့္ စြမ္းရည္ မ်ား ရသြားၾကသည္။ ဤသည္ကုိ ရည္ရြယ္၍ တခ်ိဳ႕သူမ်ား၌ အေတာင္မ်ား ေပါက္လာၾကသည္ဟု တင္စားေျပာဆုိျခင္း ျဖစ္သည္။ ဟုတ္ပါသည္။

အခက္အခဲႏွင့္ ဒုကၡတရားက စိတ္ဓါတ္ခိုင္ခံ့သူ၊ အသိဉာဏ္ အေျမာ္အျမင္ရွိသူကုိ ေအာင္ျမင္မႈဆီသုိ႔ ပ်ံသန္း ေရာက္ရွိသြားေစႏုိင္ေသာ အစြမ္းအစ ေတာင္ပံမ်ားကုိ တပ္ဆင္ေပးလိုက္ၿမဲျဖစ္သည္။

လူသတၱ၀ါဆုိသည္မွာ အခက္အခဲႏွင့္ ျပႆနာမ်ားကုိႀကံဳမွ အစြမ္းအစကုိ ထုတ္ခ်င္တတ္ၾကသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း ေနာင္မွ “တ”ရသည့္ ေနာင္တ တရားသည္ သတၱေလာက၌ အဆင့္အျမင့္ဆံုးဟုဆုိေသာ သတၱ၀ါတုိ႔ နယ္ပယ္အတြင္းသုိ႔ ေရသာခိုျခင္း ပ်င္းရိျခင္း သက္သက္သာသာ ေနလိုျခင္းတည္းဟူေသာ တံခါးေပါက္တုိ႔မွ တိတ္တခိုး၀င္ေရာက္လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ သုိ႔ရာတြင္ “ဒုကၡ”က လူတစ္ဦး ကုိယ္ရည္ကုိယ္ေသြး ေတာက္မေတာက္၊ စိတ္ဓါတ္ ခိုင္မခိုင္ကုိ ဇြဲသတၱိတည္းဟူေသာ မွတ္ေက်ာက္၌ တင္ၾကည့္ေပလိမ့္မည္။ ဘ၀ဟူေသာ ႀကိဳး၀ုိင္းအတြင္းသုိ႔ သြင္း၍ အခက္အခဲတည္းဟူေသာ ၿပိဳင္ဘက္ႏွင့္ ၿပိဳင္ဖက္ေစလ်က္ သတၱိရွင္ကုိ ေရြးခ်ယ္ေပလိ့မ္မည္။ ဘ၀ႀကိဳး၀ုိင္း၌ ေအာင္ျမင္မႈ သရဖူ မေဆာင္းႏုိင္သူကုိလည္း ဒုကၡက သနားညွာတာ ခ်စ္ၾကင္နာစြာျဖင့္ မ်က္ႏွာသာေပးလိမ့္မည္ မဟုတ္ေခ်။ ဤမွ်ရက္စက္၍ ျပတ္သားလြန္းေသာေၾကာင့္ ဒုကၡကုိ အက်ည္းတန္လွေခ်သည္ဟု ထင္ခဲ့ၾကသည္။

ဘ၀ႀကိဳး၀ုိင္း၌ အခက္အခဲႏွင့္ အပြဲပြဲယွဥ္ၿပိဳင္ခဲ့ေသာေၾကာင့္တစ္ေၾကာင္း၊ ဇဲြသတၱိမွတ္ေက်ာက္၌ အႀကိမ္ႀကိမ္ မိမိတုိ႔၏ အစြမ္းအစကုိ မွတ္ေက်ာက္တင္ခံခဲ့ေသာေၾကာင့္ တစ္ေၾကာင္း ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားသူမ်ားသည္ ဒုကၡ၏ သေဘာကုိ နားလည္ခဲ့ၾကသည္။ အကဲခတ္သူတစ္ဦးက “လင္ကြန္းဟာ ဒုကၡရဲ႕ အေရြးခ်ယ္ အစမ္းသပ္ကုိ အမ်ိဳးမ်ိဳး ခံခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမယ့္... သူ႔အစြမ္းအစကုိ ဇြဲသတၱိ မွတ္ေက်ာက္ေပၚမွာ တလက္လက္ တင္ျပႏုိင္ခဲ့လို႔ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ... ဒုကၡက ႐ိုက်ိဳးစြာနဲ႔ သမၼတလင္ကြန္းအျဖစ္ တင္ေျမွာက္လိုက္တာပဲ” ဟု ဆုိသည္။ “ဒုကၡဟာ အက်ည္းတန္တယ္လို႔ ထင္ရေပမယ့္ တကယ္က... ေအာင္ျမင္မႈဆီ ပုိ႔ေပးတဲ့ မိတ္ေဆြေကာင္း ျဖစ္ပါတယ္” ဟုပင္ ဆုိျပန္ေခ်သည္။

သင္ကေကာ ဒုကၡကုိ မည္ကဲ့သုိ႔ ျမင္ပါသနည္း။


နႏၵာသိန္းဇံ

ယခုအခါ

ယခုခါမူ...
လူလည္းျဖစ္လာ၊ သာသနာလည္းထြန္းခိုက္၊
အၿမိဳက္တရား၊ ေဟာၾကားမည့္သူ၊ လူလည္းမရွား၊
သို႔ပါလ်က္သားႏွင့္မွ...
တရားမလိုက္၊ အမွားကို ႀကိဳက္ၾကလွ်င္၊
အမိုက္တကာ႔ဗိုလ္မင္း၊ အဖ်င္းတကာ႔ဗိုလ္ခ်ဳပ္၊
အပါယ္ေလးလီ၊ ျမစ္နဒီတြင္၊
ပလံုစီျမဳပ္လို႔၊ လူယုတ္ႀကီးေတြ ျဖစ္ခ်ိမ္႔မည္။

စေလ ဦးပုည

ဘဒၵကမာၻရဲ႕မ်ိဳးဆက္သစ္

ဘဒၵကမာၻရဲ႕မ်ိဳးဆက္သစ္

“အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခု ေအာင္ျမင္တည္တံ့ဖို႔အတြက္ အလိုအပ္ဆံုး အရင္းအႏွီးကေတာ့ အမ်ားက ယံုၾကည္ေလးစားလာဖုိ႔ပဲ”
(အမရပူရၿမိဳ႕၊ တူေမာင္းဆရာေတာ္)

အမရပူရၿမိဳ႕နယ္လံုးဆုိင္ရာ “သစၥာ လူမႈကူညီေရး အသင္း” ကုိ ၾသ၀ါဒဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားနဲ႔ ၿမိဳ႕မိၿမိဳ႕ဖ နာယက လူႀကီးမ်ားကုိ ဦးထိပ္ထား၍ လူငယ္ လူလတ္မ်ားရဲ႕ အင္အားနဲ႔ (၂၅.၁၂.၀၂) ေန႔က ဖြဲ႔စည္းလိုက္ပါတယ္။

အဲဒီပြဲမွာ ၾသ၀ါဒစရိယျဖစ္တဲ့ တူေမာင္းတုိက္ နာယက ဆရာေတာ္ႀကီး ဘဒၵႏၲေမဓိယက ၾသ၀ါဒ ေပးရာမွာ-

အဖြဲ႔အစည္းရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ား ေအာင္ျမင္ဖို႔အတြက္ ေငြေၾကးဆုိတာ မျဖစ္မေနလိုအပ္တယ္။ ဒီလိုအပ္ခ်က္က လည္း အမ်ားက စုေပါင္းပါ၀င္လာမွ ျပည့္စံုမွာ။ ဒီလိုစုေပါင္း ပါ၀င္လာေစဖုိ႔ ဆုိတာကလည္း အမ်ားက ယံုၾကည္ေလးစား ေလာက္တဲ့ အဖြဲ႔အစည္းမ်ိဳး ျဖစ္ဖုိ႔လိုတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ သံဃာအဖြဲ႔အစည္းႀကီး အခုအထိတည္တံ့ လာရတာဟာ ညီညြတ္မႈသံုးပါးကုိ အေၾကာင္းျပဳၿပီး အမ်ားက ေလးစားယံုၾကည္ၾကလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီ ညီညြတ္မႈသံုးပါးဆုိတာ မဟာနိေဒၵသပါဠိေတာ္ “ဇရာသုတ္” မွာ လာတဲ့အတုိင္း အဖြဲ႔၀င္ ပုဂၢိဳလ္အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ ေလးစားခ်စ္ၾကည္ ညီညြတ္မႈဆုိတဲ့ ဂဏသာမဂၢီ၊ စည္းကမ္းကုိ ေလးစားလိုက္နာမႈဆုိတဲ့ ဓမၼသာမဂၢီ၊ ရည္မွန္းခ်က္အေပၚမွာ တညီတညြတ္တည္း အာ႐ံုစူးစုိက္ ၾကိဳးစားမႈဆုိတဲ့ သစၥာသာမဂၢီ (စာမွာေတာ့ အနဘိ နိဗၺတၱိ သာမဂၢီ) ျဖစ္ဖို႔လိုတယ္။

သစၥသာမဂၢီ ျဖစ္ရမယ္ဆုိတာ အဖြဲ႔ရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္အတုိင္း အမ်ားအက်ိဳးေဆာင္ရြက္တဲ့ ေနရာမွာ ကိုယ္က်ိဳးလံုး၀ မဖက္ဖို႔နဲ႔ ဆင္းရဲခ်မ္းသာမေရြး၊ လူမ်ိဳးမေရြး အားလံုးအေပၚမွာ တသေဘာတည္းထားၿပီး ေဆာက္ရြက္ၾကဖုိ႔ အေရးႀကီးတယ္။ ဒါမွ အားလံုးက ယံုၾကည္ေလးစားလာမယ္။ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခု ေအာင္ျမင္တည္တံ့ဖုိ႔အတြက္ အလိုအပ္ဆံုး အရင္းအႏွီးက အမ်ားယံုၾကည္ေလးစားေလာက္တဲ့ အဖြဲ႔အစည္း ျဖစ္ဖုိ႔ပဲ ဆုိတဲ့အေၾကာင္း မိန္႔ၾကားေတာ္မူ ပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ၾသ၀ါဒစရိယ ဆရာေတာ္တစ္ပါးျဖစ္တဲ့ အခုလို လူမႈကူညီေရးအသင္းေတြ စတင္ေပၚေပါက္လာ ေအာင္ ကမကထ ဦးေဆာင္ခဲ့တဲ့ ဓမၼကထိက ၀ါခင္းကုန္းဆရာေတာ္ ဘဒၵႏၲတိကၡအရွင္ျမတ္က ၾသ၀ါဒေပးရာမွာေတာ့... လူမႈဒုကၡကုိ ကူညီတယ္ဆုိတာ အေလာင္းေတာ္ႀကီးမ်ား ပါရမီျဖည့္စဥ္ ကာလက ေမ်ာက္ျဖစ္တဲ့ ဘ၀မွာေတာင္ လူေတြရဲ႕ ဒုကၡကုိ သက္စြန္႔ဆံဖ်ား ကူညီခဲ့တာဟာ မဟာကပိဇာတ္ေတာ္ကုိၾကည့္ရင္ သိႏုိင္ေၾကာင္း၊ ပါရမီျဖည့္တယ္ဆုိတာ ပရဟိတ ေဆာင္ရြက္မႈမပါဘဲ မျဖစ္ႏုိင္ေၾကာင္းနဲ႔ အထူးသျဖင့္ နာေရးကူညီေရး လုပ္ငန္းျဖစ္တဲ့ အသုဘအေလာင္းေကာင္ မ်ားကုိ သၿဂိဳဟ္တဲ့အလုပ္ဟာ လူအမ်ားထင္ေနၾကသလို ေအာက္တန္းက်တဲ့ အလုပ္မဟုတ္ေၾကာင္း၊ ယသသူေဌးသားနဲ႔ မိတ္ေဆြ(၅၅)ေယာက္တို႔ဟာ ဟုိးအရင့္အရင္ ကမာၻေတြမွာ ပါရမီျဖည့္စဥ္ကာလတုန္းက ကုိယ္တုိင္ကုိယ္က် လုပ္ကုိင္ခဲ့တဲ့ ေလာကရဲ႕ အလိုအပ္ဆံုး လုပ္ငန္းႀကီးတစ္ခုျဖစ္ေၾကာင္း။

အခု ဒီေခတ္မွာ ခုလိုအဖြဲ႔အစည္းေတြ ေပၚေပါက္ေအာင္ ႀကိဳးစားေဖာ္ထုတ္ေဆာင္ရြက္ၾကတာဟာ ဟုိးကမာၻ႕ ကမာၻက ပါရမီရွင္ အမ်ိဳးေကာင္းသားတုိ႔ရဲ႕ အစဥ္အလာေကာင္းကုိ ဒီဘဒၵကမာၻက မ်ိဳးဆက္သစ္အျဖစ္ ခံယူလုပ္ကုိင္ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အမ်ားအက်ိဳးေဆာင္ရြက္တယ္ဆုိတာ အမ်ားစုရဲ႕ ဒုကၡအေရာက္ဆံုးနဲ႔ အခက္ခဲဆံုး အလိုအပ္ဆံုး ကိစၥကုိ ကူညီေဆာက္ရြက္ေပးရမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း။

ဒီလုပ္ငန္းဟာ အမ်ားထင္ေနၾကသလို ေအာက္တန္းက်တဲ့ အလုပ္မဟုတ္သည့္ျပင္ စိတ္ေစတနာထားတတ္ရင္ ထားတတ္သေလာက္ မြန္ျမတ္တဲ့ အလုပ္လည္းျဖစ္၊ မဂ္ဖိုလ္ရမႈအတြက္ အေထာက္အကူလည္း အျဖစ္ဆံုးလုပ္ငန္း ျဖစ္ေၾကာင္း။

ယသသူေဌးသားနဲ႔ မိတ္ေဆြ(၅၅)ေယာက္တို႔ ျမတ္စြာဘုရား ပြင့္ေတာ္မူတဲ့ ပထမ၀ါအတြင္းမွာပင္ ရဟႏၲာအျဖစ္နဲ႔ နိဗၺာန္ကုိ မ်က္ေမွာက္ျပဳႏုိင္ၾကတာဟာ ဒီလုပ္ငန္းက ပါရမီလည္းျဖစ္၊ အသုဘသညာ ကမၼ႒ာန္းအျဖစ္နဲ႔ မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္ရဲ႕ အေထာက္အပံ့လည္း ရခဲ့ၾကလို႔ ျဖစ္ေၾကာင္း အက်ယ္တ၀င့္ မိန္႔ၾကားၿပီး ရန္ပံုေငြအတြက္ န၀ကမၼ ငါးေသာင္းကုိလည္း ကပၸိယကာရယနဲ႔ လႊဲေျပာင္းလွဴဒါန္းသြားပါတယ္။

ဒီအစည္းအေ၀းမွာပဲ မဟာဂႏၶာ႐ံုဆရာေတာ္မ်ားနဲ႔ မဂၤလာတုိက္ ဆရာေတာ္မ်ားရဲ႕ တုိက္တြန္းခြင့္ျပဳခ်က္အရ မိမိအေနနဲ႔ အၾကံျပဳစကား ေျပာခြင့္ရတဲ့အခါ-

ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြမွာ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ အဆံုးအမနဲ႔ ဆန္႔က်င္သေလာက္ အယူသီးအစြဲျပင္းတဲ့ အစဥ္အလာဆုိး အမွားႀကီးတစ္ခုကေတာ့ နာေရးကိစၥျဖစ္ေၾကာင္း၊ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က အဘိဏွသုတ္မွာ “ေသျခင္းတရားနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ မျပတ္ပြားမ်ား ႏွလံုးသြင္းေနရမယ္” လုိ႔ မိန္႔ၾကားခဲ့ေပမယ့္ ဒီေန႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ နာေရးနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ရပ္ထဲ ရြာထဲ အသုဘယာဥ္ ျဖတ္သြားတာ၊ ထားရွိတာကုိ အတိတ္ဆုိး၊ နိမိတ္ဆုိးႀကီးတစ္ခုအျဖစ္ အယူသီးေနၾကလို႔ တစ္ခ်ိဳ႕ၿမိဳ႕နယ္ေတြမွာ အသုဘယာဥ္ထားေရးအတြက္ ေနရာကိစၥအလြန္ အခက္အခဲ ႀကံဳရေနေၾကာင္း။

လူ႔ေလာကရဲ႕ တကယ့္အညစ္အေၾကးလို႔ ဆုိရမယ့္ ေလာဘ ေဒါသ မာန္မာနေတြ ကင္းစင္ေရးမွာ အသုဘ တရားဟာ အလြန္အေရးပါတာျဖစ္လို႔ ေရွးလူႀကီးမ်ားက “မသာတစ္ေခါက္ ေက်ာင္းဆယ္ေခါက္” လို႔ပင္ ဆုိ႐ိုးစကား ထားခဲ့ၾကေၾကာင္း၊ ဒီစကားမွာ ေဖာ္ျပတဲ့ အခ်ိဳးအစားအရ တြက္ၾကည့္ရင္ အသုဘယာဥ္တစ္ေခါက္ မိမိတို႔ အရပ္ထဲအတုိင္း ျဖတ္သြားျခင္းဟာ သံဃာေတြ ဆယ္ေခါက္ေလာက္ ျဖတ္သြားျခင္းထက္ သံေ၀ဂဉာဏ္ကုိ ရင့္ေစတာမို႔ နိမိတ္ဆုိး မဟုတ္ဘဲ နိမိတ္ေကာင္းလို႔ ဆုိရမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း။

ဘုရားအေလာင္းေတာ္ သိဒၶတၱမင္းသား ဥယ်ာဥ္ေတာ္ထဲ ထြက္တဲ့အခါ ဒီလို နိမိတ္ေကာင္းေတြ ခ်ိဳ႕တဲ့ေနတဲ့ အတြက္ နတ္ျဗဟၼာမ်ားက သူအုိ၊ သူနာ၊ သူေသအျဖစ္ ဖန္ဆင္းၿပီး ျပခဲ့ရေၾကာင္း၊ ဒီနိမိတ္ေကာင္းေတြရဲ႕ ေက်းဇူးေၾကာင့္ သိဒၶတၱမင္းသားဟာ ေတာထြက္ တရားက်င့္ၿပီး ျမတ္ဗုဒၶအျဖစ္သုိ႔ ေရာက္ရခဲ့တဲ့အတြက္ ဒီေန႔ဗုဒၶသာသနာေတာ္ႀကီးရယ္ လို႔ တင့္တင့္တယ္တယ္ က်က္သေရရွိတာျဖစ္ေၾကာင္း။

“မသာစေဆာင္၊ ေက်ာင္းစေရွာင္၊ အုိေအာင္မဆင္းရဲ” ဆုိတဲ့ ျမန္မာဆံုးမစကားကုိ ေထာက္ရင္ အသုဘလို႔ ေခၚတဲ့ မသာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အစအနမ်ားပင္ ေလာကုတၱရာေရးအတြက္သာမက ေလာကီေရးအတြက္လည္း နိမိတ္ေကာင္းမ်ားအျဖစ္ ခံယူခဲ့ၾကေၾကာင္း၊ မသာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ပစၥည္းမ်ားဟာ မတြယ္မတာ လြတ္လြတ္စြန္႔က်ဲထားတဲ့ ပစၥည္းမ်ားျဖစ္လို႔ ဘုရားရွင္ကုိယ္ေတာ္တုိင္ ပံ့သကူသကၤန္းအတြက္ အသန္႔စင္ဆံုးအျဖစ္ သတ္မွတ္ခဲ့တာျဖစ္ေၾကာင္း။ ဒါေၾကာင့္ အသုဘယာဥ္မ်ား မိမိတို႔ရပ္ကြက္မွာထားျခင္း၊ ျဖတ္သန္းသြားလာျခင္းမ်ားအေပၚ အမွန္အတုိင္း အက်ိဳးရွိရွိ ႐ႈျမင္လက္ခံၾကဖို႔၊ ျမန္မာမ်ား ေသသူအေပၚမွာသာမက ရွင္သူအေပၚကုိလည္း က႐ုဏာထားၾကၿပီး အနာသိ ေဆးရွိလွ်က္ မကုသႏုိင္သူမ်ားကိုလည္း စာနာသနား ကူညီၾကဖို႔ တုိက္တြန္းအၾကံျပဳခဲ့ပါတယ္။

ဘဒၵကမာၻရဲ႕ မ်ိဳးဆက္သစ္မ်ား အရပ္ေဒသတုိင္းမွာ ေပၚေပါက္ၿပီး အမ်ိဳးေကာင္း သားသမီးအားလံု ပူးေပါင္းပါ၀င္ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ၾကပါေစ။


ဓမၼေဘရီ အရွင္၀ိရိယ (ေတာင္စြန္း)


ဆည္ေပၚငါးေက်ာ္ရင္ ဟင္းအုိးထဲေရာက္တတ္တယ္

ဆည္ေပၚငါးေက်ာ္ရင္ ဟင္းအုိးထဲေရာက္တတ္တယ္

ေပ်ာ္ဘြယ္အေနာက္လက္က ေက်ာင္းရြာ မက်ီးကုန္းဆိုတာ ေရွးက အလြန္ထင္ရွားခဲ့တဲ့ ေတာရြာစာသင္တုိက္ ႀကီး တစ္ခုေပါ့။ ဆရာေတာ္ႀကီးက ေမာ္လၿမိဳင္ ေတာင္ေလးလံုး ဆရာေတာ္ႀကီးနဲ႔ အျပန္အလွန္ စာသင္ေပးခဲ့ဖူးၾကတဲ့ ပါဠိနဲ႔ သကၠဋ အလြန္ေတာ္တဲ့ ဆရာေတာ္ႀကီး။ အဲဒီနယ္တစ္၀ုိက္မွာ အေလ့အထတစ္ခုက သာေရး နာေရး အေၾကာင္းႀကီး ငယ္ရွိလို႔ ပတ္၀န္းက်င္ ဆရာေတာ္ေတြကို ပင့္တဲ့အခါ အလွဴပြဲအႀကိဳေန႔ညေန အေရာက္ၾကြၾကတယ္။ ညမွာ ဟုိေက်ာင္း ဒီေက်ာင္းက ဆရာေတာ္ေတြ ဆံုမိၾကၿပီဆုိရင္လဲ စာေၾကာင္း ေပေၾကာင္း ေျပာၾကတာပဲ။ အထူးသျဖင့္ ေက်ာင္းရြာမက်ီး ကုန္းေက်ာင္းမွာ ဆုံျဖစ္ၾကၿပီဆုိရင္ေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ အရွိန္အ၀ါေၾကာင့္ စာေပအေၾကာင္းကလဲြၿပီး ရပ္ေရးရြာေရးနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ အေၾကာင္းကုိ မေျပာ၀ံ့ၾကဘူး။

တစ္ညမွာေတာ့ စာေပစကား၀ုိင္းမွာ “စန္းေတာ” ဆရာေတာ္ႀကီးေျပာေနတဲ့ အယူအဆေတြဟာ တျခားပုဂၢိဳလ္ မ်ားရဲ႕ အျမင္နဲ႔ မကုိက္ညီတဲ့ အတြက္ ပိဋကတ္ေဘာင္ကုိ ေက်ာ္လြန္ေနတယ္လုိ႔ ထင္ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ “႐ံုးကုန္း” ဆရာေတာ္ႀကီးက...
“စန္းေတာဆရာေတာ္... ဆည္ေပၚကုိ ငါးေက်ာ္ရင္ ဟင္းအုိးထဲေရာက္တတ္သေနာ္။ ဆရာေတာ္ေျပာေနတာေတြ ဟာ ဆည္ေပၚငါးေက်ာ္ေနတယ္ထင္တယ္” လို႔ ၀င္ေထာက္လိုက္တယ္။ အဲဒီအခါမွာ မက်ီးကုန္း ဆရာေတာ္ႀကီးက...

“ဆည္ေပၚငါးေက်ာ္တာ ဒီအတုိင္းဖမ္းလို႔ ဘယ္ရမလဲ၊ ေတာင္းနဲ႔ အုပ္ဖမ္းမွေပါ့” လို႔ မိန္႔ၾကားလိုက္ပါတယ္။ ဒီစကား၀ုိင္းမွာေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားရဲ႕ စကားက အခ်င္းခ်င္း ပညာရွင္ဆန္ၾကလို႔ နံေဘးက ၾကးရသူေတြ လႊတ္ခနဲ နားမလည္ႏုိင္ၾကဘူး။

ဆည္ေပၚငါးေက်ာ္တယ္ဆုိတာက ေျပာတဲ့စကားဟာ ပါဠိေတာ္၊ အ႒ကထာ၊ ဋီကာတုိ႔မွာ မိန္႔ဆုိထားတဲ့ ေဘာင္ကုိ ေက်ာ္လြန္ေနတယ္လို႔ ဆုိတာပါ။
ဟင္းအုိးထဲ ေရာက္တတ္တယ္ဆုိတာ အပါယ္ငရဲက်ေရာက္တတ္တယ္လို႔ ဆုိလိုတာ။

ေတာင္းဆုိတာ ပိဋကတ္သံုးပံုကုိ ေျပာတာ။ ပါဠိဘာသာနဲ႔ ပိဋကတ္သဒၵါက ေတာင္းလို႔ အဓိပၸါယ္ရတယ္။ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ ဓမၼခႏၶာေတြကုိ အုပ္စုတူရာ တူရာေပါင္းၿပီး ၀ိနည္းအုပ္စု၊ သုတၱန္အုပ္စု၊ အဘိဓမၼာအုပ္စု အျဖစ္နဲ႔ စုေပါင္း သဂၤါယနာတင္တာဟာ ပစၥည္း၀တၳဳေတြကုိ ဖ႐ိုဖရဲ မျဖစ္ေအာင္ ေတာင္းထဲမွာ စုထည့္ထားတာနဲ႔ တူလို႔ အဲဒီဓမၼခႏၶာအုပ္စု သံုးမ်ိဳးကုိ ပိဋကတ္သံုးပံုလို႔ ေခၚၾကတာပါ။

ဆရာေတာ္ႀကီး အမိန္႔ရွိတဲ့ “ဆည္ေပၚငါးေက်ာ္တာ ဒီအတုိင္းဖမ္းလို႔ ဘယ္ရမလဲ” ဆုိတာက ပိဋကတ္စာေပ အေထာက္အထားမပါဘဲ ဒီအတုိင္း အလြတ္ေျပာလို႔ ေဘာင္မ၀င္ဘူးလို႔ ဆုိလိုက္တာ။ “ေတာင္းနဲ႔ အုပ္ဖမ္းမွေပါ့” ဆုိတာ ကေတာ့ ပိဋကတ္ အေထာက္အထားနဲ႔ ဘာေၾကာင့္ ဘယ္အခ်က္ဟာ မွားတယ္လို႔ တိတိက်က်ေျပာမွေပါ့လို႔ ဆုိလိုပါတယ္။

ေရွးမေထရ္ျမတ္တို႔ရဲ႕ ေလးနက္တဲ့ စကား၀ုိင္းတစ္ခုကုိ အာ႐ံုျပဳၾကည္ညိဳႏုိင္ဖုိ႔ တင္ျပလိုက္ရတာပါ။

ဆည္ေပၚငါးမေက်ာ္ေစဖုိ႔နဲ႔။

ေက်ာ္လာရင္ ေတာင္းနဲ႔ အုပ္ဖမ္းႏုိင္ဖုိ႔ အတုယူအားက် ေစခ်င္တာလဲ တစ္ေၾကာင္းေပါ့။

ဓမၼေဘရီ အရွင္၀ိရိယ (ေတာင္စြန္း)


သာသနာျပဳလုပ္ငန္းနဲ႔ ေဒသဓေလ့

သာသနာျပဳလုပ္ငန္းနဲ႔ ေဒသဓေလ့

“ကိုယ့္၀ါဒက်ယ္ျပန္႔ထြန္းကားေစခ်င္ရင္ သူ႔၀ါဒ သူ႔ဓေလ့ကုိ မထိပါးမပုတ္ခတ္ရဘူး”
ဆရာေတာ္အရွင္ေသ႒ိလ

ေဒးဒရဲမွာျပဳလုပ္တဲ့ အရွင္အာဒိစၥ၀ံသ အထိမ္းအမွတ္ပြဲမွာ ေန႔ခင္းပုိင္းစကား၀ုိင္းျပန္စေတာ့...
ေဒးဒရဲ ကြင္းေက်ာင္းဆရာေတာ္က ဆရာေတာ္ အရွင္ေသ႒ိလကုိ...
“ဆရာေတာ္... ဒီမွာအခုေရာက္လာၾကတဲ့ ရဟန္းငယ္ေတြထဲမွာ တခိ်ဳ႕က ျပည္တြင္းမွာ ကုိယ္စြမ္းႏုိင္ရာရာက သာသနာျပဳေနၾကတာလဲ ရွိတယ္။ တခ်ိဳ႕ကလဲ ဆရာေတာ္လိုပဲ တစ္ခ်ိန္မွာ ႏုိင္ငံျခားတုိင္းျပည္ေတြအထိ သာသနာျပဳၾကဖုိ႔ ရည္ရြယ္ႀကိဳးစားေနၾကတာလဲ ရွိတယ္။ သူတုိ႔ေတြ မွတ္သားနည္းယူဖုိ႔ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ကမာၻသာသနာျပဳ အေတြ႕အၾကံဳကုိလဲ မိန္႔ၾကားပါဦး” လို႔ ေလွ်ာက္ထားပါတယ္။

ဆရာေတာ္ႀကီးက...
“သာသနာျပဳတယ္ဆုိတာ ကုိယ့္၀ါဒ က်ယ္ျပန္႔ထြန္းကားေအာင္ လုပ္တာပဲ၊ အေရးႀကီးတာက ကုိယ့္၀ါဒ က်ယ္ျပန္႔ထြန္းကား ေစခ်င္ရင္ သူ႔၀ါဒ သူ႔ဓေလ့ကုိ မထိပါး မပုတ္ခတ္ရဘူး။ ဘယ္ႏုိင္ငံ ဘယ္ေဒသ ဘယ္လူမ်ိဳးမွာ မဆုိ သူတုိ႔ရဲ႕ မိ႐ိုးဖလာ အယူ၀ါဒ ဓေလ့ထံုးစံဆုိတာရွိတယ္။ ဒါေတြကုိ အလကား မိစၧာ၀ါဒေတြ ႐ူးေၾကာင္ေၾကာင္အလုပ္ေတြ ဆုိတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ မေစာ္ကားမိဖုိ႔ အေရးႀကီးတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားပြင့္ေတာ္မူလာတဲ့ အခ်ိန္က မဇၥ်ိမေဒသဆုိတဲ့ အိႏၵိယမွာ ၀ါဒစြဲ၊ အမ်ိဳးဇာတ္စြဲ၊ ဓေလ့ထံုးစံစြဲေတြ ႐ႈပ္ေထြးေနတာေပါ့။ ဒီၾကားထဲမွာ ဘုရားရွင္ ဘယ္လိုသာသနာျပဳေတာ္မူသြား တယ္ဆုိတာ မ်က္ေျခမျပတ္ေစနဲ႔၊ ေလ့လာရတယ္။ အတုယူရတယ္၊ ဘုရားသာသနာျပဳမယ့္ ပုဂၢိဳလ္က ဘုရားကို အတုယူက်င့္သံုးမွေပါ့။ အရွင္ဘုရားတုိ႔ ၀ိနည္းသိကၡာပုဒ္ေတြထဲမွာ ျမတ္မႏႈတ္ရ၊ သစ္ပင္မခုတ္ရဆုိတာမ်ိဳးေတြ ေတြ႔တယ္ မုိ႔လား၊ ဒါေတြဟာ ေလာကအေနနဲ႔ ၾကည့္ၾကည့္၊ ဓမၼအေနနဲ႔ ၾကည့္ၾကည့္ အကုသုိလ္လို႔ ေျပာစရာ ဘာရွိလို႔တုန္း၊ ဒါေပမယ့္ ျမတ္စြာဘုရားက ‘အဲဒါေတြကို မလုပ္ရ’ လို႔ ဘာလို႔ ပညတ္ထားသလဲ၊ အက်ိဳးမရွိဘဲနဲ႔ မပညတ္ဘူး၊ အက်ိဳးရွိလို႔ ပညတ္တာ”

“အဲဒီေခတ္မွာ တခ်ိဳ႕လက္ခံစြဲလမ္းထားတဲ့ ဓေလ့စြဲ တစ္ခုက သစ္ပင္ကုိ ခုတ္ထစ္တာဟာလဲ ဣေျႏၵတစ္ခုရွိတဲ့ သတၱ၀ါကုိ ညွင္းဆဲတာပဲ လို႔ မွတ္ယူထားၾကတာ။ အဟႎသာ ပရေမာဓမၼာ၊ မညွင္းဆဲျခင္းသာ အျမတ္ဆံုးတရား ဆုိတာ ဒီလို အယူအစြဲရွိသူေတြရဲ႕ လက္သံုးစကားေပါ့။ ဒါကုိ ေဖာက္ဖ်က္က်ဴးလြန္ရင္ လူယဥ္ေက်းလို႔ေတာင္ စာရင္းမသြင္းဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားက ကုိယ့္၀ါဒ မက်ယ္ျပန္႔ မထိေရာက္ေသးဘဲ သူ႔၀ါဒနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ လုပ္လိုက္ရင္ ကုိယ့္စကားကုိ နားေထာင္မယ့္သူေတာင္ ရွိမွာမဟုတ္လို႔ သူ႔၀ါဒနဲ႔ မဆန္႔က်င္ေအာင္ ဒီသိကၡာပုဒ္ေတြကို ပညတ္တာ။ ဒါကုိ ပညတ္လိုက္လို႔ ကုိယ့္၀ါဒမွာလဲ ဘာမွ ထိခိုက္နစ္နာစရာ အေၾကာင္းမရွိဘူး။ ဒါကုိ သေဘာေပါက္ဖုိ႔ အေရးႀကီးတယ္” လို႔ မိန္႔ၾကားပါတယ္။

နတ္မွီေတာရ ဆရာေတာ္ႀကီးကေတာ့...
“အယူ၀ါဒ ဓေလ့ထံုးတမ္းဆုိတာ မွန္တာ မွားတာ အပထား။ သူတုိ႔က ဦးထိပ္မွာထားၿပီး ေလးစားကုိးကြယ္ေနၾက တာ ဆုိေတာ့ ဒါကုိ ထိပါးပုတ္ခတ္လိုက္ရင္ ဦးေခါင္းကုိ ထိပါးပုတ္ခတ္တာထက္ နာၾကဥ္းတတ္တယ္။ ဒါဟာ ဘာသာ၀ါဒ တုိင္းမွာ ျဖစ္တတ္တဲ့ သဘာ၀ပဲ။ ဘယ္၀ါဒနဲ႔မွ ထိပ္တုိက္မတုိးရဘူး။ ပိဋကတ္ေတာ္ေတြထဲမွာ ျမတ္စြာဘုရားက... အဲဒီေခတ္က ဂိုဏ္းဆရာႀကီးေတြအေပၚ ေျပာဆုိသံုးစြဲတဲ့ ေ၀ါဟာရေတြကုိ ၾကည့္ပါလား။ တိတၳိႀကီးေတြ၊ မိစာၦ၀ါဒီႀကီးေတြလို႔ ဒီလို ရင့္ရင့္သီးသီး မသံုးဘူး။ သာမညဖလသုတ္မွာ ပါတယ္မုိ႔လား၊ ဂိုဏ္းဆရာႀကီးေတြကို ေခၚဆုိတဲ့ ေ၀ါဟာရေတြေလ။ ‘သဃႌ= အေပါင္းအစုေခါင္းေဆာင္။ ဂဏီ= ဂိုဏ္းရဲ႕ေခါင္းေဆာင္။ ဂဏာစရိေယာ= ဂိုဏ္းဆရာ။ ဉာေတာ= ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားသူ။ ယသႆီ= အျခံအရံအသိုင္း၀ုိင္းရွိသူ။ တိတၳကေရာ= အယူ၀ါဒကို ျပဳတတ္သူ။ သာဓုသမၼေတာဗဟုဇနႆ= လူအမ်ားက သူေတာ္ေကာင္းလို႔ သတ္မွတ္ထားသူ’ ဆုိတာေတြဟာ ဘုရားလက္ခံ သံုးစြဲတဲ့ ေ၀ါဟာရေတြ ျဖစ္လို႔ ပိဋကတ္မွာ ထည့္သြင္းၿပီး သဂၤါယနာတင္ထားတာေတြေပါ့။ ဒါေတြဟာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ သူေတာ္ေကာင္း စိတ္ထားကုိ ေဖာ္ျပတဲ့ စကားေတြပဲ။ သူေတာ္ေကာင္းဆုိတာ ဘယ္ေတာ့မွ သူတစ္ပါးကုိ ထိပါးပုတ္ခတ္ မေျပာဘူး” လို႔ ျဖည့္စြက္ေျပာပါတယ္။

ေဒးဒရဲကြင္းေက်ာင္းဆရာေတာ္ႀကီးကေတာ့ ေဆးပညာလဲ နားလည္ကၽြမ္းက်င္တာဆုိေတာ့...
“လူမမာေဆးကုရသလိုေပါ့ ဘုရား၊ အပူလြန္တယ္ဆုိၿပီး ဆန္႔က်င္ဘက္ေဆးေအးေတြ တြန္းတုိက္လိုက္ရင္ တစ္ခါတည္း လူမမာငန္းဖမ္းၿပီး ေသသြားတတ္တယ္။ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေဆးခ်က္သြင္းရတယ္။ ကိသာေဂါတမီကုိ ျမတ္စြာဘုရားက... တရားေဆးနဲ႔ ကုသလိုက္ပံုၾကည့္ပါလား။ သားေသကုိ ေဆးကုေပးဖုိ႔ ဆုိတာဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏုိင္တဲ့ ကိစၥပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဟုိက အားကုိးတႀကီးနဲ႔ လာတာ။ ေသာကမီးကလဲ ေတာက္ေနတာ။ တရားေဟာလိုက္ရင္လဲ ေသာကပူနဲ႔ တရားအေအးနဲ႔ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ဆန္႔က်င္ေနေတာ့ အက်ိဳးမရွိတဲ့အျပင္ တရားကုိ ကလန္ကဆန္ လုပ္မိလို႔ ဓမၼႏၲရာယ္ ျဖစ္ဦးမယ္။ ေသသူဆုိတာ ကုလို႔ ရတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး လို႔ တုိက္ရုိက္ႀကီး ေျပာလိုက္ျပန္လဲ အပူမီးေတာက္ေနသူ အတြက္ ေနပူကလာသူကို အရိပ္ကေန ဆီးကန္လႊတ္သလို ျဖစ္သြားမွာ။ ဒီေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက သူ႔အပူသူ ၿငိမ္းႏုိင္ေအာင္ ပရိယာယ္နဲ႔ အိမ္က မုန္ညင္းေစ့ ရွာခိုင္းတယ္။ မရေတာ့ ‘ေသတယ္ဆုိတာ အိမ္တုိင္းနဲ႔ ဆုိင္တဲ့ တရားပဲ’ လို႔ သေဘာေပါက္ၿပီး ေသာကအပူေအးသြားေတာ့မွ တရားေရေအးတုိက္ ေကၽြးလိုက္ေတာ့ အနာနဲ႔ေဆး တစ္ခါတည္းကုိက္ၿပီး အရိယာ ျဖစ္သြားသလိုေပါ့။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ ဒီလို နည္းပရိယာယ္မ်ိဳးကုိ ေလ့လာအတုယူရမွာေပါ့” လို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်ျပၿပီး စကား၀ုိင္းကုိ ရပ္နားလိုက္ပါတယ္။

“နာတိမေညထ ကတၳစိ နကိဥၥိ= ဘယ္အရပ္မွာ မဆုိ ဘယ္လို ပုဂၢိဳလ္တစ္စံု တစ္ေယာက္ကုိမွ် မထီမဲ့ျမင္ မျပဳပါေစလင့္”


ဓမၼေဘရီ အရွင္၀ိရိယ

သက္မဲ့တုိ႔ရဲ႕လြတ္လပ္ခြင့္

သက္မဲ့တုိ႔ရဲ႕လြတ္လပ္ခြင့္
မႏၲေလးၿမိဳ႕ မုိးေကာင္းတုိက္က သက္ေတာ္ရွည္ေဒး၀န္းဆရာေတာ္ႀကီးဆုိတာ မႏၲေလးၿမိဳ႕မွာ ရွိတဲ့ ရဟန္း ရွင္လူ တို႔သာမ က ျမန္မာျပည္အရပ္ရပ္မွာ ရွိၾကတဲ့ ပရိယတၱိ သာသနာေတာ္ကုိ မ်က္ျခည္မျပတ္ၾကတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိင္းလိုလို ၾကားသိေလးစားၾကရတဲ့ ဆရာေတာ္ႀကီးပါ။

ဆရာေတာ္ႀကီး ၀ိနည္းေတာ္ကုိ အလြန္ေလးစားတာ၊ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာဂုဏ္ႀကီးမားတာတုိ႔ အျပင္ ပရိယတၱိ သာသနာေတာ္ရဲ႕ အဆင့္အျမင့္ဆံုး စာေမးပြဲႀကီးျဖစ္တဲ့ တိပိဋကဓရေရြးခ်ယ္ေရး စာေမးပြဲႀကီးမွာ မိမိရဲ႕ခႏၶာကုိယ္လႈပ္ရွား ႏုိင္သမွ် ဦးေဆာင္နာယကအျဖစ္ေဆာင္ရြက္ေတာ္မူခဲ့တာျဖစ္လို႔ ပရိယတၱိနယ္မွာ ေလးစားစံထားျခင္းခံရတဲ့ ဆရာေတာ္ တစ္ပါးျဖစ္ပါတယ္။ ဒကာ၊ ဒကာမတုိ႔ကုိ ဆံုးမ ၾသ၀ါဒေပးရာမွာလဲ လိုရင္းတုိရွင္းနဲ႔ မွတ္ေလာက္သားေလာက္ေအာင္၊ မျဖစ္မေန လိုက္နာခ်င္လာေအာင္ ဆံုးမညႊန္ၾကားေလ့ရွိတာမို႔ မႏၲေလးမွာ ရွိၾကတဲ့ သာသနာေရး၊ လူမႈေရး စတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြအားလံုးေလာက္ဟာ ဆရာေတာ္ႀကီးထံမွာ ဆံုးမၾသ၀ါဒခံယူေလ့ရွိၾကပါတယ္။

တစ္ခါက လူႀကီးလူငယ္ အေတာ္စံုလင္တဲ့ အဖြဲ႔တစ္စု ဆရာေတာ္ႀကီးထံ ဆံုးမၾသ၀ါဒခံယူဖို႔ ေရာက္လာၾကတယ္။ ဦးေဆာင္ဦးရြက္ျပဳတဲ့ ဒကာႀကီးက “တပည့္ေတာ္တုိ႔ ဒကာ ဒကာမမ်ားအတြက္ ဘ၀ဒုကၡ၊ လူမႈဒုကၡေတြက လြတ္ေျမာက္ႏုိင္ဖုိ႔ အတြက္ ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ လမ္းညႊန္ဆံုးမၾသ၀ါဒကုိ ခံယူဖို႔ ေရာက္လာၾကတာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း” ေလွ်ာက္ထားတဲ့အခါ ဆရာေတာ္ႀကီးက...

“ေအး... ဒကာတုိ႔ သက္ရွိျဖစ္တဲ့ လူေတြ ဒုကၡအားလံုးက လြတ္ေျမာက္လိုၾကတယ္ဆုိရင္ အဲ့ဒီလူေတြက သက္မဲ့ေတြကုိ အရင္ဆံုးလြတ္လပ္ခြင့္ ေပးၾကဦးကြယ့္” လို႔ မိန္႔ၾကားလိုက္ပါတယ္။ “သက္မဲ့ေတြ လြတ္လပ္ေရးေပးၾက” ဆုိတဲ့ ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ စကားက အထူးအဆန္းျဖစ္ေနတဲ့ အတြက္ အံ့ၾသထူးဆန္းတဲ့ အမူအယာနဲ႔ ဆရာေတာ္ႀကီးကုိ ေမာ့ၾကည့္ၾကၿပီး...

“ဆရာေတာ္ သက္မဲ့ေတြကုိ ဘယ္လိုမ်ားလြတ္လပ္ခြင့္ ေပးစရာလိုေနပါသလဲ ဘုရား” လို႔ ေလွ်ာက္ထားၾကပါ တယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီးက...

“ဒကာတုိ႔... တုိ႔ ႏုိင္ငံဟာ ဗုဒၶဘာသာထြန္းကားတဲ့ ႏုိင္ငံႀကီးပဲ၊ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ အမ်ားစုႀကီးေနတဲ့ ႏုိင္ငံလဲ ဟုတ္တယ္။ ဒီလိုႏုိင္ငံမ်ိဳးမွာ ဒကာတုိ႔ စဥ္းစားၾကည့္စမ္း၊ လမ္းေဘးမွာ ရွိၾကတဲ့ ေသာက္ေရအုိးစင္ေတြမွာ ေရမႈတ္၊ ေရခြက္ေတြ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနခြင့္ရရဲ႕လား၊ သံႀကိဳးနဲ႔ကုိ အခ်ည္ခံေနရတယ္ဗ်။ ၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းကန္ ဘုရားတုိ႔ အလွဴအတန္းတုိ႔ကုိ သြားၾကတဲ့အခါမွာေကာ ဖိနပ္ေတြဟာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ခၽြတ္ထားလို႔ရသလား၊ သံဆန္ခါ အကန္႔အကန္႔ေလးေတြထဲမွာ ထည့္ထားခံရတယ္မုိ႔လား၊ အဲဒီသက္မဲ့ေရမႈတ္ ေရခြက္ေတြ ဖိနပ္ေတြ လြတ္လပ္ခြင့္မရ တာဟာ ဘယ္သူေတြေၾကာင့္လဲ။ သက္ရွိလူေတြေၾကာင့္ မဟုတ္လား။ လူေတြဆုိတာ တျခားဘာသာ၀င္ေတြ မမွတ္လိုက္ နဲ႔။ တုိ႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ သူေတာ္စင္ေတြခ်ည္းသြားၾကတဲ့ အလွဴပြဲေတြ ဘုရားတန္ေဆာင္းေတြမွာကုိ ဖိနပ္ေတြ ဒီအတုိင္းထားလို႔ မရၾကေသးဘူးမုိ႔လား။ အဲဒါေတြ လြတ္လပ္ခြင့္ရေအာင္ အရင္လုပ္ရဦးမွာဗ်။”

“ဒုကၡဆုိတာ ဘယ္လိုဒုကၡမ်ိဳးကပဲ လြတ္ခ်င္လြတ္ခ်င္ အေျခခံအက်ဆံုးက ကိုယ္က်င့္သီလပဲ၊ ကုိယ္က်င့္သီလ မလံုျခံဳရင္ ဘ၀ဒုကၡေတြက လြတ္ေျမာက္ဖုိ႔ မေျပာနဲ႔ ဘ၀လံုျခံဳမႈကုိေတာင္ မရႏုိင္ဘူး။ ဒီလိုအေျခခံက်တဲ့ ကုိယ္က်င့္တရား အရာမွာ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ ထြန္းကားတဲ့ ႏုိင္ငံႀကီးတစ္ႏုိင္ငံ အေနနဲ႔ တျခားတန္ဖုိးရွိတဲ့ ပစၥည္းေတြ မဆုိထားနဲ႔။ ေသာက္ေရအုိးစင္က ေရမႈတ္ ေရခြက္လို ပစၥည္းေလးတစ္ခုေတာင္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ထားလို႔ မရေသးဘူးဆုိတာ တျခားတုိင္း တစ္ပါးသားေတြ ျမင္ရေတြ႔ရရင္ ဘယ္ေလာက္ရွက္စရာေကာင္းလဲ။ ႏုိင္ငံႀကီးသား ျဖစ္ဖို႔ဆုိတာ တုိက္ႀကီး တာႀကီးေတြ ရွိေနရံုနဲ႔ ကမာၻေက်ာ္တဲ့ သူေဌးႀကီးေတြရွိေန႐ံုနဲ႔ ႏုိင္ငံႀကီးလို႔ မေခၚႏုိင္ဘူး။ ကိုယ္က်င့္တရားႀကီးမားတဲ့ လူေတြ ေနမွျဖစ္တာ။ အဲဒီလိုႏုိင္ငံသားကုိမွ ႏုိင္ငံႀကီးသားလို႔ ဆုိႏုိင္မွာဗ်။ ကဲ... ဘယ္ႏွယ္လဲ” လို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ အားလံုးပဲ ေခါင္းငုိက္စုိက္က်သြားၾကပါေတာ့တယ္။

အမွန္ကေတာ့ ဒီအျဖစ္ေတြကုိ ေတြ႔ျမင္ေနၾကရတာ ၾကာလဲ ၾကာပါၿပီ။ တစ္ေနရာတည္းမွာလဲ မဟုတ္ပါဘူး။ အရပ္ေဒသတုိင္း ေနရာတုိင္းလိုလိုမွာ ျဖစ္ေနၾကတာပါ။ လူတို႔ရဲ႕ ကိုယ္က်င့္တရား ခၽြတ္ယြင္းမႈနဲ႔ လူ႔တန္ဖုိးကုိ အေလးမထားမႈေၾကာင့္ သက္မဲ့အရာေတြမွာ လြတ္လပ္မႈမရွိ႐ံုမွ်မက လံုျခံဳမႈကင္းမဲ့တဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးေတြ႕ၾကံဳေနရတာေတြလဲ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ လူအမ်ား တည္ခိုးနားေနဖုိ႔ ေဆာက္လုပ္ထားတဲ့ ဇရပ္၊ တန္ေဆာင္းေတြမွာ ကြက္လပ္မက်န္ေအာင္ အယုတၱ အနတၱ (မသင့္ေလ်ာ္၊ အက်ိဳးမရွိ)တဲ့ စာေတြ ေရးသားၾကတာ၊ အုတ္ေရအုိးစင္ေတြမွာ ကြမ္းေသြးမ်ား ေပက်ံေနတာ။ အမ်ားေသာက္တဲ့ ေရအုိးစင္နားမွာ ရြံ႕ရွာဖြယ္ အညစ္အေၾကးႏွပ္၊ သလိပ္ေတြ ေထြးထားၾကတာ၊ စတာ စတာေတြ။

ၿပီးေတာ့ သက္ရွိလူတုိ႔ရဲ႕ စည္းကမ္းမဲ့မႈေၾကာင့္ သက္မဲ့ေတြ အဆဲခံရတာလဲ ရွိေသးတယ္။ လမ္းသြား လမ္းလာ မလြတ္လပ္တဲ့ ေနရာမွာ ရပ္ထားတဲ့ ကား၊ စက္ဘီး၊ လွည္းေတြ အဆဲခံရတာမ်ိဳး။ ရန္အျပဳခံရတာမ်ိဳးလဲ ရွိေသးတယ္။ အိမ္ေရွ႕လမ္းမမွာ ရပ္ထားတဲ့ ၀ါးလွည္းကုိ ညေမွာင္ေမွာင္ ၀င္တုိက္မိလို႔ ၀ါးေတြနဲ႔ လွည္းကုိ ဓါးနဲ႔ လာခုတ္သြားတာမ်ိဳး ေတြ၊ တစ္ခုခုနဲ႔ ၀င္အတုိက္ခံရတာေတြ တျခားအရာ ကိစၥေတြလဲ အမ်ားႀကီးရွိေနၾကဦးမွာပါ။

ဒါေတြအားလံုးဟာ သက္ရွိေတြထဲမွာ အသိဉာဏ္ အႀကီးဆံုးနဲ႔ အယဥ္ေက်းဆံုးျဖစ္တဲ့ လူတုိ႔ရဲ႕ စည္းကမ္းမဲ့မႈ ေၾကာင့္ သက္မဲ့ေတြမွာ ႀကံဳေတြ႕ရတဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြပါပဲ။

ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ ဆုိလိုရင္းကေတာ့ သက္မဲ့ေတြမွာ သက္ရွိ(အထူးသျဖင့္ လူ) ေတြေၾကာင့္ ၾကံဳေတြ႕ရတဲ့ ဒီမႏွစ္ၿမိဳ႕စရာေတြ ပေပ်ာက္ေအာင္ လူေတြရဲ႕ ကုိယ္က်င့္တရားေတြကုိ ပထမဦးဆံုး ျပဳျပင္ဖုိ႔ အေရးႀကီးတယ္။ လူေတြမွာ ဒီလို ကုိယ္က်င့္တရားေတြနဲ႔ ျပည့္စံုၾကမယ္။ ယဥ္ေက်းၾကမယ္ဆုိရင္ လူမႈဒုကၡနဲ႔ ဘ၀ဒုကၡအမ်ိဳးမ်ိဳးက လြတ္လပ္ဖုိ႔ အတြက္ အေျခခံ (သီလသိကၡာ) ျပည့္စံုၿပီးျဖစ္လို႔ ရည္မွန္းသမွ် မုခ်ရနုိင္မယ္လို႔ ဆုိလိုတာပါပဲ။

မိမိတို႔ကုိယ္တုိင္ ဆရာေတာ္ႀကီး မိန္႔ၾကားတဲ့ “သက္မဲ့တုိ႔ကို မလြတ္လပ္ေအာင္၊ လံုျခံဳမႈကင္းမဲ့ေအာင္၊ ရန္ျပဳခံရေအာင္ ျပဳလုပ္ေနၾကသူမ်ား” စာရင္းထဲက ကင္းလြတ္ၾကပါရဲ႕လား။ တကယ္လို႔မ်ား ဒီစာရင္းထဲ ပါ၀င္ေနေသးတယ္ ဆုိရင္ ဘာကုိ အရင္လုပ္ၾကမလဲဆုိတာ စဥ္းစားၿပီး အမွန္အကန္ သံုးသက္ဆံုးျဖတ္ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ႏုိင္ၾကပါေစ...။



ဓမၼေဘရီ အရွင္၀ိရိယ (ေတာင္စြန္း)


အေစာင့္အေရွာက္နဲ႔ အေႏွာင့္အယွက္

အေစာင့္အေရွာက္နဲ႔ အေႏွာင့္အယွက္

“၀ိနည္းသိကၡာပုဒ္တုိ႔ စည္းကမ္းဥပေဒတုိ႔ ဆုိတာ ေအးေအးေနခ်င္သူအတြက္ အေကာင္းဆံုး အေစာင့္အေရွာက္ပဲ၊ ထုိးထြက္ခ်င္သူ အတြက္ေတာ့ အေႏွာင့္အယွက္ေပါ့”

ေတာင္ၿမိဳ႕ည၀ါအေက်ာ္ တူေမာင္းဆရာေတာ္ ေတာင္ၿမိဳ႕လို႔ ေခၚတဲ့ အမရပူရၿမိဳ႕ တူေမာင္းတုိက္ နာယက၊ ည၀ါအေက်ာ္ ဆရာေတာ္ႀကီး ဘဒၵႏၲနႏၵိယ ရွိစဥ္က သံဃာ့ဥပုသ္ျပဳအၿပီးမွာ ေပးေလ့ရွိတဲ့ ၾသ၀ါဒ စကားပါ။ ဆရာေတာ္ႀကီး ဆက္လက္မိန္႔ၾကားတာက-

“သစ္ပင္ေတြမွာ မလိုအပ္တဲ့ ကုိင္းေသး ကုိင္းမႊား အရႈပ္အေထြးေတြ ရွင္းပစ္မွ ပင္လံုးေပၚလာတယ္။ ဒီအပင္မ်ိဳးမွ ပင္စည္လဲ ေျဖာင့္ အႏွစ္လဲ ျပည့္လာတာ၊ မလုပ္သင့္ မလုပ္ထုိက္တာေတြကုိ မလုပ္ရဘူးလို႔ ပညတ္ထားတဲ့ သီလ သိကၡာပုဒ္ေတြ ဆုိတာလဲ “လူရုပ္” ေပၚလာေအာင္လို႔ လူ႔အ႐ႈပ္ေတြကုိ ရွင္းေပးေနတာ၊ လူကို ခ်ဳပ္ခ်ယ္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီလိုရွင္းပစ္မွ စိတ္ထားလဲ ေျဖာင့္မတ္မွန္ကန္မယ္။ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာဆုိတဲ့ အႏွစ္ေတြလဲ ျပည့္လာမယ္၊ ဒါကို ၾကပ္ၾကပ္သတိထားၿပီး ေလးစားေစာင့္ထိန္းၾကပါ” တဲ့။

အေသးအမႊားအခြင့္အေရးကုိ အခြင့္ထူးႀကီး ထင္မွတ္ခဲ့လို႔ တကယ့္အခြင့္အထူးႀကီးေတြ လက္လႊတ္ခဲ့ရတဲ့ ပုဂၢိဳလ္အမ်ားႀကီး ရွိၾကတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားလက္ထပ္ေတာ္က ေဒ၀ဒတ္ဟာ ဒီလိုပုဂိၢဳလ္မ်ိဳးေပါ့။ တစ္ဘ၀စာ လာဘ္လာဘကုိ အခြင့္ထူးမွတ္ၿပီး တပ္မက္ခဲ့ရာက သံဃာသင္းခြဲတဲ့ ကံႀကီးေတြ၊ ဘုရားရွင္ကုိ သတ္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားခဲ့တာေတြေၾကာင့္ ရၿပီးသား အသိဉာဏ္မ်ားလဲ ဆံုး႐ံႈး၊ မဂ္ဖိုလ္နဲ႔လဲ ေ၀းခဲ့႐ံုမက အ၀ီစိအထိ နစ္ခဲ့ရတယ္။

သာတာဂီရိတုိ႔ ေဟမ၀တတို႔လဲ ကႆဖဘုရားရွင္ လက္ထက္က အဓမၼ၀ါဒီရဟန္းေပးတဲ့ လာဘ္ကုိ တပ္မက္မိခဲ့လို႔ ဓမၼ၀ါဒီဘက္က ရပ္တည္မေပးခဲ့တဲ့ အတြက္ မဂ္ဖုိလ္နဲ႔ လြဲၿပီး နတ္ဘီလူးဘ၀ ေရာက္ခဲ့ၾကတာေပါ့။

ကုိယ္က်င့္သီလ ေဖာက္ျပားျခင္း ဆုိတဲ့ လူ႔အ႐ႈပ္အေထြးေတြ ရစ္ပတ္ဖံုးအုပ္ထားလို႔ လူ႐ုပ္ေတာင္ မေပၚၾကသူေတြလဲ ဒုနဲ႔ ေဒးပါပဲ။ ဒီလို ပုဂၢိဳလ္ေတြအတြက္ ဆရာေတာ္ႀကီး မိန္႔ၾကားတဲ့ “လူူ႐ုပ္ေပၚေဆး” ကုိ အသံုးျပဳၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ လူ႐ုပ္ေပၚလာရံု မကဘူး၊ လူ႔အႏွစ္ပါ ျပည့္၀လာမယ္လို႔ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ကုိယ္တုိင္က အာမခံခ်က္ အျပည့္ေပးထားတဲ့ ေဆးေတာ္ႀကီးပါ။

လူ႐ုပ္ေပၚၿပီး လူ႔အႏွစ္ျပည့္၀ၾကပါေစ...။

ဓမၼေဘရီ အရွင္၀ိရိယ (ေတာင္စြန္း)


ပညတ္နဲ႔ပရမတ္


ပညတ္နဲ႔ပရမတ္

“ပရမတ္အစစ္ မေပါက္ဘဲ ပညတ္ကုိ ေဖ်ာက္ရင္ ေခြးရူးထက္ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းတယ္”
(နတ္မွီေတာရဆရာေတာ္)

ေတာင္တြင္းႀကီးအပါအ၀င္ ေျမလတ္ပုိင္းၿမိဳ႕ေတြမွာ ငါးရက္တစ္ေစ်းေခၚၾကတယ္။ တျခားေန႔ေတြမွာလဲ ဆုိင္ႀကီးေတြ ဖြင့္ထားၾကေပမယ့္ ေစ်းေန႔အျဖစ္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ငါးရက္တစ္ေစ်းေန႔ေတြ ေရာက္မွပဲ ေတာရြာေတြက ေရာင္းသူ ၀ယ္သူေတြနဲ႔ စည္းကားတာ။

နတ္မွီေတာရဆုိတာ ၿမိဳ႕နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးလွမ္းတာမုိ႔ ေစ်းလြန္တစ္ရက္လို႔ ေခၚတဲ့ ေစ်းေန႔ၿပီး ေနာက္တစ္ရက္ ကုိ ဥပုသ္သီတင္းေဆာက္တည္တဲ့ ရက္အျဖစ္ သတ္မွတ္ထားၾကတယ္။ ေစ်းေန႔မွာ ေရာင္းေရး ၀ယ္ေရး ကိစၥေတြၿပီးရင္ ခ်က္ျပဳတ္စရာ၀ယ္၊ ေနာက္ေန႔ မနက္ေစာေစာခ်က္ျပဳတ္ၿပီး ဆြမ္းခ်ိဳင့္မ်ား ဆြဲသူဆြဲ၊ ဆြမ္းအုပ္ရြက္သူရြက္နဲ႔ ေက်ာင္းတတ္ၾကတာ။ ဒကာတစ္ေယာက္က ၀က္သားေတာ္ေတာ္ၾကိဳက္တယ္။

သူ႔ဆြမ္းခ်ိဳင့္က အၿမဲတမ္း၀က္သားဟင္းခ်ည္းပဲ၊ နတ္မွီေတာရ ဆရာေတာ္ႀကီးက သက္သက္လြတ္စားတယ္။ အိႏၵိယမွာကတည္းက အသားမစားတဲ့ အက်င့္ပါလာလို႔ ေနာက္လည္း မစားေတာ့ဘူး။ တစ္ေန႔ ၀က္သားၾကိဳက္တဲ့ ဒကာႀကီး ေက်ာင္းတတ္အလာမွာ ဆရာေတာ္ႀကီးနဲ႔ ေတြ႔ေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီးက... “ဘာဟင္းေတြမ်ား ခ်က္လာတံုး ဒကာႀကီး” လို႔ ေမးလိုက္တယ္။

ဒကာႀကီးက ဆရာေတာ္အသားမစားမွန္း သိေတာ့ ၀က္သားဟင္းပါလို႔ ေလွ်ာက္ထားဖို႔ခက္ေနပံုရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ... “ဆရာေတာ္ပဲ ေဟာထားတာပဲ၊ အားလံုးဟာဓါတ္ေလးပါးခ်ည္းဆုိ၊ ခုလဲ ဓါတ္ေလးပါးဟင္းေပါ့ဘုရား” တဲ့။

ဆရာေတာ္ႀကီးက ၿပံဳးၿပီး “ေအး... ေစ်းထဲမွာတုန္းက ေပါက္ေဖာ္ႀကီးဆုိင္မွာ ဓါတ္ေလးပါးငါးဆယ္သားေလာက္ ေပးပါလို႔ ေျပာၿပီး ၀ယ္လာတာဆုိရင္ေတာ့ ဒကာႀကီးဟာ ဓါတ္ေလးပါးဟင္းပဲေပါ့ေလ၊ ဘယ္လိုေျပာၿပီး တယ္လာတံုး” ဆုိေတာ့ ဒကာႀကီးက ရယ္က်ဲက်ဲနဲ႔...

“ဆရာေတာ္ကလည္း ကတ္သီးကတ္သတ္ ဘယ္ ဒီလိုေတာ့ ေျပာ၀ယ္လို႔ရမလဲ ဘုရား၊ ၀က္သားလို႔ ေျပာ၀ယ္ရတာေပါ့” ဆိုေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီးက... “၀က္သားလို႔ ေျပာ၀ယ္လာရင္ေတာ့ ၀က္သားဟင္းပဲ ျဖစ္မွာေပါ့ ဒကာႀကီးရဲ႕၊ ဓါတ္ေလးပါးလို႔ ေျပာ၀ယ္မွ ဓါတ္ေလးပါးဟင္း ျဖစ္မွာေပါ့” လို႔ မိန္႔လိုက္ပါတယ္။

ေန႔ဆြမ္းစားအၿပီး အခ်ိဳပြဲ၀ုိင္းမွာ ရပ္ေ၀းကေရာက္လာတဲ့ အာဂႏၲဳဆရာေတာ္မ်ားပါ ၀ုိင္းဖြဲ႔ၿပီး ဒီအေၾကာင္း စပ္မိၾကေတာ့... ဆရာေတာ္တစ္ပါးက “ဒကာႀကီးေျပာတာလဲ ဟုတ္သားပဲ၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သက္ရွိေကာ သက္မဲ့ေကာ အေျခခံက ဓါတ္ေလးပါးခ်ည္းပဲ မဟုတ္လား” လို႔ ေလွ်ာက္ထားလိုက္တယ္။

ဆရာေတာ္ႀကီး အဲဒီဆရာေတာ္ရဲ႕ မ်က္ႏွာကုိ တစ္ခ်က္ေမာ့ၾကည့္ၿပီးမွ... “ပရမတ္ အစစ္မေပါက္ဘဲ ပညတ္ကုိ ေဖ်ာက္ရင္ ေခြး႐ူးထက္ ေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္” လို႔ ခပ္ေလးေလး မိန္႔လိုက္ပါတယ္။

“ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆရာေတာ္” ဆုိေတာ့မွ...

“ဘုရားတုိ႔ ရဟန္းသံဃာေတာ္တို႔နဲ႔ လူ၀တ္ေၾကာင္၊ အမိ၊ အဘေတြနဲ႔ တျခားေယာက္်ား မိန္းမစတဲ့ သူ႔ဂုဏ္သူ႔ အမည္ ပညတ္နဲ႔ သီးျခားစီရွိၾကတာကုိ အတူတူဓါတ္ေလးပါး အေျခခံေတြ ခ်ည္းပဲလို႔ ယူၾကည့္ပါ့လား၊ ေလာကမွာ သည့္ထက္ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့လူ ရွိပါဦးမလား”

“တကယ့္ပရမတ္ အစစ္ကုိ ေပါက္ၿပီး သစၥာေလးပါး ထုိးထြင္းသိၿပီးလို႔ ငါ၊ သူတစ္ပါး၊ ေယာက်ာ္း၊ မိန္းမရယ္လို႔ မရွိဘူးလို႔ သိတာက တစ္မ်ိဳးပါ၊ ဒါက ၀ိပႆနာဉာဏ္အျမင္နဲ႔ ႐ႈၾကည့္တဲ့ အခိုက္ေျပာတာ၊ ေလာကထဲမွာ ေျပာတာ သိမွတ္တာက်ေတာ့ သူ႔ပညတ္နဲ႔သူ ခြဲၿပီးေတာ့ပဲ သံုးရတယ္၊ အားလံုးကုိ အတူတူလို႔ သိမွတ္မယ္ဆုိရင္ ကုိယ့္မိခင္နဲ႔ ကုိယ့္ အိမ္သူကုိ အတူတူပဲလို႔ သေဘာထားၾကည့္ပါလား၊ ေခြး႐ူးထက္ ေၾကာက္စရာ မေကာင္းဘူးလား၊ ေလာကီနယ္မွာ ပညတ္ဟာ သူ႔တန္ဖိုးနဲ႔သူ၊ သူ႔အဆင့္အတန္းနဲ႔သူ တန္ဖုိးခ်င္းဂုဏ္ခ်င္း ျခားနားတယ္၊ ဒါကုိ ျခားျခားနားနားပဲ သိမွတ္ရတယ္။ ၀ိပႆနာနယ္ ေလာကုတၱရာနယ္မွာက်ေတာ့လည္း ပရမတ္က သူ႔တန္ဖုိးနဲ႔ သူေပါ့” လို႔ မိန္႔လိုက္ပါတယ္။

ေလာကစည္းနဲ႔ ဓမၼစည္း မေရာေထြးၾကဖုိ႔ပါ။

ဓမၼေဘရီ အရွင္၀ိရိယ (ေတာင္စြန္း)