“ေလာဘစ႐ုိက္အုိကုိ မလိုက္လို ေရွာင္ပစ္စုိ႔”

ေလာကမွာ အမ်ားစုေသာ ပုထုဇဥ္ေတြ ဘာလို႔ စိတ္ေအးခ်မ္းမႈ မရၾကလဲ ဆုိတာကို အေၾကာင္းရင္းရွာၾကည့္ရင္ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ အစရွိတဲ့ အကုသိုလ္ ေစတသိတ္ေတြရဲ႕ ျခယ္လွယ္မႈ ကိုခံစားေနရလို႔ ပဲျဖစ္ပါတယ္။ မူလက အၾကည္အတုိင္းရွိေနတဲ့ စိတ္ကေလးကို ေလာဘ ေစတသိတ္ ကပ္လိုက္ေတာ့ ေလာဘစိတ္ ျဖစ္ရ တယ္။ ေလာဘ ဆုိတာက လိုခ်င္မႈသေဘာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကာမဂုဏ္အာ႐ံုငါးပါး အေပၚလိုခ်င္တာ၊ (ရုပ္ပိုင္းဆုိင္ရာ တုိးတတ္မႈေတြကို တပ္မက္တာ) က ေလာဘ သေဘာပါ။ နိဗၺာန္ကိုလုိခ်င္တာ၊ တရားလိုခ်င္တာ၊ စာေပတတ္ခ်င္တာ၊ မရွိဆင္းရဲသူကို ေပးကမ္းလိုၿပီး ပစၥည္းဥစၥာလိုခ်င္တာေတြ ကေတာ့ ေလာဘမဟုတ္ပါဘူး။ ဆႏၵျဖစ္ပါတယ္။ ဆႏၵနဲ႔ ေလာဘသည္ မတူပါဘူး။ ဆႏၵက လိုခ်င္တာရၿပီးရင္ ေက်နပ္တတ္တဲ့ သေဘာရိွပါတယ္။ ေလာဘကေတာ့ ရေလ လိုေလ၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ ရေနပေစ လိုအပ္ေနမွာပါပဲ။ သစၥာေလးပါးမွာ ေလာဘဆုိတာ “သမုဒယ” သစၥာပါ။ သမုဒယ ဆုိတာက ဒုကၡျဖစ္ေၾကာင္း ဒုကၡေလာင္းေလးပါပဲ။ ဒီလိုဆုိရင္ က်ေနာ္တုိ႔ေတြ ေလာဘ (တဏွာ)ေၾကာင့္ ဒုကၡေတြရၿပီး သံသရာ တေၾကာမွာ ေမ်ာေနရတယ္ ဆုိတာ ေပၚလြင္ပါတယ္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေလာဘႀကီးရင္ ဒုကၡႀကီးမယ္၊ ေလာဘငယ္ရင္ ဒုကၡငယ္မယ္၊ ေလာဘမရွိရင္ ဒုကၡမရွိ ေတာ့ၿပီလို႔ ဆုိၾကပါတယ္။


ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ဒါနျပဳဖို႔ တုိက္တြန္းတာဟာ ဘ၀အဆက္ဆက္ ခ်မ္းသာဖုိ႔ တခုတည္းမဟုတ္ပါဘူး။ ဘ၀အဆက္ဆက္က ပါလာခဲ့တဲ့ ေလာဘ တဏွာကို သတ္ႏုိင္ဖုိ႔ အဓိက ရည္ရြယ္ရင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါနျပဳတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ရဲ႕ စိတ္မွာ အေလာဘနဲ႔ အမစၧရိယ ျပဌာန္းပါတယ္။ တရားလုပ္တယ္ဆုိတာ အဓိကေတာ့ မေနာကံ အလုပ္ပါ။ စိတ္ေလးေကာင္းေအာင္ပဲ အရင္ဆံုးႀကိဳးစားဖုိ႔ အေရးႀကီးပါတယ္။ မဟာဂႏၶာ႐ံု ဆရာေတာ္ႀကီးကလဲ စိတ္ေကာင္းရွိဖို႔ ပထမလို႔ ေရးသား ဆံုးမခဲ့ပါတယ္။ စိတ္ေကာင္းမေမြးႏုိင္ပဲ တရားထုိင္ေန႐ံုနဲ႔ေတာ့ တရားရဖုိ႔ မလြယ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္စိတ္သႏၲာန္မွာ ေလာဘအရင္းခံတဲ့ ကိေလသာေတြ မျဖစ္ရေအာင္ အၿမဲသတိရွိဖုိ႔ လိုအပ္ပါတယ္။ သတိမရွိရင္ေတာ့ ကိေလသာေတြရဲ႕ ထုိးနက္မႈကုိ ခံစားရၾကမွာပါပဲ။ သတိရွိဖုိ႔ သတိထားၾကစို႔ လို႔ ဆရာေတာ္အရွင္ေဆကိႏၵက မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။ ကိုယ္က သတိထားမွ သတိရွိမွာပါ။ သတိ လက္လြတ္ေနရင္ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ သတိျဖစ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။
ေလာဘကုိ “ေပမ”၊ “တဏွာ”၊ “ရာဂ”၊ “သမုဒယ” လို႔ အမ်ိဳးမ်ိဳး နာမည္တပ္ၿပီး ေျပာဆုိၾကပါတယ္။ “ေပမ” ဆုိတဲ့ စကားက “ခ်စ္ခင္ျခင္း” လို႔ အဓိပၸာယ္ ရပါတယ္။ ေလာဘသေဘာကို လိုက္ေနရင္ေတာ့ ဆင္းရဲဒုကၡေတြ႕ ရမွာမလြဲပါ။ အခ်စ္ေလာဘေၾကာင့္ အသက္ပါ ဆံုး႐ံႈးခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္းကို အရွင္ဇ၀န ေရးသားတဲ့ “ျမန္မာတုိ႔၏ အသက္စာအုပ္” မွ ထုတ္ႏႈတ္ တင္ျပလိုက္ပါတယ္။

သီဟိုကၽြန္းရွိ စာသင္တုိက္ႀကီး တတုိက္မွာ အဘိညာဥ္ရ ေက်ာင္းထုိင္ စာခ် ဆရာေတာ္ႀကီး တပါးရွိပါတယ္။ တေန႔မွာ ဆရာေတာ္ႀကီးေက်ာင္းကို ရဟန္းပ်ိဳ တပါးက စာသင္သား အျဖစ္ေနဖုိ႔ ေလွ်ာက္တယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီက ထုိရဟန္းဟာ အမ်ိဳးသမီး တဦးေၾကာင့္ ရဟန္းသီလ ပ်က္မွာကို ႀကိဳျမင္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ေက်ာင္းမွာ သီတင္းသံုးဖုိ႔ ခြင့္မျပဳပါဘူး။ ေနာက္ဆံုး ရဟန္းက သံုးႀကိမ္ တုိင္ေအာင္ မ်က္ရည္၀ဲၿပီး ေတာင္းပန္တဲ့ အခ်ိန္က်မွ ဆရာေတာ္ႀကီးက ခြင့္ျပဳခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဆရာေတာ္ ႀကီးက ေက်ာင္းအေနာက္ဘက္က ရြာထဲကို ဘယ္ေတာ့မွ မသြားဖုိ႔ ကတိေတာင္းပါတယ္။ ရဟန္းကလဲ မသြားပါဘူးလို႔ ကတိေပးခဲ့ပါတယ္။ ထုိရြာထဲမွာ အလြန္ေခ်ာေမာလွပတဲ့ အမ်ိဳးသမီး ရွိပါတယ္။ ထုိအမ်ိဳးသမီးက အ၀ါေရာင္ ၀တ္စံုနဲ႔ ပ၀ါကို အသံုးျပဳလို႔ ၀ါ၀ါ လို႔ပဲ ေခၚၾကတယ္။ ေခ်ာေမာလွပၿပီး သိကၡာရွိလြန္းတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ရြာမွာရွိတဲ့ ကာလသားမ်ားက သူတို႔နဲ႔ မတန္ဘူးဆုိတဲ့ သေဘာနဲ႔ အနားမကပ္ရဲေအာင္ ျဖစ္ၾကရတယ္။ ၀ါ၀ါ ကလဲ ဘယ္ေယာက်္ားေလးကိုမွ စိတ္မ၀င္စားပဲ ဘုရား၊ တရားဘက္ကုိသာ လိုက္စားပါတယ္။
သီတင္းကၽြတ္ၿပီး တေန႔က်ေတာ့ ရဟန္းက ဆရာေတာ္ႀကီးတားျမစ္ထားတဲ့ ၾကားက အေနာက္ဘက္ရြာထဲကုိ ဆြမ္းခံၾကြခ်င္စိတ္ေပၚတာနဲ႔ ၾကြသြားပါတယ္။ ရြာထဲရွိ အိမ္ေျခ တ၀က္ေက်ာ္ကို ဆြမ္းခံရာ ဘာမွ မထူးျခားေသးပါ။ ၀ါ၀ါ တုိ႔အိမ္ေရွ႕အေရာက္မွာ ရဟန္းတုိ႔ သိကၡာအတုိင္း မ်က္လႊာ ခ်ကာ ရပ္လိုက္ပါတယ္။ ဆြမ္းေလာင္းဖုိ႔ေစာင့္ေနတဲ့ ၀ါ၀ါက ဆြမ္းဇလံုကို မၿပီး ထြက္လာပါတယ္။ ဆြမ္းေလာင္းရမဲ့ ရဟန္း အနားေရာက္ေတာ့ မသိစိတ္က တုိက္တြန္းမႈေၾကာင့္ အေပၚေမာ့ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ရဟန္းကလဲ အလိုလိုၾကည့္ခ်င္ စိတ္ျဖစ္လာတာေၾကာင့္ မ်က္လႊာကို ပင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အၾကည့္ႏွစ္ခု ဆံုသြားတာေပါ႔။ အၾကည့္ခ်င္းဆံုေတာ့ စကၡဳ႐ူေပန သံ၀ါသာ ရာဂပုတၱံ၀ိဇာယတိ (စကၡဳပသာဒ႐ုပ္ႏွင့္ အဆင္း႐ူပါ႐ံုတို႔၏ ေပါင္းေဖာ္မိျခင္းေၾကာင့္ တပ္မက္စြဲလမ္းျခင္းဟု ဆုိအပ္ေသာ ရာဂ ဟူေသာ သားကုိ ေမြးဖြား၏) ဟူေသာ ေဒသနာအတုိင္း တဦးႏွင့္ တဦး ခ်စ္မိခဲ့ပါတယ္။ ရဟန္းလည္း ဣၿႏၵိယသံ၀ရသီလကုိ ဖ်က္မိတဲ့ အတြက္ ႐ုတ္တရက္ပဲ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ လွည့္သြားပါတယ္။ (မ်က္စိ၊ နား၊ ႏွာ၊ လွ်ာ၊ ကိုယ္၊ စိတ္ျဖင့္ ျမင္ေသာအခါ၊ ၾကားေသာအခါ၊ နံေသာအခါ၊ စားေသာအခါ၊ ထိေသာအခါ၊ ေတြးၾကံသိေသာအခါတုိ႔တြင္ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ စေသာ ကိေလသာမ်ား ၀င္မလာေအာင္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ျခင္းကို ဣၿႏၵိယသံ၀ရသီလလို႔ ေခၚပါတယ္)။ ၀ါ၀ါမွာလည္း ဘာေျပာ ရမွန္း မသိေတာ့ပဲ ဆြမ္းဇလံုကို ေရွ႕ခ်ၿပီး အခန္းထဲ ၀င္ေျပးပါေတာ့တယ္။ အခန္းထဲေရာက္ေတာ့လဲ ရဟန္းရဲ႕ ႐ုပ္ပံုလႊာက မ်က္စိထဲက မထြက္ေတာ့ပဲ ေလာဘမီး စတင္ေလာင္ေတာ့တာေပါ႔။ သို႔ေသာ္ ၀ါ၀ါကေတာ့ ပူမွန္း မသိခဲ့။ ရဟန္းမွာလဲ ၀ါ၀ါ ပံုရိပ္ကို ေမ့မရ၊ စာလဲက်က္မရ၊ စိတ္ထဲလည္း စိတ္မပါ၊ ခဏျမင္ခဲ့ရတဲ့ အမ်ိဳးသမီး ကို ျပန္လည္ေတြ႔ခ်င္စိတ္ ျပင္းထန္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က်မွ ဆရာေတာ္ႀကီးကို ေပးခဲ့တဲ့ ကတိကို ျပန္သတိရ ျဖစ္တယ္။ သို႔ေသာ္ လြန္ခဲ့ပါၿပီ။ ၃ ရက္ေလာက္ မသြားပဲေနႏုိင္ေသာ္လည္း ၄ ရက္ေျမာက္ေန႔မွာ မေနႏုိင္ေတာ့။ သပိတ္ပိုက္ၿပီး ဆြမ္းခံထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ၀ါ၀ါတုိ႔အိမ္ေရွ႕အေရာက္မွာ ဆြမ္းခံ မရပ္ေတာ့ပဲ ဆက္ေလ်ာက္သြား ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ၀ါ၀ါရဲ႕ အေမက ေနာက္ကလိုက္သြားၿပီး တေနရာအေရာက္မွာ ရဟန္းကို ကြပ္ပ်စ္ေပၚၾကြေစၿပီး ေလွ်ာက္ၾကားပါတယ္။ ၀ါ၀ါက ရဟန္းကို စြဲလမ္းေနေၾကာင္း၊ အရွင္ဘုရားကို မရရင္ ေသႏုိင္ေၾကာင္း၊ အစားလဲ မစား၊ ေဆးလဲ မေသာက္ပဲေနေၾကာင္း စသျဖင့္ ေလ်ာက္ၿပီး ၀ါ၀ါ ကို လက္ထပ္ဖုိ႔ေျပာတာေပါ႔။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ရဟန္းက စဥ္းစားၿပီး အၾကည့္တစ္ခုက ျဖစ္လာတဲ့ ဒုကၡက မနည္းပါလာလို႔ သံေ၀ဂျဖစ္မိပါတယ္။ ရဟန္းက လူ၀တ္လဲလိုက္ရင္ စာသင္တုိက္၊ ဆရာႏွင့္ မိဘေဆြမ်ိဳးေတြ နာမည္ပ်က္ရေတာ့မယ္။ ေယာက်ာ္းေလးတ ေယာက္ကို မရလို႔ ေသမယ္ဆိုတာမျဖစ္ႏုိင္၊ ၾကာရင္ေမ့သြားမွာပဲ ဆုိၿပီး လူ၀တ္လဲဖုိ႔ မျဖစ္နုိင္ေၾကာင္း၊ စာသင္ဖုိ႔ စာသင္တုိက္ကို ေရာက္လာတာျဖစ္ေၾကာင္း၊ မိန္းမယူဖုိ႔ မဟုတ္ေၾကာင္း၊ ဦးပဥၥင္း ကိုေမ့ၿပီး အျခားတေယာက္ ကို ယူလိုက္ပါ၊ ဦးပဥၥင္းကို ေမ့ဖုိ႔ေျပာလိုက္ပါလို႔ မိန္႔ၾကားခဲ့ပါတယ္။
ထုိျဖစ္ရပ္ေတြ ျဖစ္ၿပီး ရက္အတန္ၾကာေတာ့ စာခ်ဆရာေတာ္တပါးက ရဟန္းရဲ႕ အခန္းထဲကို ၀င္လာပါတယ္။ ရဟန္းလဲ ၀ါ၀ါနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး အျပင္သိပ္မထြက္၊ အစားလဲ ေကာင္းေကာင္းမစားပဲ ေနမေကာင္းတဲ့ ေ၀ဒနာ ခံစားေနရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ စာခ်ဆရာေတာ္ႀကီးက “ေအး… က်န္းမာေရးဂ႐ုစိုက္ကြာ၊ မင္းၾကည့္ရတာ သိပ္ ပိန္တာပဲ၊ အစားမ၀င္ဘူးထင္တယ္၊ မင္းစားခ်င္တာေျပာ၊ ငါ့ရဟန္း အမႀကီးကို ခုိင္းေပးမယ္၊ ေရာ့.. ေဟာဒီမွာ ဒီေန႔ရက္လည္ ဆြမ္းေကၽြးကရလာတဲ့ အ၀ါေရာင္ အေနကထိုင္ေလး၊ လွလိုက္တာ မင္းသံုးရေအာင္ လာစြန္႔တာ၊ ေသသြားတဲ့ မိန္းကေလးရဲ႕ ပု၀ါကုိ ခ်ဳပ္ထားတာတဲ့”။ အ၀ါေရာင္ ေနကထုိင္ေလးကို ျမင္လိုက္တာ နဲ႔ ရဟန္းက တုန္လႈပ္သြားပါတယ္။ ၀ါ၀ါ ကိုလည္း သတိရသြားတယ္။ ၀ါ၀ါျခံဳတဲ့ ပ၀ါေလးမ်ား ျဖစ္မလားဆုိတဲ့ အေတြးနဲ႔ အတူ ဆရာေတာ္ ဘယ္ရြာက ရခဲ့တာလဲ လို႔ေမးလိုက္ပါတယ္။ စာခ်ဆရာေတာ္ႀကီးက “အေနာက္ဘက္ရြာကေလ၊ သနားစရာပါကြာ၊ ေသတဲ့ မိန္းကေလးက အသက္ ၁၈ႏွစ္ေလာက္ ရွိေသးတာပဲ၊ အသုဘခ်တဲ့ေန႔က ငါတုိ႔ပါတယ္၊ ေသတာေတာင္ လွလိုက္တာကြာ၊ အသက္ရွင္စဥ္ကဆုိ ဘယ္ေလာက္လွမယ္ မသိဘူး၊ အင္း.. နာမည္ေလးကလဲ တမ်ိဳးေလးကြ၊ ၀ါ၀ါ တဲ့” လို႔ျပန္မိန္႔ပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ရဟန္းက ငါ့ေၾကာင့္ အျပစ္မဲ့တဲ့ မိန္းကေလးတေယာက္ ေသရၿပီ ဆုိတဲ့ အေတြးနဲ႔ မ်က္ရည္က် လာပါတယ္။ ၀ါ၀ါ ျခံဳခဲ့တဲ့ ပ၀ါမွျဖစ္တဲ့ ေနကထုိင္ေလးကို ရင္ဘက္ေပၚတင္ၿပီး မ်က္ရည္ကို ဆရာေတာ္ မျမင္ေအာင္ ေစာင္ျခံဳလိုက္ပါတယ္။ စာခ်ဆရာေတာ္က ဘာမ် မသိ၊ ၀ါ၀ါအေၾကာင့္ကိုသာ ဆက္ေျပာပါတယ္။
“ေအး.. မင္းခ်မ္းရင္ ေစာင့္ျခံဳထား၊ ေစာေစာက ၀ါ၀ါဆုိတဲ့ မိန္းကေလးဟာ ရဟန္းတပါးကို ျမင္ျမင္ခ်င္း စြဲလမ္း ခ်စ္သြားတာဆုိပဲကြ၊ ေနာက္ဆံုး မစားႏုိင္ မေသာက္ႏုိင္ထိ ျဖစ္လာလို႔ အဲဒီ ကိုယ္ေတာ္ေလးကို လူထြက္ဖုိ႔ သူ႔အေမက ေျပာေတာ့ ကုိယ္ေတာ္ေလးက မထြက္ႏုိင္ဘူးလို႔ ေျပာလိုက္သတဲ့ကြ၊ သနားစရာပဲကြာ၊ အဲဒီေန႔က စၿပီး ဘာမွ အစားမစားဘဲေနလိုက္တာ ခုႏွစ္ရက္၊ ရွစ္ရက္ေလာက္ရွိေတာ့ ေသတာပါပဲ”။
စာခ်ဆရာေတာ္ ေျပာေနတာကို ရဟန္းက တင္ပါ့၊ ဟုတ္လား စသျဖင့္ တစ္ခြန္းမွ ျပန္မေျပာလို႔ မသကၤာျဖစ္ၿပီး ျခံဳထားတဲ့ ေစာင္ကုိ ဆြဲလွပ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ စာခ်ဆရာေတာ္က “ဟင္” ဆုိတဲ့ အသံနဲ႔ အံ့ၾသသြားပါတယ္။ ေနကထုိင္အ၀ါေလးကို ရင္ဘက္ေပၚတင္ လက္ႏွစ္ဘက္က ဖိထားၿပီး အသက္ေပ်ာက္ေနတဲ့ ရဟန္း ကိုေတြ႔ရလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။
သူတုိ႔ေတြသည္ ေသေလာက္ေအာင္ပင္ ေလာဘမီး အေလာင္ခံရတာပါ။ က်ေနာ္တုိ႔ေတြသည္လည္း အေလာင္မခံရေအာင္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ဖုိ႔ လိုပါလိမ့္မယ္။ ေလာဘစ႐ိုက္ အားႀကီးတဲ့သူေတြက အသုဘကမၼ႒ာန္း ပြားမ်ားျခင္းန႔ဲ သင့္ေတာ္ပါတယ္။ “တစ္စတစ္စ စြန္႔၀ံ့မွလွ်င္၊ ဘ၀ေနာင္ေနာက္၊ ဆက္တုိင္းေကာင္း၏” ဆုိတဲ့ တရားစာစုေလးအတုိင္း ေလာဘနည္းနည္းစြန္႔ႏုိင္လွ်င္ နည္းနည္းခ်မ္းသာမယ္၊ မ်ားမ်ားစြန္႔ႏုိင္ရင္ မ်ားမ်ားခ်မ္းသာမယ္၊ အကုန္လံုးစြန္႔ႏုိင္ရင္ နိဗၺာန္ကုိပါ ရႏိုင္ပါတယ္။
တသံသရာလံုးက ပါလာခဲ့တဲ့ ေလာဘ စ႐ိုက္ဆုိးကို အၿပီးႏုိင္ပယ္သတ္ႏိုင္ၿပီး ဒုကၡခပ္သိမ္းၿငိမ္းရာ နိဗၺာန္သို႔ တုိင္ေအာင္ က်င့္ၾကံအားထုတ္ႏုိင္ၾကပါေစ…။

“ကိုယ္တုိင္ေတြးလို႔ သိပါေလ”

“ဂါမဏိ… လြန္ေလၿပီးေသာ အခါက သတၱ၀ါတုိ႔သည္ မကင္းေသာ ရာဂ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ ရွိကုန္၏။ ယင္းတုိ႔ျဖင့္ ေႏွာင္ဖြဲ႔ကုန္၏။ ကေခ်သည္ သည္ ထုိသတၱ၀ါတုိ႔ အလယ္သို႔ ၀င္၍ ထုိသတၱ၀ါတုိ႔အား လြန္စြာႏွစ္သက္ျခင္း၊ အမ်က္ထြက္ျခင္း၊ မုိက္မဲေတြေ၀ျခင္းငွာ တပ္မက္ႏွစ္သက္ေစတတ္ေသာ အာ႐ံု၊ မုိက္မဲေတြေ၀ ေစတတ္ေသာ အာ႐ံုတုိ႔ကို အနီးသို႔ေဆာင္၏။ ထုိကေခ်သည္ သည္ မိမိလည္း လြန္စြာေမ့ေလ်ာ့လ်က္ သူတစ္ပါးတုိ႔ကုိလည္း လြန္စြာေမ့ေလ်ာ့ ေစတတ္ေသာေၾကာင့္ ေသသည္မွ ေနာက္၌ ပဟာသ အမည္ရွိေသာ ငရဲ၌ ျဖစ္ရ၏”
(သံယုတ္ပါဠိေတာ္)
သတၱ၀ါေတြ ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္ေနၾကတာကို ကယ္တင္မယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ရင္းေစတနာေၾကာင့္ ဘုရားရွင္သည္ ပါရမီျဖည့္က်င့္ၿပီး ဘုရားျဖစ္ေအာင္ က်င့္ၾကံအားထုတ္ ခဲ့ရတယ္ဆုိတာ အားလံုးသိၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ ဘုရားရွင္ ေဟာၾကားေသာ တရားေတာ္ေတြကို အႏွစ္ခ်ဳပ္္ရင္ ပိဋကတ္သံုပံု ရပါတယ္။ ထုိ ပိဋကတ္သံုးပံုကို အႏွစ္ခ်ဳပ္ရင္ ေဗာဓိပကၡိယတရား (၃၇)ပါး ရပါတယ္။ ထုိ ေဗာဓိပကၡိယတရား (၃၇)ပါးကို အႏွစ္ခ်ဳပ္ရင္ မဂၢင္ (၈)ပါး ရပါတယ္။ ထုိ မဂၢင္ (၈) ပါးကုိ ခ်ဳံ႕လိုက္ရင္ (သီလမဂၢင္ (၃)ပါး၊ သမာဓိမဂၢင္ (၃)ပါး၊ ပညာမဂၢင္ (၂)ပါး) သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ျဖစ္ပါတယ္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ သာသနာသည္ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ တည္းဟူ ေသာ သိကၡာေတာ္သံုးရပ္ ႏွင့္ျပည့္စံုတယ္လို႔ ဆုိပါတယ္။ ထုိအေၾကာင္းေတြကိုေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိင္း သိသင့္တယ္လို႔ ခံယူမိပါတယ္။


ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့ေသာ တရားေတာ္မ်ားကို ယေန႔တုိင္ နာၾကား၊ အားထုတ္ခြင့္ ရေနျခင္းမွာလဲ သာသနာကို အခက္အခဲေပါင္း မ်ားစြာၾကားမွ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ေသာ သံဃာေတာ္ အရွင္သူျမတ္မ်ား၏ ေက်းဇူး ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ယေန႔တုိင္လည္း ေနရာ အႏွံ႔အျပားမွာ တရားပြဲမ်ား ျပဳလုပ္နာၾကားေနဆဲပါ။ ကမာၻ႔ႏိုင္ငံ အမ်ားစုမွာလဲ ဆရာေတာ္မ်ားမွ သာသနာအက်ိဳး၊ လူသားေတြ ေကာင္းက်ိဳးအတြက္ တရားဓမၼမ်ား ေဟာၾကားဆံုးမ ေနၾကပါတယ္။ ထုိတရားေတြသည္ တုိင္းသားျပည္သူတုိ႔၏ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာ အတြက္ပင္ ျဖစ္ပါတယ္။ မိမိတုိ႔ ကိုယ္တုိင္ပင္ စဥ္းစားၾကည့္ၾကပါ။ တရားဓမၼေတြ မည္သို႔ပင္ ေဟာၾကားဆံုးမ ေနေသာ္လည္း လိုက္နာက်င့္ၾကံျခင္း မရွိရင္ေတာ့ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာကို ေဆာင္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ လူတဦးနဲ႔ တဦးရဲ႕ အထံု ပါရမီ မတူတာေၾကာင့္ အားလံုး မလိုက္နာႏုိင္တာကို အျပစ္မဆုိသာပါ။ သို႔ေသာ္ တရားဓမၼကုိေတာ့ တန္ဖိုးထားတတ္ဖုိ႔၊ ႐ိုေသေလစားဖုိ႔ လိုအပ္မယ္လို႔ ေတြးမိပါတယ္။
ယေန႔အခ်ိန္အခါမွာ အေနာက္တုိင္း ယဥ္ေက်းမႈမ်ား၊ ဂီတပညာမ်ား၊ ေနထုိင္မႈ စရိုက္မ်ား စတဲ့ ေလာကီ အသြင္အျပင္ေတြကို အတုယူလာၾကတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ လူတုိင္းမွာ ကိုယ္ေက်နပ္တဲ့ အာရံုနဲ႔ ေနတာ ျဖစ္တဲ့ အတြက္ အားလံုးကုိ ၀င္ေရာက္ မေျပာလိုပါဘူး။ သာသနာႏွင့္ ေလာကီ အလုပ္ေတြ ေရာေႏွာၿပီး လုပ္ေဆာင္တာေတာ့ မျဖစ္သင့္တဲ့ ကိစၥတခု လို႔ခံယူမိပါတယ္။ ဂီတ၊ အႏုပညာ နဲ႔ပတ္သတ္လို႔ သိျမင္လာတာ ေတြကို ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဂီတ၊ အႏုပညာဆုိတာ လူသားေတြရဲ႕ အသိေတြ၊ ေနထုိင္မႈ စ႐ိုက္ေတြကုိ ေျပာင္းလဲ ႏုိင္စြမ္းရွိပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ငယ္စဥ္က မိခင္ေမတၱာဖြဲ႔ သီခ်င္း တပုဒ္ထဲမွာ “ျမတ္စြာဘုရားေတာင္မွ ႏုိ႔တလံုး ဖိုးသာ ေက်တယ္ အေမ” လို႔နားေထာင္ခဲ့ရပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားေတာင္ ႏုိ႔တလံုးဖိုးပဲ ေက်တယ္ဆုိေတာ့ ငါတုိ႔ ဆုိရင္ ဘယ္ေလာက္ဆပ္ဆပ္ ေက်မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးလို႔ အမွတ္မွားခဲ့ပါတယ္။ (မိဘေမတၱာကို ပံုေဖာ္တာ မွန္ေသာ္လည္း အသိမွား၊ အမွတ္မွားျဖစ္ေအာင္ေတာ့ မလုပ္မိဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္)။ အရွင္ဆႏၵာဓိက ေရးတဲ့ “ႏို႔ႏွစ္လံုးဖိုး ေက်ပါတယ္” ဆုိတဲ့ စာအုပ္ဖတ္တဲ့ အခ်ိန္က်မွ အမွန္ကို သိခဲ့ရတာပါ။ ဒီေနရာမွာ သီခ်င္းစာသားေတြကုိ သတိထားေစခ်င္ပါတယ္။ ေတဘံုမာ၊ ဘ၀သံသရာ စတဲ့ သီခ်င္းေတြကေတာ့ နားေထာင္ရင္းနဲ႔ပဲ တရားအသိ ရသြားႏုိင္ပါတယ္။
“ပထမ အရြယ္မွာ ပညာရွာ၊ ဒုတိယ အရြယ္မွာ ဥစၥာ၊ တတိယ အရြယ္မွာ ဘာ၀နာ တရားပြားၾကစို႔” လို႔ ဆုိၾကပါတယ္။ ႐ုတ္တရက္ၾကည့္လိုက္ရင္ မွန္တယ္ထင္ရတယ္။ ေသခ်ာေတြးၾကည့္ပါစို႔။ တတိယ အရြယ္ေရာက္မွ ဘာ၀နာ တရားပြားမယ္ဆုိေတာ့ ဘာ၀နာပြားမယ့္ အလုပ္ကို ေနာက္ဆံုးမွ လုပ္ရမယ္ထင္တဲ့ သေဘာ သက္ေရာက္ေနပါတယ္။ တတိယ အရြယ္ မေရာက္ခင္ မေသဘူးလို႔ ဘယ္သူက အာမခံေပးႏုိင္မလဲ။ လူဆုိတာ အသက္ႀကီးလာရင္ ဦးေႏွာက္ရဲ႕ အလုပ္လုပ္ေဆာင္ႏုိင္မႈက အားနည္းလာပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွ တရားအားထုတ္ရင္ တရားရဖုိ႔ ခဲယဥ္းပါမယ္။ ငယ္စဥ္က တရားအသိမရွိေတာ့ နတ္ေတြ၊ ဘုိးေတာ္ေတြ၊ မယ္ေတာ္ေတြ၊ ဘိုးဘုိးႀကီး၊ သူရသတီ စတဲ့ ကိုးကြယ္မႈ အစစ္မဟုတ္တဲ့ ဒိ႒ိအယူေတြကို ေသခ်ာမသိျဖစ္မယ္။ အဲဒီ အစြဲေတြကို အသက္ႀကီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေဖ်ာက္လို႔ ခက္ပါလိမ့္မယ္။ ဒိ႒ိအယူနဲ႔ ေသရင္ေတာ့ ယမမင္းနဲ႔ စစ္တမ္း ၀င္စရာ မလိုပဲ ငရဲကို တုိက္ရိုက္သြားရပါမယ္။ ဒီေတာ့ ပထမ အရြယ္မွာ ပညာနဲ႔ တရားရွာ၊ ဒုတိယ အရြယ္မွာ ဥစၥာနဲ႔ တရားရွာ၊ တတိယ အရြယ္မွာ အလံုးစံုေသာ တရားရွာ သင့္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ စာဖတ္သူမ်ားလဲ စဥ္းစားပါ။ က်ေနာ္ ေရးတာကိုပဲ ယံုရမယ္လို႔ မဆုိလိုပါဘူး။
ရိုးရာ အၿငိမ့္ပြဲေတြမွာ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ နဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ပ်က္လံုးေတြလဲ မလုပ္သင့္ဘူးလို႔ ခံယူပါတယ္။ ဘာလို႔လဲ ဆုိေတာ့ ရတနာသံုးပါးရဲ႕ ေက်းဇူးဂုဏ္ေတြကို ေရးသားခဲ့ၿပီးလဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ပ်က္လံုး လုပ္တယ္ ဆုိရာမွာ ရယ္စရာေျပာတာ ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ မရိုေသရာ ေရာက္ပါတယ္။ (စာဖတ္သူမ်ားလဲ ေတြးၾကည့္ပါ)။ သာဓု ေခၚသံကိုလဲ အေလးမထားပဲ ပ်က္လံုး လုပ္ၾကတာေတြလဲ ေတြ႕ရပါတယ္။ သာဓု တလံုးေခၚဆုိမႈသည္ ဘယ္ေလာက္ အက်ိဳးရွိတယ္ ဆိုတာ သိေစခ်င္ပါတယ္။ အသိတလံုးသည္ အင္မတန္ အေရးႀကီးပါတယ္။
အခုအခ်ိန္က ႐ိုး႐ိုးသံစဥ္ မဟုတ္ေတာ့ပဲ DJ ဆိုတဲ့ တီးလံုးနဲ႔ သီဆုိေနၾကပါၿပီ။ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈ သံစဥ္ေတြလဲ ဒီေဂ် ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ၁၀ ႏွစ္၀န္းက်င္ ကေလးေတြက အစ ဒီလို အသံေတြကို နားေထာင္တတ္ ေနတာလဲ အျပစ္မဆုိသာပါဘူး။ ဆုတ္ေခတ္ကာလ ဆုိတာ ေပၚလြင္လာတာပါ။ ဆုိခ်င္တဲ့သူ ဆုိပါ။ နားေထာင္ခ်င္ တဲ့သူလဲ နားေထာင္လို႔ရပါတယ္။ (အားေပးတာမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ပါ)။ သို႔ေသာ္ အဲဒီ အေနာက္တုိင္း တီးလံုး (DJ) နဲ႔ ေမတၱာပို႔ စာသားေတြကုိ ဖန္တီးျပဳျပင္တာေတာ့ မသင့္ေတာ္ဘူးလို႔ ခံယူပါတယ္။ ေမတၱာပို႔တယ္ဆုိတာ ကိုယ္ပို႔မယ့္ သတၱ၀ါေတြ၊ နတ္ေတြ၊ ျဗဟၼာေတြအားလံုးကုိ စိတ္ထဲမွာ ပံုေပၚလာေအာင္ အာရံုျပဳၿပီးမွ ေမတၱာပို႔လြတ္ ရတာပါ။ ဒါမွလဲ ေမတၱာအက်ိဳးက ထိေရာက္ပါတယ္။ ကိုယ္တုိင္ မပုိ႔သျဖစ္ရင္ ဆရာေတာ္ႀကီးေတြရဲ႕ ေမတၱာပို႔ တရားေတြ ဖြင့္ၿပီး ကိုယ့္စိတ္က သတၱ၀ါေတြ တရားေတာ္ကုိ နာႏုိင္ပါေစ၊ ေမတၱာပို႔ အမွ်ေ၀သံေတြ ရပါေစလို႔ ႏွလံုးသြင္းထားမယ္ဆုိရင္လဲ ရပါတယ္။ အခုေတာ့ DJ ဆုိတဲ့ အသံနဲ႔ လုပ္ထားေတာ့ ဘယ္လိုမ်ား အာရံုရႏုိင္ မလဲ။ နာၾကားရတဲ့သူကေရာ ေမတၱာပို႔စာသား မၾကားပဲ တီးလံုးသံၾကားလို႔ နားၿငီးေနမယ္။ သတိျပဳၾကရမွာက ယခုလို အေသးဖြဲ႔က စလို႔ ႀကီးမားတဲ့ ျပဳျပင္မႈအထိ လုပ္လာႏုိင္ပါတယ္။ ဒီလုပ္လုပ္ေဆာင္တာသည္ အျခားဘာ သာ၀င္ေတြလဲ ျဖစ္ႏုိင္သလို ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြလဲ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ တဦးခ်င္ဆီက ကိုယ္သိတဲ့ အသိေလးေတြနဲ႔ ဘာသာ သာသနာ အတြက္ အေသးစိတ္က အစ လိုက္နာ ေစာင့္ထိန္းေစခ်င္ပါတယ္။ သူတို႔ ေနရာနဲ႔ သူေတာ့ အျပစ္ မဆုိပါ။ ႏို႔စားႏြားမ တေကာင္ဟာ လယ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ တင့္တယ္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ၿမိဳ႕ထဲက ပန္းျခံထဲ ၀င္လာရင္ေတာ့ ေမာင္းထုတ္ရပါမယ္။ ထုိ႔အတူ ဂီတေတြ၊ သံစဥ္ေတြသည္ သူ႔ေနရာႏွင့္ သူေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ဘာသာ သာသနာကို ထိပါးလာရင္ေတာ့ ေျပာရပါလိမ့္မယ္။
ထိုေျပာဆုိမႈသည္ စိတ္ရင္းေစတနာ အမွန္နဲ႔ တရားဓမၼကို လူတုိင္း သိရွိ၊ ၾကည္ညိဳေလးစား၊ လိုက္နာ တတ္ေစဖုိ႔ တစ္ခုတည္းေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ေၾကာင့္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ပုထုဇဥ္ လူသားေတြ ျဖစ္တာေၾကာင့္ မည္သူမွ အမွားမကင္းတာ သဘာ၀ပါ။ အမွားကို သိၿပီး အမွန္ကုိ ျပဳျပင္ႏုိင္ျခင္းသည္ သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔ အက်င့္ပါ။ စာဖတ္သူမ်ား အမွား၊ အမွန္ကို ကိုယ္ပိုင္ဉာဏ္နဲ႔ စဥ္းစားဆံုးျဖတ္ၿပီး သူေတာ္ေကာင္းတရားမ်ား က်င့္ၾကံအားထုတ္ႏုိင္ၾကပါေစ…။
သေဗၺသတၱာ၊ ........... အလံုးစံုေသာ သတၱ၀ါေတြ၊
အေ၀ရာ ေဟာႏၲဳ၊ ...... ေဘးရန္ကင္းၾကပါေစ၊
အဗ်ာပဇၨာ ေဟာႏၲဳ၊ .... စိတ္ဆင္းရဲျခင္း ကင္းၾကပါေစ၊
အနီဃာ ေဟာႏၲဳ၊ ...... ကိုယ္ဆင္းရဲျခင္း ကင္းၾကပါေစ၊
သုခီ အတၱာနံ ပရိဟရႏၲဳ၊ .. မိမိတုိ႔ ခႏၶာ၀န္ကုိ ခ်မ္းသာစြာျဖင့္ ရြက္ေဆာင္ႏုိင္ၾကပါေစ။

“သာသနာေတြ႕က်ိဳးနပ္ပါေစ”

သာသနာ ဆုိတာ အဆံုးအမလို႔ အရိုးရွင္းဆံုး ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ဘယ္သူရဲ႕ အဆံုးအမလဲ ဆုိရင္ သမၼာသမၺဳဒၶ ဘုရားရွင္ရဲ႕ အဆံုးအမကို ဆုိရပါမယ္။ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ သုေမဓာရွင္ရေသ့ ဘ၀ကတည္းက နိဗၺာန္စံ၀င္ရင္ ရေပမဲ့ ငါတေယာက္တည္း နိဗၺာန္မ၀င္လို၊ ေ၀ေနယ် သတၱ၀ါေတြကိုပါ နိဗၺာန္ကုိ ပို႔ေဆာင္မယ္ ဆုိတဲ့ ေစတနာနဲ႔ ဒီပကၤရာ ျမတ္စြာဘုရား ေျခေတာ္ရင္းမွာ ဘုရားဆုပန္ခဲ့ပါတယ္။ ဘုရားျဖစ္ဖုိ႔ရန္ အတြက္ ေလးသေခ်ၤနဲ႔ ကမာၻတစ္သိန္း ပါရမီ ျဖည့္ခဲ့ရပါတယ္။ ဘုရားျဖစ္တဲ့ အခါမွာလဲ သက္တမ္းတုိေသာ ကာလမွာ ျဖစ္ရသျဖင့္ ေ၀ေနယ် သတၱ၀ါတုိ႔ကို ၄၅၀ါ ကာလပတ္လံုး ေခ်ခၽြတ္ေတာ္မူခဲ့ရပါတယ္။ မနက္ ဆြမ္းခံၾကြခ်ိန္မွာပင္ မဂ္ရထိုက္ သူမ်ားကို ေခ်ခၽြတ္ရပါတယ္။ ဆြမ္းခံျပန္လာရင္ ဒုလႅဘတရားငါးပါးကို ေဟာၾကားေတာ္မူပါတယ္။ ေန႔ဆြမ္းစားၿပီးခ်ိန္မွာ ရဟန္းေတာ္မ်ားက ကမၼ႒ာန္းေတာင္းၾက၊ တရားေမးၾကနဲ႔ ညေနပိုင္း ေရာက္သြားပါတယ္။ ထုိအခ်ိန္မွာပဲ ၿမိဳ႕သူ၊ ၿမိဳ႕သားမ်ားက တရားနာဖုိ႔ ေရာက္ႏွင့္ေနၾကပါၿပီ။ ထုိ႔ေနာက္ တရားေဟာေပးရာ တရားပြဲက ည ၁၁ နာရီခန္႔ ျဖစ္သြားပါတယ္။ သန္ေခါင္ယံ အခ်ိန္မွာ နတ္မ်ား တရားနာလာလို႔ ေဟာေပးရပါတယ္။ နတ္ေတြျပန္သြားခ်ိန္မွာ ျဗဟၼာေတြလာလို႔ တရားေဟာေပးရာ ၂နာရီခြဲ ၃ နာရီေလာက္ ေရာက္သြားပါတယ္။ ျဗဟၼာေတြျပန္သြားၿပီးမွ တေနကုန္ခိုင္းထားတဲ့ ခႏၶာႀကီးကို အနားေပးပါတယ္။ မနက္အာရံုတတ္ခ်ိန္မွာ မဟာက႐ုဏာ သမာပတ္၀င္စားကာ ကၽြတ္ထုိက္သူတုိ႔ကို ၾကည့္႐ႈေတာ္မူပါတယ္။ ေတြ႕ရွိရင္ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေ၀းေ၀း အေရာက္သြားကာ တရားေဟာၿပီး ေခ်ခၽြတ္ေတာ္မူပါတယ္။


ဘုရားတစ္ဆူပြင့္ရင္ ေခ်ခၽြတ္ရမည့္၊ ကၽြတ္ရမည့္ ေ၀ေနယ်သတၱ၀ါေပါင္း ၂၄ သေခ်ၤ၊ ကုေဋ ၆၀၊ ဗိုလ္ေခ် တစ္သိန္းျဖစ္ပါတယ္။ ေဂါတမ ျမတ္စြာဘုရားသည္ သက္တမ္း တုိလြန္းေသာေၾကာင့္ ၁၆ သေခ်ၤ၊ ကုေဋ ၆၀၊ ဗိုလ္ေခ် တစ္သိန္းသာ ကၽြတ္လြတ္ရန္ တရားေဟာေပးႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ က်န္ရွိေနတဲ့ ရွစ္ သေခ်ၤကုိ ဘုရားရွင္ တပည့္သား သံဃာေတာ္မ်ား မွတဆင့္ တရားနာၾကားၿပီ ကၽြတ္တန္း၀င္ၾကပါေစ ဟူေသာ ဆႏၵျဖင့္ သာသနာေတာ္ ႏွစ္ငါးေထာင္ ထားခဲ့ပါတယ္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ယေန႔အခ်ိန္မွာပင္ ၀ိပႆနာတရားမ်ား နာၾကားက်င့္ၾကံခြင့္ ရေနျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ယခု သာသနာေတာ္ႏွစ္ ၂၅၅၂ ျဖစ္တာေၾကာင့္၊ ေနာက္ထပ္ သာသနာေတာ္ ၂၄၄၈ ႏွစ္ သာက်န္ပါေတာ့တယ္။ (သာသနာေတာ္ ႏွစ္ ၅၀၀၀ ျပည့္ေသာ္လည္း ဘုရားရွင္၏ တရားေတာ္ကို လုိက္နာ က်င့္ၾကံသူေတြ ရွိေနသ၍ သာသနာေတာ္ ရွိေနဦးမွာ ျဖစ္ပါတယ္ )။ သာသနာႏွစ္ ဘယ္ေလာက္က်န္တယ္ ဆုိတာ မစဥ္းစားသင့္ပါဘူး။ အမွန္မွာ မိမိတုိ႔ မေသခင္သာ သက္ဆုိင္ပါတယ္။ မိမိတုိ႔ အတြက္က ေသတဲ့ အခ်ိန္သည္ သာသနာကြယ္တာပါပဲ။ ေသသြားလို႔ အပါယ္ဘံု ေရာက္သြားခဲ့ရင္ေတာ့ သာသနာေတာ္နဲ႔ ထပ္ေတြ႔ဖုိ႔ မလြယ္ပါဘူး။
ထို႔ေၾကာင့္ အေသမဦးခင္ ဉာဏ္ဦးဖုိ႔ လိုပါတယ္။ ဉာဏ္ဦးဖုိ႔သည္ ၀ိပႆနာ ဘာ၀နာတရားကို ပြားမ်ားအား ထုတ္ထားဖုိ႔ အေရးၾကီးပါတယ္။ ဘုရားရွင္ ပရိနိဗၺာန္စံ၀င္ခါနီးမွာပင္ မဟာကရုဏာေတာ္ျဖင့္…
ဟႏၵဒါနိ ဘိကၡေ၀ အာမႏၲာယာမိေ၀ါ၊
၀ယဓမၼာ သခၤါရာ အပၸမာေဒန သမၸာေဒထ။
ခ်စ္သားတုိ႔ ႐ုပ္နာမ္ ခႏၶာ သခၤါရ တရားတုိ႔သည္ ပ်က္စီးျခင္း သေဘာရွိၾကတယ္။ မေမ့မေလ်ာ့ ၿမဲၿမံတဲ့ သတိတရားနဲ႔ ေနထုိင္ၾကပါကုန္ေလာ့၊… ဟု ေနာက္ဆုံးမွာ မွာၾကားခဲ့ပါတယ္။ မိဘတုိ႔သည္ သားသမီးတို႔ကို တသက္သာ ခ်မ္းသာေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ တဘ၀တာ ေက်းဇူးရွင္လို႔ ေခၚပါတယ္။ ဗုဒၶဘုရားရွင္သည္ကာ သံသရာ တေလွ်ာက္လံုး အပါယ္ေဘးမွ ကင္းၿပီး ခ်မ္းသာေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ေသာေၾကာင့္ သံသရာ တေလွ်ာက္ ေက်းဇူးရွင္လို႔ ေခၚဆုိထိုက္ပါတယ္။ တဘ၀ ေက်းဇူးရွင္ မိဘမ်ား ေသခါနီး မွာၾကားေသာ စကားကိုပင္ သားသမီးမ်ားက လိုက္နာတတ္ၾကပါတယ္။ ထုိသုိ႔ဆုိရလွ်င္ တသံသရာလံုး ေက်းဇူးရွင္ျဖစ္ေသာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ တရားကုိ ပိုၿပီးနားေထာင္ သင့္ပါတယ္။ ၀ိပႆနာ ဘာ၀နာ ပြားမ်ားျခင္းသည္ပင္ ဘုရား၏ တရားကို အျပည့္အ၀ နားေထာင္ရာ ေရာက္ပါမယ္။ ဒါန၊ သီလ၊ သမထ တရားေတြသည္ ဘုရား မပြင့္ခင္ ကာလ ကတည္းက ရွိခဲ့ၿပီးသားပါ။ သစၥာတရားေတြကေတာ့ ဘုရားပြင့္မွသာ သိခြင့္ရတာပါ။ ထုိ အသိေလး တခုသည္ ေလာကီ၊ ေလာကုတ္ ႏွစ္ျဖာေသာ အက်ိဳးအတြက္ မ်ားစြာပင္ အက်ိဳးႀကီးလွပါတယ္။ တကယ့္ ေသေဘးကို ရင္ဆုိင္ရေတာ့မယ္ဆုိရင္ ၀ိပႆနာဘာ၀နာ သစၥာအသိသည္သာ အားထား ႏုိင္ပါလိမ့္မယ္။ ထုိ႔အတူ ေလာကမွာေနထုိင္ၾကတဲ့ လူေတြျဖစ္တာေၾကာင့္ ေလာကဓံတရား ( လာဘ္ရျခင္း၊ မရျခင္း၊ အေျခြအရံေပါျခင္း၊ အေျခြအရံမရွိျခင္း၊ ကဲ့ရဲ႕ခံရျခင္း၊ ခ်ီးမြမ္းခံရျခင္း၊ ကုိယ္စိတ္ဆင္းရဲျခင္း၊ ကိုယ္စိတ္ ခ်မ္းသာျခင္း) ေတြကိုလဲ သစၥာအသိ ျဖင့္သာ ရင္ဆုိင္ႏုိင္ပါတယ္။ သစၥာမသိရင္ေတာ့ ထုိအဆင္မေျပမႈကို အေၾကာင္းျပဳၿပီးေတာ့ ေနာက္ထပ္ အကုသုိလ္ျဖစ္ရပါမယ္။ ေကာင္းတဲ့ ေလာကဓံ ေတြ႔ရင္ ေလာဘ ျဖစ္မယ္၊ မာန တတ္မိမယ္၊ ဆုိးတဲ့ ေလာကဓံ ေတြ႕ရင္ ေဒါသျဖစ္မိမယ္။ ထုိ ကိေလသာ တရားေတြ မျဖစ္ရေအာင္သည္ သစၥာအသိေလး သိထားမွ စိတ္ခ်ရပါမယ္။ ဘုရားရွိခိုး၊ ပရိတ္တရားနာျခင္း စတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ တဦးလုပ္သင့္တဲ့ တေန႔တာ အလုပ္ကို လူတုိင္းနီးပါး လုပ္ေဆာင္ၾကပါတယ္။ စိတ္ေကာင္းရွိရင္ ၿပီးတာပဲ တရားနာဖို႔မလိုဘူး၊ တရားအားထုတ္ဖုိ႔ မလိုဘူးဆုိလို႔လဲ မသင့္ေတာ္ပါဘူး။ တရားအလုပ္ဆုိတာ တရားမရွိေသးလို႔ လုပ္ၾကတယ္လို႔ ေျပာတာလဲ ၾကားဖူးပါတယ္။ ဘာ၀နာ ဆုိတာ ဘ၀ နာလို႔ လုပ္တာလို႔လဲ ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။ မည္သို႔ပင္ ဆုိေစ အေျခခံ သဒၶါတရားမရွိရင္ေတာ့ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္တုိင္ ေဟာေနရင္ေတာင္ ကန္႔လန္႔တုိက္ၾကမွာပဲ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မန္လည္ဆရာေတာ္ႀကီးက ေအာက္ပါ အတုိင္းေရးခဲ့ပါတယ္။
“ပါရမီ နဂို၊ မရွိလိုက၊
ကုသိုလ္စ႐ိုက္၊ မေဟာထိုက္တည့္၊
လူမုိက္တိရစာၧန္၊ နိဗၺာန္စကား၊ အလြန္ခါး၏”
(မဃေဒ၀ လကၤာ)
ယခုအခ်ိန္မွာေတာ့ တသံသရာလံုးက ပါလာခဲ့ေသာ အ၀ိဇၨာ (မသိမႈ၊ သစၥာေလးပါးကုိ မသိျခင္း၊ သိသင့္တာ မသိျခင္း၊ မသိသင့္တာ သိျခင္း) အေမွာင္ႀကီးကို ဒီဘ၀မွာေတာ့ ဉာဏ္အလင္းနဲ႔ ပယ္ခြင္းသင့္ပါၿပီ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သစၥာတရားမ်ား နာၾကားက်င့္ၾကံၾကဖို႔ အေလးနက္ထား တုိက္တြန္းပါရေစ။ ဒါမွလဲ သာသနာနဲ႔ေတြ႕ရက်ိဳး နပ္ပါလိမ့္မယ္။ သာသနာတြင္းသား ပီသေအာင္ လုပ္ေဆာင္ၾကပါေစ။ သစၥာတရားေတာ္မ်ားကို ယခုအခ်ိန္မွာပဲ နာၾကား လိုက္နာၾကပါ။

နာၾကားတဲ့ အတုိင္းလဲ သိၾကပါေစ၊ သိတဲ့ အတုိင္းလဲ က်င့္ၾကပါေစ၊ က်င့္တဲ့ အတုိင္းလဲ ရၾကပါေစ။

“အေမမ်ားေန႔”

သာသနာေတာ္ႏွစ္ ၂၅၅၂ ခုႏွစ္၊ ျမန္မာႏွစ္ ၁၃၇၀ ျပည့္ႏွစ္၊ ျပာသိုလျပည့္ေန႔၊ ခရစ္ႏွစ္ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ (၁၀) ရက္ေန႔၊ စေနေန႔သည္ “အေမမ်ားေန႔” ျဖစ္ပါတယ္။ ကမာၻမွာေတာ့ ေမလ ဒုတိယပတ္ တနဂၤေႏြေန႔ကို အေမမ်ားေန႔လို႔ ႏုိင္ငံအမ်ားစုက သတ္မွတ္ၾကပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာမွာေတာ့ ျပာသုိလျပည့္ေန႔ကုိ သတ္မွတ္ပါတယ္။
“ဗဟုပကာရာ ဘိကၡေ၀ မာတာမိတေရာ ပုတၱာနံ၊
အာပါဒကာ၊ ေပါသကာ၊ ဣမႆ ေလာကႆ ဒေႆတာေရာ”
“ခ်စ္သားတုိ႔… မိဘႏွစ္ပါးဆုိတာဟာ သားသမီေတြအတြက္ အလြန္ေက်းဇူးမ်ားၾကပါတယ္၊ ႏို႔ခ်ိဳတုိက္ေကြၽးၿပီးေတာ့လဲ ေမြးျမဴတတ္ၾကတယ္၊ အစားအစာေကြၽးၿပီးေတာ့လဲ ေမြးျမဴတတ္ၾကတယ္၊ ေဟာဒီ ေလာက သံုးပါးထဲမွာ သိစရာ တတ္စရာေတြ မွန္သမွ်ကို သိေအာင္ တတ္ေအာင္ နားလည္ေအာင္ သြန္သင္ညႊန္ျပ သင္ၾကားေပးတတ္ၾကပါတယ္၊ ဒါ႔ေၾကာင့္ မိဘေတြဟာ အလြန္ေက်းဇူးမ်ား ၾကပါတယ္”
“သားလွခ်စ္စြာ မိမာတာ၏၊၊ နီတ်ာအေတြးေတြး ႏွလံုးေသြးသည္၊
သက္ခ်သူ႔သား ႏို႔စို႔ျငားေသာ္၊ သားျမတ္အဖ်ား ေရာက္လာျငား၍၊
ေဘာ္သာခြာေသြး ျဖဴျဖဴေဖြးသည္၊ ခ်စ္သားလူလွ ခ်စ္ေသာေၾကာင့္”
သီတာခုႏွစ္တန္ အိုင္ႀကီးခုႏွစ္အိုင္ အတြင္းမွာရွိတဲ႔ေရထက္ မိခင္တို႔၏ ႏို႔ေရသည္ ပို၍ေအးျမပါတယ္။ တန္းဖိုးလည္း ထုိက္တန္ပါတယ္။ ဆာေလာင္မႈကိုလည္း ေျပေပ်ာက္ေစပါတယ္။ မိခင္တို႔၏ ႏို႔ေရထက္ တရားဓမၼ ႏို႔ေရသည္ ပို၍ေအးျမပါတယ္။ ထုိ႔အတြက္ေၾကာင့္ ေမတၱာေအးဆရာေတာ္ အရွင္သုဇာတ ေဟာၾကား ဆံုးမေတာ္မူေသာ “အေမမ်ားအတြက္ တရားတပုဒ္” အမည္ေပးထားေသာ တရားေတာ္ကုိ နာယူၾကည္ညိဳျခင္းျဖင့္ ဓမၼႏို႔ရည္ကုိ ေသာက္စို႔ၾကပါ။
မဂၤလာရွိေသာ အခ်ိန္အခါမွာ စာဖတ္သူမ်ား၊ တရားနာသူမ်ား ကိုယ္စိတ္ႏွလံုးမွာ ေအးခ်မ္းသာယာ ႏုိင္ၾကပါေစ။ ေကာင္းက်ိဳးလိုရာ ဆႏၵမ်ား ျပည့္၀ နုိင္ၾကပါေစ…။

“ႏွစ္သစ္မဂၤလာ”

“စႏၵကူးရနံ႔သည္ လည္းေကာင္း၊ ေတာင္ဇလပ္ပန္းရနံ႔သည္ လည္းေကာင္း၊ ၾကာညိဳပန္းရနံ႔သည္ လည္းေကာင္းရွိ၏။ ထုိရနံ႔ အမ်ိဳးမ်ိဳးထက္ သီလရနံ႔သည္ အတုမရွိျမတ္၏။”
(ဓမၼပဒ)
ယေန႔အခ်ိန္အခါသည္ ကမာၻ႔ေနရာ အသီးသီးမွာ ႏွစ္သစ္ကူးပြဲေတာ္ က်င္းပတဲ့ အခါသမယ ျဖစ္ပါတယ္။ ပြဲေတာ္ျပဳလုပ္ၾကသည္မွာ အထိမ္းအမွတ္ပင္ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာမွာေတာ့ ေရွးရိုးအစဥ္ အလာအရ သၾကၤန္ပြဲေတာ္ က်င္းပၿပီး ႏွစ္ကူးပြဲေတာ္လို႔ သတ္မွတ္ၾကပါတယ္။ ျမန္မာအယူ၊ အေနာက္တုိင္း အယူ စသျဖင့္ ကြဲျပားမႈေတာ့ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဘာလို႔ကြဲျပားၾကလဲ ဆုိေတာ့ ရက္ေတြ၊ အခ်ိန္ေတြ စတဲ့ ပညတ္တရားေတြ အေပၚမွာ ပြဲေတာ္ရက္ေတြ သတ္မွတ္ၾကတာေၾကာင့့္ ျဖစ္ပါတယ္။ အမွန္မွာ ႏွစ္ေဟာင္းကုန္လို႔ ႏွစ္သစ္ ကူးေျပာင္းတုိင္း က်ေနာ္တုိ႔ ဘ၀ သက္တမ္းသည္ “ဇရာ၊ မရဏ ဘက္သို႔ တႏွစ္ထက္ တႏွစ္ နီးကပ္လာၿပီလို႔” မၿမဲတဲ့ အနိစၥသေဘာ၊ အစိုးမရတဲ့ အနတၱသေဘာ ေလးေတြကို ႏွလံုးသြင္းၾက ေစခ်င္ပါတယ္။ ႐ံုးလုပ္ငန္းမ်ား၊ ကုမၼဏီမ်ား၊ ဘဏ္မ်ား စတဲ့ စာရင္းဇယားနဲ႔ လုပ္ရတဲ့ အလုပ္မွန္သမွ် ႏွစ္စဥ္ စာရင္းခ်ဳပ္၊ ရွင္းတမ္းထုတ္ၾက ပါတယ္။ ထုိနည္းတူ က်ေနာ္တုိ႔ ဗုဒၶဘာသာေတြ အေနနဲ႔လဲ ႏွစ္ခ်ဳပ္စာရင္းေလး လုပ္ၾကည့္လိုက္ပါ။ အဲဒီ စာရင္းကေတာ့ ၀င္ေငြ၊ ထြက္ေငြ စာရင္းမ်ိဳးမဟုတ္ပါ။ တႏွစ္တာအတြင္း ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ ကုသိုလ္၊ အကုသိုလ္ စာရင္း မ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။


မိမိတုိ႔ေတြ နံနက္ အိပ္ယာ ထတဲ့ အခ်ိန္ကေန အိပ္ယာ၀င္တဲ့ အခ်ိန္အထိ၊ ကုသိုလ္စိတ္ေပၚတုိင္း ကုသိုလ္လို႔ သတ္မွတ္ၿပီး၊ အကုသိုလ္ စိတ္ေပၚတုိင္း အကုသိုလ္လို႔ သတ္မွတ္လိုက္ရင္ မည္သည့္ ဘက္က အားသာတယ္ ဆုိတာ ကိုယ္တုိင္သိၾကပါလိမ့္မယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ အိပ္ရာ၀င္တုိင္း ဘုရားရွိခိုးျခင္း၊ ပရိတ္ရြတ္ျခင္း၊ ပုတီးစိပ္ျခင္း၊ ေမတၱာပို႔ျခင္းစတဲ့ ေကာင္းမႈေတြကုိ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိင္းလိုပင္ ျပဳလုပ္ၾကပါတယ္။ ထုိ ကုသိုလ္ ေကာင္းမႈေတြက တူေသာအက်ိဳးေပး ရွိၿပီးသားပါ။ သို႔ေသာ္ ထုိအလုပ္ေတြေပၚမွာ ၀ိပႆနာဉာဏ္ ဦးစီးၿပီး မလုပ္ရင္ေတာ့ သံသရာလည္ေၾကာင္း ကုသိုလ္ေတြသာ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ မိမိက သမာဓိမႈ၊ မခိုင္ၿမဲမႈေၾကာင့္ တရားနာျခင္း၊ ဘုရားရွိခိုးျခင္း၊ စတဲ့ အလုပ္မ်ားမွာပင္ မေကာင္းတဲ့ အာရံုေတြက ၀င္ေရာက္ ေႏွာက္ယွက္တတ္ ပါတယ္။
ထို႔အျပင္ ပုထုဇဥ္ မွန္သမွ် “ဣႆာ၊ မစၧရိယ” (မနာလိုျခင္း၊ ၀န္တုိျခင္း)ေတြ မကင္းႏုိင္ၾကပါဘူး။ မိမိထက္သာ ေနတဲ့ သူအေပၚမွာ “မုဒိတာ” မပြားႏုိင္ပဲ မနာလိုျခင္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ မိမိဂုဏ္ အေျခအေန အဆင့္အတန္းမ်ိဳး တူေအာင္ သူတပါး ျဖစ္လာမွာစိုးတယ္၊ မၾကည့္ခ်င္၊ မၾကားခ်င္နဲ႔ ၀န္တုိျခင္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဤအခ်က္ေတြကို ေထာက္ၿပီးေတာ့ တေန႔တာ အဖုိ႔မွာ ကုသိုလ္ကနည္းၿပီး အကုသိုလ္က မ်ားျပားေၾကာင္း ထင္ရွားစြာသိႏုိင္ ပါတယ္။ (ပုထုဇဥ္ လူသား အမ်ားစုကို ဆုိလိုျခင္းပါ၊ လူတုိင္းကို မဆုိလိုပါ)။ တသက္တာဆုိရင္ မွန္းဆလို႔ပင္ သိႏုိင္ပါတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔ ေန႔စဥ္မွာ လုပ္ေနတဲ့ “ကုသိုလ္ေတြ၊ အကုသိုလ္ေတြ” ကုိ “အာစိဏၰကံ” လို႔ ေခၚပါတယ္။ ဘ၀သက္ တမ္းမွာ အကုသိုလ္ အာစိဏၰကံ ေတြကသာ မ်ားေနတာ သိၾကမွာပါ။ အရင္က “အကုသုိလ္ အာစိဏၰကံ” ေတြ မ်ားမ်ားလုပ္ထားခဲ့ရင္ေတာ့ ေသခါနီးမွာ “အကုသိုလ္ အာသႏၷကံ” က အက်ိဳးေပးမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ အဲဒီလို “အကုသိုလ္ အာသႏၷကံ” ေၾကာင့္ ေရတြင္း၊ ေရကန္၊ ေစတီ၊ ပုထုိးေပါင္း ရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္ လွဴဒါန္းခဲ့တဲ့ “သီရိ ဓမၼာေသာက မင္းၾကီး” ပင္ စပါးက်ီးေျမြ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ၿပီးတဲ့ အကုသိုလ္ေတြကုိ ပယ္ဖ်က္ရန္၊ မျဖစ္ေသးတဲ့ အကုသိုလ္ကံေတြကို ေနာက္ထပ္မျဖစ္ရန္၊ တားဆီးခုတ္ထြင္း ႏိုင္တဲ့ ကုသုိလ္ကံ ကေတာ့ “ေလာကုတၱရာ” ဆုိတဲ့ “မဂ္တရား” ပင္ျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာ.. ရာဇၿဂိဳလ္ျပည္မွာ ၅၅ ႏွစ္တုိင္ ရာဇ၀တ္ သင့္သူေတြကုိ သတ္ျဖစ္ၿပီး အမႈထမ္းခဲ့တဲ့ “တမၸဒါ႒ိက” ဟာ အျငိမ္းစားယူတဲ့ ေန႔မွာပဲ အရွင္သာရိပုတၱရာ၏ ေလာကုတၱရာ တရားေတာ္ကို အနည္းငယ္ၾကားရၿပီး ေသာတပတၱိမဂ္ အနီး “အႏုေလာမခႏၲီ (စူဠေသာတပန္) ျဖစ္သြားပါတယ္။ထုိ႔ျပင္ လူေပါင္း ၉၉၉ ေယာက္ကို သတ္ခဲ့တဲ့ “အဂၤုလိမာလ” အား ေလာကုတၱရာမဂ္ျဖင့္ အကုသိုလ္တရားေတြကုိ သုတ္သင္၊ ခုတ္ထြင္၊ ဖ်က္ဆီး ၿပီးေနာက္ အရဟတၱဖုိလ္သို႔ ေရာက္ရွိခဲ့တာ အားလံုး သိၿပီး ျဖစ္ၾကပါတယ္။
မိမိတို႔ေတြရဲ႕ ႏွစ္ခ်ဳပ္စာရင္းမွာ “အကုသိုလ္ အာစိဏၰကံ” မ်ားျပားေနရင္၊ ေသခါနီးအခါမွာေတာ့ “အကုသိုလ္ အာသႏၷကံ” ၏ ႏွိပ္စက္ျခင္းက ကင္းလြတ္ဖုိ႔ေတာ့ မလြယ္ကူပါဘူး။ စိတ္ခ်၊ လက္ခ် တကယ္အားကုိး ေလာက္တဲ့ တရားကေတာ့ မျဖစ္ဘူးေသးတဲ့၊ မလုပ္ဘူးေသးတဲ့ “၀ိပႆနာ” တရားပါပဲ။ ၀ိပႆနာ တရားကို ၾကိဳးစားအားထုတ္ရင္ျဖင့္ ယခုဘ၀မွာ တမဂ္၊ တဖုိလ္ မရႏုိင္၊ မေရာက္ႏုိင္ခဲ့ရင္ပင္၊ ေကာင္းရာ သုဂတိဘံုးဘ၀ သို႔ ေရာက္ရမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မိမိတုိ႔ေတြရဲ႕ ႏွစ္ခ်ဳပ္စာရင္းမွာ ရွိေနတဲ့ အကုသိုလ္ေတြကုိ ပယ္ဖ်က္၊ ခုတ္ထြင္ၿပီး အပါယ္ေဘးႀကီးမွ တကယ္ေအးေစႏုိင္တဲ့ “၀ိပႆနာ” တရားေတာ္ကုိ ၾကိဳးစားအား ထုတ္ရန္ သတိေပးပါရေစ။
Happy New Year ဆိုတာ လူမႈေရးအေျပာပါ။ အမွန္သေဘာေတြးေတာ့ (ဉာဏ္ေတြး ေတြးၾကည့္ေတာ့) ႏွစ္ေျပာင္း တာမဟုတ္၊ ေသရြာေျပာင္းတာျဖစ္ေနပါတယ္။ သေဘာအသြားကေတာ့ ေသရြာေျပာင္းတာေပါ့။ ဒီသေဘာမသိလို႔ ေပ်ာ္ႏိုင္တာေတာ့ မသိေပ်ာ္ေပါ့။ ဒီသေဘာကို သိၿပီးေတာ့ သံေဝဂယူၿပီး မေသရာရွာသြားၾကတဲ့ သူေတြရွိပါတယ္။ သူတို႔အတိုင္း ကိုယ္ကလုပ္ဖို႔ အခ်ိန္ေရာက္လာၿပီလို႔ ဒီအခ်ိန္မွာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်သင့္ပါတယ္။ ယခုအခ်ိန္မွာပဲ တရားနာယူၾကပါခင္ဗ်ား..


ယခုေရးတဲ့ ပိုစ့္ကို ႏွစ္သစ္ကူးညက ေနၾကာ႐ုိင္း ၀က္ဆုိဒ္မွာ တင္ခဲ့ပါတယ္။ အစ္မ မက္မက္က Tag လိုက္ပါတယ္ ဆုိလို႔ ႏွစ္သစ္ကူးညနဲ႔ တုိက္ဆုိင္ေနတာေၾကာင့္ ယခုပိုစ့္ကို ျပန္လည္ေဖာ္ျပလိုက္တာပါ။ အဲဒီညက ဘာမွ အေထြအထူး မလုပ္ျဖစ္ပါဘူး။ အခု တင္ထားတဲ့ ပိုစ့္ေရးတယ္။ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ႔ တရားေဆြးေႏြးျဖစ္တယ္။ အစ္မ၀ါ ဘေလာ့မွာ စလိုက္ရိႈးၾကည့္ျဖစ္တယ္။ အခုလို စာေတြေရးျဖစ္ေအာင္ Tag တဲ့ အစ္မမက္မက္ ကိုလဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ အားလံုး စိတ္ခ်မ္းသာ၊ ကိုယ္က်န္းမာၾကပါေစ...

“ကမာၻပ်က္သည္ဆုိရာ၀ယ္”

ကမာၻႀကီးပ်က္မယ္ ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းကုိ ၾကားသိၾကရေတာ့ အနည္းနဲ႔ အမ်ားေတာ့ တုန္လႈပ္ၾကတာေတြ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ တခါတည္း ျဖစ္ႏုိ္င္၊ မျဖစ္ႏုိင္ ေ၀ဖန္ၿပီး ပံုမွန္အတုိင္းေနထုိင္ ေနတဲ့သူေတြလဲ အမ်ားႀကီးပါ။ ဒီအေၾကာင္းေတြက အဓိက မက်ေပမဲ့ လူအမ်ားစုေတာ့ စိတ္လႈပ္ရွားေစခဲ့တယ္။ ကမာၻပ်က္မယ္ဆုိေတာ့ အရိုးရွင္းဆံုးေျပာရရင္ က်ေနာ္တုိ႔ ေသေတာ့မွာလို႔ ဆုိလိုတာပါပဲ။ ေသျခင္းတရားကို ပုထုဇဥ္ လူသားတုိင္း ေၾကာက္ၾကတာအမွန္ပါ။ အမွန္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ ရွည္လ်ားလြန္းတဲ့ သံသရာခရီးမွာ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေသခဲ့ရပါတယ္။ ေသနည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ေသခဲ့ရပါတယ္။ ဒီလို ေမြးျခင္း၊ အုိျခင္း၊ နာျခင္း၊ ေသျခင္းေတြနဲ႔ ျဖတ္သန္းလာခဲ့ရတာ ဘ၀ေပါင္း မေရတြက္ေလာက္ေအာင္ပါပဲ။ ဒါေတြက ခႏၶာရလာလို႔ျဖစ္ရတဲ့ ဒုကၡေတြပါ။ က်ေနာ္တုိ႔ အဓိက လုပ္ေဆာင္ရမွာက ထုိ ဒုကၡအေပါင္းက လြတ္ေျမာက္ရာျဖစ္တဲ့ နိေရာဓ သစၥာကို ဆုိက္ေရာက္ေအာင္ ၾကိဳးစားဖုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ အဓိက နဲ႔ သာမည ကို ပိုင္းျခားသိရပါမယ္။ မိမိရဲ႕ေန႔စဥ္ ဘ၀မွာ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ ေတြသာ လုပ္ေဆာင္ဖုိ႔၊ မေမ့မေလ်ာ့ဖုိ႔၊ အဓိက က်ပါတယ္။ ကမာၻပ်က္မွာ မပ်က္တာက မေသခ်ာဘူး။ မိမိ ခႏၶာ ပ်က္ရမွာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။


“သေဗၺသခၤါရာ အနိစၥာ” လို႔ဘုရားရွင္ ေဟာေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ အားလံုးေသာ ျဖစ္ျဖစ္သမွ် အရာ၀တၳဳတုိ႔သည္ ပ်က္စီးျခင္းသေဘာ ရွိၾကပါတယ္။ သတၱ၀ါေတြေနထုိင္တဲ့ ကမာၻႀကီးလဲ တေန႔က်ရင္ေတာ့ ပ်က္စီးရမွာပါ။ ကမာၻပ်က္ခါနီး ႏွစ္ တစ္သိန္းအလုိမွာ နတ္ေတြက “ကမာၻပ်က္လိမ့္မည္” လို႔ေၾကြးေၾကာ္ၾကပါတယ္။ နတ္ေတြ ေၾကြးေၾကာ္သံၾကားတဲ့ သတၱ၀ါေတြက အရင္ကလို မေမ့မေလ်ာ့ၾကပဲ ကုသိုလ္တရားေတြ ပြားမ်ားအားထုတ္ တာေၾကာင့္ ကမာၻပ်က္ခါနီးမွာ အားလံုးက ျဗဟၼာ့ဘံုေရာက္ဖုိ႔ စ်ာန္တရားေတြ ရရွိၾကပါတယ္။ ကမာၻပ်က္ဖုိ႔ အေၾကာင္းမွာ မီး၊ ေရ၊ ေလ စသျဖင့္ ၃ မ်ိဳးရွိပါတယ္။ မီးေၾကာင့္ပ်က္ရမဲ့ ကမာၻမွာ ပ်က္ခ်ိန္တန္ရင္ ေန ၂ စင္း ေပၚလာပါမယ္။ ေန အသစ္က ည အခါမွာ ဆက္လက္ တက္လာသျဖင့္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေန႔ အခါ၊ ညအခါ လို႔မရွိေတာ့ပါဘူး။ ထုိ႔ေနာက္ ၃ စင္းေျမာက္ ေနထြက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ျမစ္ႀကီးေတြမွာ ရွိတဲ့ ေရေတြ ခမ္းေျခာက္မယ္။ ၄ စင္းေျမာက္ ေနထြက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဟိမ၀ႏၲာေတာ အတြင္းမွာရွိတဲ့ အုိင္ႀကီး ၇ အိုင္လဲ ေျခာက္ခမ္းရမယ္။ ၅ စင္းေျမာက္ ေနထြက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ သမုဒၵရာေရေတြ ေျခာက္ခမ္းမယ္။ ၆ စင္းေျမာက္ ေနထြက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကမာၻေလာကမွာ အစုိအေစး ဓာတ္ေတြ လံုး၀မရွိေတာ့ဘူး။ ၇ စင္းေျမာက္ ေနထြက္ လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကမာၻေလာကမ်ိဳး တစ္သိန္းမွ် မီးဟုန္းဟုန္းထေတာက္ပါမယ္။ ကာလအတန္ၾကာ ေတာက္ေလာင္တဲ့ မီးဟာ ပထမစ်ာန္ ျဗဟၼာ့ဘံုအထိ ေတာက္ေလာင္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ နတ္ျပည္ ၆ ထပ္လဲ မီးေလာင္ ပ်က္ဆီးရပါတယ္။ မီးေလာင္စရာ မရွိတဲ့ ျပာမႈန္႔ အထိ မက်န္ေတာ့မွ ကမာၻပ်က္ျခင္း ၿပီးပါတယ္။ (ေရဖ်က္၊ ေလဖ်က္ဖုိ႔ အလွည့္မွာလဲ ဆားငန္ေရထိၿပီး ေဆြးျမည့္ေၾကရပံု၊ ေလမုန္တုိင္းက်၍ ေၾကမြၾကရပံု တုိ႔ကို သိၾကပါ)။ ထုိသို႔ ကမာၻပ်က္ေနတဲ့ အခ်ိန္ဟာ အႏၲရကပ္ ၆၄ ကပ္ ၾကာပါတယ္။ (၁၀ႏွစ္တမ္းမွ တျဖည္းျဖည္း တက္၍ အသက္ အသေခၤ်တမ္းသို႔ေရာက္၊ ထုိ အသေခၤ်တမ္းမွ ၁၀ႏွစ္တမ္းသို႔ေရာက္၊ ထုိသုိ႔ တက္ကပ္၊ ဆုတ္ကပ္ တစ္စံုကို အႏၲရကပ္ လို႔ေခၚပါတယ္)။
ကမာၻပ်က္မွာသည္ ေႏွာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လိုပါေသးတယ္။ ေနာက္ထပ္ အရိေမတၱယ် ဘုရားရွင္ ပြင့္ၿပီးမွ ကမာၻေလာက ပ်က္ဆီးျခင္းသို႔ ေရာက္ပါမယ္။ အရိေမတၱယ်ဘုရားရွင္ ပြင့္ဖုိ႔သည္ အခ်ိန္ကာလမ်ားစြာ လိုပါေသးတယ္။ ယခုေျပာေနၾကေသာ ကမာၻပ်က္ျခင္း ဆုိသည္မွာ ကမာၻၾကီး ဆိတ္သုန္းေလာက္ေအာင္ ပ်က္ဆီးျခင္းမ်ိဳး မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ အနည္းငယ္ပ်က္စီးခ်င္ ပ်က္စီးပါလိမ့္မယ္။ ပ်က္စီးခ်င္မွလဲ ပ်က္စီးမယ္။ ဒီအေၾကာင္းေတြေျပာၿပီး ဖန္ဆင္းရွင္၀ါဒ၊ ကယ္တင္ရွင္၀ါဒေတြက သူတုိ႔ေတြရဲ႕ ဘုရားက ကယ္ႏုိင္မယ္ဆုိၿပီး သိမ္းသြင္းတာမ်ိဳး ျဖစ္လာႏိုင္တယ္။ အရင္ကလဲ ဒီလို ျဖစ္စဥ္ေတြ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ အေနနဲ႔ ဒီအခ်က္ေတြကို သတိထားၾကေစခ်င္ပါတယ္။ ကမာၻ႕ေနရာ အသီးသီးမွာ စစ္ျဖစ္ေနတာေတြ၊ ငလ်င္လႈပ္တာေတြ၊ မုန္တုိင္းတုိက္တာေတြ၊ ဆူပူေသာင္းက်န္း ေနတာေတြသည္လဲ ပ်က္ဆီးျခင္းေတြပါပဲ။
မည္သို႔ပင္ ဆုိၾကပါေစ… က်ေနာ္တုိ႔ေတြက အခ်ိန္တုိင္း ေသျခင္းတရားကို ဆင္ျခင္ၿပီး မိမိမွာ ေကာင္းမႈေတြ လုပ္ေနရမယ္ ဆုိတာ သိၿပီးသားပါပဲ။ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈေတြမွာ ေမ့ေလ်ာ့ေနတဲ့သူကုိ ေသေနတဲ့ သူလို႔ ေခၚဆုိထုိက္ပါတယ္။ “ကုသိုလ္မယူ အသက္႐ွဴ၊ ထုိသူ ေသလို႔ေနေတာ့သည္၊ ကုသိုလ္လဲယူ အသက္ရွဴ ထုိသူမေသ၊ ရွင္ေတာ့သည္” လို႔ ဆုိပါတယ္။ ကုသိုလ္ဆုိတာ တကူးတက လုပ္ယူေနရတာမ်ိဳးမွ ဆုိႏုိင္တာမဟုတ္ပါဘူး။ မိမိတုိ႔ေန႔စဥ္ သြားလာေနထုိင္ေနတဲ့ အေပၚမွာ သတိေလးရွိၿပီး လုပ္ေဆာင္ေနမယ္၊ မိမိ စိတ္အစဥ္ရဲ႕ ျဖစ္မႈ၊ ပ်က္မႈ သေဘာတရားေလးေတြကို သိေပးေနမယ္၊ မိမိခႏၶာကျပတဲ့ ေဖာက္ျပန္မႈ သေဘာေလးေတြကို ေပၚလာတုိင္း အပ်က္သေဘာပဲ ရွိပါလား ဆုိတာ သိေပးေနရင္ မိမိအတြက္ အေကာင္းဆံုး ေနနည္းျဖစ္ပါ တယ္။ သာသနာတြင္း ကာလမွသာ ဒီသေဘာတရားေတြကုိ သိခြင့္ရၾကရတာပါ။ ယခုအခ်ိန္လို သာသနာနဲ႔ ၾကံဳေနစဥ္၊ မိမိတုိ႔မွာ အားထုတ္ႏုိင္တဲ့ ခႏၶာနဲ႔ တရားေတြကုိ သိႏုိင္တဲ့ ဉာဏ္ပညာရွိေနလ်က္နဲ႔ မက်င့္ၾကံၾက ရင္ေတာ့ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေသၾကရဦးမယ္ မွတ္ပါ။ ကမာၻေလာက ပ်က္မယ္ဆုိတာၾကားတာနဲ႔ ငါၾကားလိုက္တဲ့ ၾကားသိစိတ္ေလးက ျဖစ္ၿပီး ပ်က္သြားပါလား ဆုိတဲ့ အသိေလးရေအာင္ က်င့္လိုက္ၾကပါ။
တဆက္တည္းေျပာလိုသည္မွာ ဒီကမာၻပ်က္ၿပီးလို႔ ေနာက္ ျဖစ္လာမဲ့ ကမာၻသည္ သုညကမာၻ ျဖစ္ပါတယ္။ သုညကမာၻဆုိတာ ဘုရားမပြင့္တဲ့ ကမာၻပါ။ ေနာက္ဘုရားရွင္၏ သာသနာေတာ္ကုိ မမွီလိုက္ရင္ေတာ့ တရားနဲ႔က ပိုၿပီး ေ၀းရဦးမွာပါပဲ။ ထုိ႔အတူ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေသရဦးမွာပါပဲ။ အခုအခ်ိန္မွာ အားထုတ္က်င့္ၾကံမွသာ ယခုဘ၀မွာ တရားမရခဲ့ရင္ေတာင္ ေနာက္ဘုရားသာသနာနဲ႔ ေတြ႔ရဖုိ႔ အတြက္ ေက်းဇူးျပဳႏုိင္တယ္။ ယခုလဲ မေကာင္းမႈ ဒုစရိုက္ေတြနဲ႔သာ ေမြ႕ေလ်ာ္ၾကရင္ေတာ့ မေသခ်ာလွပါဘူး။

“က်န္ရွိေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ အဓိကႏွင့္ သာမည ခြဲျခားသိရွိၿပီး မိမိ ရုပ္၊ နာမ္ေတြရဲ႕ ျဖစ္ပ်က္ အစဥ္ကို ထုိးထြင္းသိျမင္ႏုိင္တဲ့၊ သူေတာ္ေကာင္းမ်ား ျဖစ္ႏိုင္ၾကပါေစ။”


“အသိတလံုး လက္ကိုင္သံုး အဆံုးနိဗၺာန္ျပည္”

“သံဃာ့ဂုဏ္ရည္ -၂” အပိုင္း (၁)

သံဃာ့ဂုဏ္ရည္ အပုိင္း(၂) တရားေတာ္ကို ဆက္လက္နာယူၾကပါ။ နာတဲ့ အတုိင္းလဲ သိၾကပါေစ။ သိတဲ့ အတိုင္းလဲ က်င့္ၾကံအားထုတ္ႏုိင္ၾကပါေစ။

“သံဃာ့ဂုဏ္ရည္ -၂” အပိုင္း (၂)

“သံဃာ့ဂုဏ္ရည္” အပိုင္း(၁)

သံဃာေတာ္ အရွင္သူျမတ္မ်ားသည္ ေထရ၀ါဒ သာသနာေတာ္ကို တည္တံ့ခိုင္ၿမဲေအာင္ ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ရပါတယ္။ ယေန႔အခ်ိန္ က်ေနာ္တုိ႔ေတြသည္ စစ္မွန္ေသာ တရားနည္းလမ္းေတြ ေလ့လာသိရွိခြင့္၊ နာၾကားခြင့္၊ က်င့္ၾကံအားထုတ္ႏုိင္ခြင့္ ရရွိေနျခင္းမွာ သံဃာေတာ္မ်ား၏ ေက်းဇူးေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ ေဘးဒုကၡအားလံုးမွ လြတ္ေျမာက္ရာ တရားနည္းလမ္းမ်ားကို လမ္းညႊန္ေဟာၾကား ဆံုးမေတာ္မူခဲ့သလို၊ ေလာကအတြင္း ေနထုိင္နည္း၊ စီးပြားရွာနည္း၊ လူသားတုိ႔ တုိးတတ္နည္း စတဲ့ ေလာကႀကီး ေအးခ်မ္းသာယာေစမည့္ တရားနည္းလမ္းမ်ားကိုလဲ ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ထုိတရားေတာ္မ်ားကို သံဃာေတာ္မ်ားကပင္ ျပန္လည္ေဟာၾကား ဆံုးမေတာ္မူၾကပါတယ္။ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ဓမၼေစတီဆရာေတာ္ ဘဒၵႏၲေကာသလႅ ေဟာၾကားေတာ္မူေသာ “သံဃာဂုဏ္ရည္ တရားေတာ္” ကုိ အားလံုးနာၾကားသိရွိ လိုက္နာေစခ်င္ပါတယ္။
ဓမၼေစတီဆရာေတာ္ ဘဒၵႏၲေကာသလႅ ေဟာၾကားေသာတရားမ်ားကုိ ေအာက္ပါလင့္မွာ ကူးယူႏုိင္ပါတယ္။

“သံဃာ့ဂုဏ္ရည္” အပိုင္း(၂)

“ဘာေၾကာင့္ မၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါသလဲ..?”

မၾကာခင္က ဘေလာ့တခုမွာ ထုိင္းႏုိင္ငံနဲ႔ အိႏိၵယႏုိင္ငံေတြရဲ႕ ဆူပူမႈေတြ အေၾကာင္းေရးထားတာ ဖတ္မိပါတယ္။ ထုိ႔အတူ ကမာၻအရပ္ရပ္မွာလဲ စစ္ေတြျဖစ္လိုက္၊ ဆူပူမႈေတြျဖစ္လိုက္နဲ႔ တကယ့္ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို ခံစားခြင့္ရတာ နည္းပါးၾကပါတယ္။ ဘာလို႔ ဒီလိုေတြျဖစ္ေနၾကလဲ? လူေတြအသီးသီး မၿငိမ္းခ်မ္းရျခင္းဟာ လူတိုင္းေခတ္ပညာ မတတ္လို႔၊ စာ၊ ၀တ္၊ ေနေရး မဖူလံုလို႔၊ မခ်မ္းသာၾကလို႔ ဟုေျပာဆုိၾကသည္မွာ တစိတ္တေဒသ အားျဖင့္ မွန္ပါတယ္။ လံုး၀ မွန္ကန္တယ္လို႔ေတာ့ မဆုိႏိုင္ပါ။ စား၀တ္၊ ေနေရးျပည့္စံုေနတဲ့ သူေတြသည္လဲ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို မရႏုိင္ၾကေသးပါဘူး။ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ပူေလာင္ေနၾကတာပါပဲ။ သိပၸံပညာ တုိးတတ္မႈေတြသည္လဲ သြားလာ၊ ဆက္သြယ္ရာမွာ လြယ္ကူေစတဲ့ အေထာက္အပံ့ေတာ့ ျဖစ္ေစပါတယ္။ တကယ့္ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ အစစ္မွန္ကုိေတာ့ ေပးဆပ္ႏုိင္စြမ္းမရွိပါဘူး။


ထုိမျငိမ္းခ်မ္းရျခင္း၏ အရင္းအျမစ္ကေတာ့ “ကိေလသာ” ထူထပ္ၾကျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ထိုသို႔ ကိေလသာ ထူတဲ့သူေတြကိုပဲ “ပုထုဇဥ္” လို႔ေခၚပါတယ္။ အက်ယ္အားျဖင့္ ကိေလသာ ၁၅၀၀ ရွိပါတယ္။ (အခ်စ္ ၁၅၀၀ ဆုိသည္မွာ ကိေလသာ ၁၅၀၀ ကိုေျပာျခင္းပါ)။ အက်ဥ္းအားျဖင့္ေတာ့ ၁၀ပါး ရွိပါတယ္။
(၁) ေလာဘ = လိုခ်င္တပ္မက္ျခင္း။
(၂) ေဒါသ = အမ်က္ထြက္ျခင္း။
(၃) ေမာဟ = မိုက္မဲေတြေ၀ျခင္း၊ မသိျခင္း။
(၄) မာန = ေထာင္လႊား၊ ေမာ္ၾကြားျခင္း။
(၅) ဒိ႒ိ = အယူလြဲမွားျခင္း။
(၆) ၀ိစိကိစၧာ = ယံုမွားျခင္း၊ သံသယျဖစ္ျခင္း၊ မဆံုးျဖတ္ႏုိင္ျခင္း။
(၇) ထိန = ငိုက္မ်ဥ္းျခင္း၊ ပ်င္းရိျခင္း။
(၈) ဥဒၶစၥ = စိတ္ျပန္႔လြင့္ျခင္း၊ စိတ္မၿငိမ္သက္ျခင္း။
(၉) အ ဟီရိက = အကုသိုလ္ျပဳရန္ မရွက္ျခင္း။
(၁၀) အ ေနာတၱပၸ = အကုသိုလ္ျပဳရန္ မေၾကာက္ျခင္း တုိ႔ျဖစ္ၾကပါတယ္။
ပုထုဇဥ္ ဆုိရင္ လူပဲျဖစ္ျဖစ္၊ နတ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ျဗဟၼာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေျမလွ်ိဳး မုိးပ်ံႏိုင္တဲ့ သူပဲျဖစ္ျဖစ္ ယခု ေျပာခဲ့တဲ့ ကိေလသာ ၁၀ပါး ရွိေနပါတယ္။
ကိေလသာကို အမ်ိဳးအစားအားျဖင့္လည္း ခြဲလို႔ရပါေသးတယ္။
ကိေလသာ (၃)မ်ိုဳး၊
(၁) ၀ီတိကၠမ ကိေလသာ - အၾကမ္းစားကိေလသာ။ အာရံု (၅)ပါး ကို ႏွစ္သက္တြယ္တာ၍ ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မေနာကံ တို႔ျဖင္႔ ေလာဘ၊ ေဒါသ အေလ်ာက္ ေဖာက္ျပန္က်ဴးလြန္ေစတတ္မႈ။ (သီလ ေစာင္႔ထိန္းျခင္းျဖင္႔ တားဆီရန္)။
(၂) ပရိယုဌာန ကိေလသာ - အလတ္စားကိေလသာ။ မေနာဒြါရ၌ ထၾကြေသာင္းက်န္းတတ္သည္႔ ကိေလသာ။ (သမထ ဘာ၀နာက်င္႔ၾကံ ျခင္းျဖင္႔ တားဆီးရန္)။
(၃) အႏုသယ ကိေလသာ - အႏုစားကိေလသာ။ သံသရာတေလွ်ာက္ အစဥ္ကိန္းေအာင္းေနခဲ႔ျပီး အခါအခြင္႔ သင္႔ေသာအခါ ေပၚထြက္လာျပီး ေဖာက္ျပန္က်ဳးလြန္တတ္ေသာ ကိေလသာ။ (၀ိပႆနာ ဘာ၀နာအားထုတ္ ျခင္းျဖင္႔ အျမစ္ျဖဳတ္ ပယ္သတ္ရန္)။
“မေနာဒြါရ” မွ အလြန္ၾကမ္းတမ္းစြာ ထၾကြေသာင္းက်န္း လႈပ္ရွားၾကတဲ့ “၀စီဒုစရိုက္” ေတြ၊ “ကာယဒြါရ” မွ အလြန္ၾကမ္းတမ္းစြာ လႈပ္ရွားထၾကြ ေသာင္းက်န္းၾကတဲ့ “ကာယဒုစရိုက္” ေတြကုိ “၀ီတိကၠမ ကိေလသာ” လို႔ေခၚပါတယ္။ အဲဒီကိေလသာေတြ ထၾကြျခင္းကို မ်က္ျမင္အားျဖင့္ လူတုိင္းပဲ သိႏုိင္ပါတယ္။
ကိုယ္အဂၤါ၊ ႏႈတ္အဂၤါ လႈပ္ရွားထၾကြျခင္း၊ ေသာင္းက်န္းျခင္း မရွိေသးပဲ စိတ္မွာသာ ထၾကြေနတဲ့ “ေဒါသ” စတဲ့ တရားေတြကို “ပရိယုဌာန ကိေလသာ” လို႔ေခၚပါတယ္။ အဲဒီကိေလသာမ်ိဳး ထၾကြျခင္းကိုေတာ့ အဘိညာဥ္ရတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြသာ သိႏုိင္ၾကပါတယ္။
မေနာဒြါရမွာပင္ ထၾကြျခင္းမရွိေသးပဲ၊ စိတ္သႏၲာန္မွာ အၿမဲကိန္းေနတဲ့ ေလာဘ၊ ေဒါသ စတဲ့တရားေတြကုိ “အႏုသယ ကိေလသာ” လို႔ေခၚပါတယ္။ အဲဒီကိေလသာမ်ိဳးကုိေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားမွတပါး ဘယ္သူမွ မျမင္ႏိုင္၊ မသိႏုိင္ၾကပါ။
၀ီတိကၠမ ကိေလသာ နဲ႔ ပရိယုဌာန ကိေလသာကုိ သာသနာပ ကာလမွာလဲ ပယ္သတ္ႏုိင္ၾကပါတယ္။ အႏုသယ ကိေလသာ ပယ္သတ္နည္းကိုေတာ့ ဘုရားရွင္ ပြင့္ေတာ္မူမွာသာ သိၾကရပါတယ္။ ဗုဒၶ၏ သာသနာေတာ္ႏွင့္ ၾကံဳပါေသာ္လဲ၊ “မၾကိဳက္တဲ့ပုဂၢိဳလ္”၊ “မလိုက္နာတဲ့ပုဂၢိဳလ္”၊ “မထုိက္တဲ့ ပုဂိၢဳလ္” ေတြက ေတာ့၊ သိရိွလိုက္ က်င့္သံုးႏုိင္ျခင္း မျပဳၾကပါ။
ကိေလသာ ၁၀ပါး တုိရ႕ဲေခါင္းေဆာင္ကေတာ့ “ဒိ႒ိ” ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒိ႒ိဆုိတာလဲ “အတၱဒိ႒ိ” (ငါစြဲ) ကိုဆိုလိုပါတယ္။ သူရဲ႕ေနာက္မွာေတာ့ “တဏွာ” နဲ႔ “မာန” က ကပ္ၿပီးပါလာပါတယ္။ ထုိသံုးခု ေပါင္းလိုက္ ၿပီးေတာ့ “ပပဥၥတရား ၃ပါး” (သံသရာနယ္ခ်ဲ႕တရား) လို႔ ဆုိပါတယ္။ ယခုအခ်ိန္မွာ “အတၱဒိ႒ိ” (သို႔မဟုတ္) “သကၠာယဒိ႒ိ” ေခါင္းေဆာင္ၾကီးကို မႏွိမ္နင္းႏိုင္လို႔ သူရဲ႕တြဲဘက္၊ ရဲေဘာ္ျဖစ္ၾကတဲ့ “တဏွာ”၊ “မာန” တုိ႔ ထၾကြေသာင္းက်န္းတာကို ခံေနၾကရပါတယ္။ တကမာၻလံုး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမရျခင္းရဲ႕ အျမစ္ဟာ ထုိ ဒိ႒ိၾကီး ေၾကာင့္ျဖစ္တယ္ဆုိတာ ေကာင္းစြာသိထားဖုိ႔ လိုပါတယ္။ သံသရာတေလ်ာက္လံုးမွာလဲ ထုိ “အတၱဒိ႒ိ” ေခါင္းေဆာင္တဲ့ “ပပဥၥအဖြဲ႔ႀကီး”က ေအာက္အ၀ီစိ တိုင္ေအာင္ နယ္ခ်ဲ႕တတ္ပါတယ္။ ၃၁ ဘံုက မလြတ္သ၍ ဘယ္ပုထုဇဥ္မွာ လြတ္လပ္ေရးမရႏုိင္ၾကပါ။ အုိ၊ နာ၊ ေသ၊ မြဲ၊ ကြဲ ဆိုတဲ့ ေဘးႀကီးေတြနဲ႔ ေျပးမလြတ္ႏိုင္ေအာင္ ရင္ဆုိင္ေတြ႔ၾကရမွာပါပဲ။ (ဗုဒၶေဟာၾကားတဲ့ တရားေတြကုိ ကိုယ္တုိင္ က်င့္ၾကံအားထုတ္ၿပီး ကိုယ္ပိုင္ဉာဏ္နဲ႔ ထိုးထြင္းသိျမင္ထားမွသာ စိတ္ခ်ရပါမယ္)။ “မြဲ၊ ကြဲ” ဆုိတာကေတာ့ ဘယ္ေလာက္ခ်မ္းသာတဲ့ သူပဲျဖစ္ပေစ ေသတဲ့အခါက်ရင္ ပိုင္ဆုိင္သမွ်ထားခဲ့ရတာပါ။ လံုခ်ည္တစ္ထည္၊ အကၤ်ီတစ္ထည္နဲ႔သာ သြားရွာရပါေတာ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔ထက္ “မြဲ” တဲ့သူမရွိေတာ့ပါ။ မိမိခ်စ္ခင္ ျမတ္ႏိုးတဲ့ သား၊ မယား၊ ေဆြမ်ိဳး ေတြနဲ႔လဲ ခြဲခြာသြားရ တဲ့အတြက္ “ကြဲ” တယ္လို႔ ဆုိလိုပါတယ္။ ေသျခင္းတရားနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ၾကည့္ေတာ့ ငါ့ကိုယ္၊ ငါ့ဟာ ဆုိတာ ေတြဟာ ဘာမွ သံုးလို႔မရေတာ့ပါဘူး။ ကိုယ့္ရဲ႕သႏၲာန္မွာ သစၥာတရားေတြကုိ ထုိးထြင္းသိျမင္ထားပါမွ စိတ္ခ်ရပါမယ္။ ယခုအခ်ိန္မွာ လူသားအားလံုး ကိေလသာေတြ နည္းေအာင္က်င့္ၾကံ ၾကမွသာ ေလာကလဲ ၿငိမ္းခ်မ္းႏုိင္ပါလိမ့္မယ္။ လူသားေတြရဲ႕ စိတ္သႏၲာန္မွာ ကိေလသာေတြ ထူပိန္းေနသ၍ ေလာကၾကီး မၿငိမ္းခ်မ္း ႏိုင္ပါဘူး။ ထုိ႔အတူပဲ မိမိကိုယ္ကိုႏွင့္ မိမိပတ္၀န္းက်င္ကို ေအးၿငိမ္းမႈ အရသာကုိ ေပးစြမ္းႏိုင္မည္ မဟုတ္ပါ။ အနည္းဆံုး ဒိ႒ိကိေလသာႏွင့္ ၀ိစိကိစၧာကိေလသာ ႏွစ္ပါးကို ပယ္သတ္ျခင္း မျပဳႏိုင္သမွ် ဘယ္ေတာ့မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ မရႏိုင္ပါဘူး။
ထုိ႔ေၾကာင့္ ကိေလသာေတြ နည္းပါးေအာင္ သီလေစာင့္ထိန္းမႈ၊ သမထဘာ၀နာ က်င့္ၾကံမႈ၊ ၀ိပႆနာ ဘာ၀နာ အားထုတ္မႈတုိ႔ျဖင့္ ေမြ႔ေလ်ာ္ရပါမယ္။ သို႔မွ မိမိတုိ႔ ေလာကၾကီး ၿငိမ္းခ်မ္းႏုိင္သလို၊ မိမိရဲ႕ စိတ္သႏၲာန္ မွာလဲ ၾကည္လင္ႏုိင္ပါလိမ့္မယ္။

“သူေတာ္ေကာင္းဓာတ္ တရားျမတ္ လႊမ္းပတ္ကမာၻ တည္ေစေသာ္”

“မုန္းရတဲ့ (၁၀)ခ်က္ ႏွင့္ ႏွစ္သက္မိတဲ့ ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္။”

အကုိပုလုေကြးက Tag ထားတာၾကာၿပီ။ က်ေနာ္အခုရက္ပိုင္း မအားတာနဲ႔ ေရးတာ ေနာက္က်သြားတယ္။ ေနာက္က်တဲ့ အတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ အကုိ။ ကိုယ့္ကို မုန္းတဲ့ အခ်က္ေတြဆုိေတာ့…

(၁) ဘုရားေတြမွာေနရွိတဲ့ နတ္စင္ေတြ၊ ေစာင္းတန္းက ေဗဒင္၊ လကၡဏာ ခန္းေတြကို ေရြ႕ေျပာင္းခ်င္တာ။

(၂) စိတ္ျမန္တတ္တာ။ (တခုခု အလိုမက်ရင္ ခ်က္ခ်င္းေျပာတတ္တဲ့ အက်င့္)

(၃) မနက္အေစာၾကီး မထခ်င္တာ။ (ႏိုးရင္လဲ ျပန္အိပ္လိုက္ခ်င္တာ)

(၄) ဟင္းခ်က္ပ်င္းတာ။ (ျဖစ္သလိုစားတတ္တဲ့ အက်င့္ရွိတယ္။ ခ်က္ၿပီဆုိရင္လဲ ေကာင္းေကာင္း ခ်က္တတ္တယ္၊)



(၅) ဖတ္မွတ္ ေလ့လာ သေလာက္ မမွတ္မိတာ။ (လိုအပ္လို႔ က်က္ထားလဲ ရုတ္တရက္ ေမ့ေနတတ္တာ)

(၆) စကားမ်ားမ်ား ေျပာလာရင္ လက္ပါတတ္တာ၊ (အရင္က စကားမ်ားလာၿပီဆုိရင္ လက္ကအရင္ ေရာက္သြားတတ္တယ္။ အခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ သည္းခံတတ္လာပါတယ္)

(၇) မလိုပဲ စကားအမ်ားၾကီးေျပာေနတာကို မၾကိဳက္တတ္တာ။

(၈) စိတ္ခံစားမႈ လြယ္တတ္တာ။ (ခ်ိဳ႕တဲ့တာေတြ႔ရင္ အရမ္းသနားတတ္တယ္)

(၉) ကိုယ္သိသေလာက္ မလုပ္ႏုိင္ေသးတာ။ (ဒီအခ်က္ကေတာ့ အင္မတန္ ဆုိးတယ္။ ေတာ္ေတာ္ၾကိဳးစား ရမယ္)

(၁၀) ဘေလာ့ေတြ ဖတ္တုိင္း စီေဘာက္မွာ စာမေရးတတ္တာ။ (ဘာေရးရမွန္း မသိတာလဲ ပါပါတယ္)။

က်ေနာ့္ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ေတြ စဥ္းစားၿပီးေရးလိုက္တာပါ။ ခင္မင္လို႔ Tag လိုက္တဲ့ ေမြးေန႔တူ အကုိပုလုေကြး ကိုလဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။




မၾကာခင္ေလးကပဲ အစ္မမက္မက္က Tag လိုက္ပါၿပီတဲ့။ ကဗ်ာဆုိေတာ့ နဲနဲေတာ့ အေမာသက္သာသြားတယ္။ က်ေနာ္ ၈ တန္း ကတည္းက လက္ေရးနဲ႔ေရးၿပီး သိမ္းထားတဲ့ ကဗ်ာေလး တစ္ပုဒ္ရွိတယ္။ အခုလဲ အဲဒီ လက္ေရးေလးနဲ႔ သိမ္းထားတာရွိပါတယ္။ အေမ့ရဲ႕ ေက်းဇူးေတြကုိ ေပၚလြင္ေစလို႔ပါ။ ကဗ်ာေလးေရးျဖစ္ ေအာင္ Tag တဲ့ အစ္မမက္မက္ကိုလဲ ေက်းဇူးပါ။



“သား၊ သမီးတို႔ရဲ႕ အေမ”

မီးဖြားခန္းတြင္၊ ပင္ပန္ၾကီးစြာ၊

ေ၀ဒနာခံစား၊ အံၾကိတ္ထား၏၊

ေခၽြးေပါက္ေခၽြးသီး၊ ၿဖိဳင္ၿဖိဳင္စီးလည္း၊

မၿငီးမၿငဴ၊ အားယူလႈပ္ရွား၊

စြမ္းအား အေမ စိုက္၊

တိုက္စၾကၤာ၀ဠာ၊ တုန္ခါေလာက္၏၊

ေသမင္းနဲ႕ၿပိဳင္၊ ရင္ဆိုင္ဆင္ႏႊဲ၊

သည္လြန္ပြဲမွ “အူ၀ဲ” သံသာ၊

ပ်ံ႕လြင့္လာေသာ္၊ မာတာမိခင္၊

ရင္မွာေအးျမ၊ ဒုကၡလြင့္စင္၊

ျပံဳးရႊင္မ်က္ႏွာ၊ ထိန္ထိန္သာေပါ႔၊

စႏၵာေငြလ ႐ႈံးၿပီထင့္….၊

မင္းကြန္းတိပိဋကဓရ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၊

သာသနာထြန္းကားရာ က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ တစ္ပါးေသာ ဘာသာ၀င္တုိ႔ရဲ႕ သူ႔ကၽြန္ဘ၀ ေရာက္ခဲ့ရၿပီး ႏွစ္(၁၀၀)၀န္းက်င္ သာသနာေတာ္ ညွိဳးႏြမ္းခဲ့မႈအေပၚ အေၾကာင္းခံၿပီး သာသနာႏွစ္ (၂၄၉၈)တြင္ သဂၤါယနာ တင္ခဲ့ပါတယ္။ ထုိအခ်ိန္မွာ မဟာစည္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ ေမးခြန္းမ်ားကို မင္းကြန္းဆရာေတာ္ႀကီးက ေျဖဆိုေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ဆ႒မအၾကိမ္ သဂၤါယနာတင္ၿပီးမွ ပိဋကတ္ေတာ္မ်ားကို စာအုပ္မ်ားတြင္ ရိုက္ႏွိပ္ၿပီး သာသနာေတာ္ ျပန္႔ပြားေအာင္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဘုရားရွင္၏ ဘုရားေလာင္း ဘ၀မွ ေက်းဇူးေတာ္၊ ဘုရားျဖစ္ၿပီးေနာက္ သာသနာထူေထာင္ၿပီး သာသနာျပဳေပးခဲ့ေသာ ေက်းဇူးေတာ္၊ ဘုရားရွင္၏ သာ၀ကမ်ား၊ သားေတာ္မ်ားျဖစ္ေသာ၊ ေခတ္အဆက္ဆက္ သာသနာျပဳလာခဲ့ေသာ သံဃာေတာ္အရွင္သူျမတ္မ်ား၏ ေက်းဇူးေတာ္တုိ႔ကုိ က်ေနာ္တုိ႔ေတြ မေမ့အပ္ပါဘူး။ ထုိ႔အတြက္ေၾကာင့္ မင္းကြန္းတိပိဋကဓရ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ဘဒၵႏၲ၀ိစိတၱသာရာ ဘိ၀ံသ ၏ ျဖစ္ေတာ္စဥ္ ေထ႐ုပၸတၱိ အႏွစ္ခ်ဳပ္ တင္ျပလိုက္ရပါတယ္။

ေရာက္လာၾကတဲ့ ေမာင္ႏွမမ်ားအားလံုး ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာေတာ္တုိ႔၏ ေက်းဇူးတရားမ်ားကို ပိုမိုသိရွိကာ တရားေတာ္မ်ားကုိ လုိက္နာက်င့္ၾကံ အားထုတ္ႏိုင္ၾကပါေစ။

“ေသတတ္ၾကရေအာင္၊”

ယခုအခ်ိန္မွာ အတုအေယာင္ေတြ၊ ေထရ၀ါဒ မဟုတ္ေသာ အယူအဆမ်ားသည္ ေထရ၀ါဒကို တိုက္ရိုက္မတုိက္ခိုက္ေသာ္လည္း သာသနာကို သြယ္၀ိုက္တဲ့နည္းနဲ႔ တုိက္ခိုက္ေနၾကသည္ကို က်ေနာ္တုိ႔ေတြ သိရွိၿပီး လက္မခံၾကဖုိ႔ အရင္ဆံုးေျပာပါရေစ။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစကာမူ က်ေနာ္တုိ႔ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ၏ ရည္မွန္းခ်က္သည္ မဂ္ဉာဏ္၊ ဖုိလ္ဉာဏ္ရရွိၿပီး နိဗၺာန္ကို ေရာက္ရွိရန္ တရားအားထုတ္ဖုိ႔ျဖစ္ပါတယ္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သာသနာ မဟုတ္ေသာ မည္သည့္ အယူအဆကို မဆို ဂရုစိုက္စရာ မလိုေတာ့ပါ။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔၏ ရည္မွန္းခ်က္ကို အနီးဆံုးေသာလမ္းနဲ႔ သြားၾကရပါမယ္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သစၥာတရားမ်ား နာၾကားသိရွိေစရန္ႏွင့္ သိရွိၿပီးေသာ တရားကို က်င့္ၾကံအားထုတ္ဖုိ႔ သတိေပးပါရေစ။ တရားႏွင့္ ေသဆံုးေသာ မထက္ထက္ေအာင္၏ စ်ာပန ဗြီဒီယို ကို ၿပီးဆံုးေအာင္ၾကည့္ၾကပါ။ ၾကည့္ၿပီး မိမိတုိ႔သည္လည္း တေန႔ေတာ့ ေသရမယ္ ဆုိတာ သတိသံေ၀ဂရၾကပါ။ အသက္ငယ္ပါေသး ဆုိၿပီးေတာ့ တရားကို မ်က္ႏွာလြဲထားရင္ေတာ့ သံသရာ တေၾကာမွာ ေမ်ာရေပးဦးမယ္။ တရားေတာ္ကို နာယူမွတ္သားကာ က်င့္ၾကံအားထုတ္ႏုိင္ၾကပါေစ။ ဘေလာ့မွ ဓမၼေတးသီခ်င္းကို ညာဘက္အစြန္ဆံုးေကာ္လံ “ခ်မ္းသာကိုယ္စိတ္ၿမဲပါေစ” ေခါင္းစဥ္ေအာက္ရွိ ဘုရားခန္းပံုမွာပိတ္ၿပီးမွတရားဖြင့္ပါ။

“တို႔မ်ားဧည့္သည္ပါတကား၊”

ဧည့္သည္ဆုိတာကေတာ့ မိမိအိမ္ကို ခဏတာလာတဲ့သူ၊ အခ်ိန္တုိကာလမွ်သာ ေနထုိင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း၊ မိတ္ေဆြ အားလံုးကို ေျပာၾကတာပါ။ တုိ႔မ်ားဧည့္သည္ပါ ဆုိေတာ့… က်ေနာ္တုိ႔ေတြ အားလံုးက ဧည့္သည္ေတြ လို႔ ဆုိလိုျခင္းပါ။ လူ႔ေလာက ဆုိတဲ့ အိမ္ဆီကို လာတဲ့ ဧည့္သည္ေတြပါပဲ။ အမွန္ေတာ့ လူ႔ဘ၀ဆုိတာ ခဏေလးပါ။ ကုန္ဆံုးခဲ့ၿပီးတဲ့ အခ်ိန္ေတြကုိ ျပန္ေတြးၾကည့္ရင္ပဲ ထင္ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ ကုန္ဆံုးခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ မိမိတုိ႔ကိုယ္တုိင္ မည္သည့္အရာေတြနဲ႔ ေမြ႕ေလ်ာ္ခဲ့တယ္ဆုိတာ ျပန္ၿပီး သံုးသပ္သင့္ပါတယ္။ လူ႔သက္တမ္းအရ ၾကည့္ရင္ပဲ က်ေနာ္တုိ႔ ဒုတိယအရြယ္ကို ေရာက္လာပါၿပီ။ ဒီေနရာမွာ လူ႔သက္တမ္း တြက္ပံုေလး တင္ျပခ်င္ပါတယ္။ ဘုရားရွင္လက္ထက္က လူ႔သက္တမ္းက (၁၀၀)ႏွစ္ ပါ။ သာသနာေတာ္ႏွစ္ ၁၀၀ ျပည့္တုိင္း


လူ႔သက္တမ္းက ၁ ႏွစ္ေလ်ာ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ယခု သာသနာေတာ္ႏွစ္ (၂၅၅၂) ျဖစ္တာေၾကာင့္ ၂၅ႏွစ္ေလ်ာ့ၿပီး ၇၅ ႏွစ္ျဖစ္တာပါ။ သက္တမ္းအရ အသက္ရွည္ခြင့္ရဦးမယ္လို႔ ပံုေသတြက္ထားလို႔ မရပါဘူး။ ေသျခင္းတရား ဆုိတာ အမွည့္လြန္တဲ့ အသီးလိုပဲ အခ်ိန္မေရြး ေၾကြက်သြားႏုိင္တယ္ ဆုိတာ ႏွလံုးသြင္းျဖစ္ၾကပါ။ (နာဂစ္မုန္တုိင္းေၾကာင့္ အခ်ိန္တုိအတြင္းမွာ အသက္မ်ားစြာ ေသခဲ့ရတာေတြဟာ သက္ေသေပါ့။ သံေ၀ဂ ရစရာပါပဲ။)။ ဒီလို ႏွလံုးသြင္းျဖစ္မွ သံေ၀ဂဉာဏ္ရပါမယ္။ သံေ၀ဂဉာဏ္ရမွ တရားအား ထုတ္ခ်င္စိတ္ျဖစ္ပါမယ္။ သံေ၀ဂဉာဏ္ မရပဲ လက္ရွိအေျခအေနကို ေရရွည္တည္တံ့မယ္ထင္ၿပီး ေပ်ာ္ပါးေနဦးမယ္ ဆုိရင္ေတာ့ သံသရာ တေၾကာမွာ ေမ်ာရပါေတာ့မယ္။ ပုထုဇဥ္ဆိုတာ ကိေလသာ အင္မတန္ ထူထဲပါတယ္။ ဒီေန႔ေလာကမွာ ႐ုပ္ပိုင္းဆုိင္ရာ တုိးတတ္မႈေတြ မ်ားလာတာေတြ႕ရပါတယ္။ ႐ုပ္၀တၳဳေတြ တုိးတတ္လာတာဟာ စိတ္ဓာတ္ပိုင္းဆုိင္ရာေတြ ဆုတ္ယုတ္ေစပါတယ္။ ဥပမာ၊ ဖုန္းေတြ စေပၚေတာ့ လူတုိင္းကိုင္ခ်င္ၾကတယ္။ ဒီေတာ့ ႀကိဳးစားရၿပီ။ လူက မသိေပမဲ့ စိတ္ကိုေသခ်ာၾကည့္မယ္ဆုိရင္ ေလာဘက ဦးေဆာင္ၿပီး လုပ္ေနတာျဖစ္ပါတယ္။ (ေလာဘသည္ ကိေလသာ တရားပါ)။ ဖုန္းရၿပီးေတာ့လည္း ေနာက္ထပ္ရမယ္ ဆုိရင္ ထပ္လိုခ်င္ျပန္တာပဲ။ ဒီေတာ့ ေလာဘအလို လိုက္ရင္ေတာ့ လမ္းဆံုးကို ေရာက္မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါ။ ဒါေတြရဲ႕အေၾကာင္းက ရုပ္ပိုင္းဆုိင္ရာ တုိးတတ္မႈေတြေၾကာင့္ပါ။ တုိးတတ္လာမႈကို မေကာင္းေျပာျခင္း မဟုတ္ပါဘူး။ ကိေလသာနဲ႔ ယွဥ္ၿပီး ႀကိဳးစား မလုပ္မိေစရန္ အသိေပးတာပါ။ မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက ဒကာထြန္းတင္ကို ေအာက္ပါအတုိင္း မိန္႔ၾကားခဲ့ပါတယ္။

“ေမာင္ထြန္းတင္ေရ… အခုလို သိပၸံပညာေတြ ထြန္းကားလာၿပီးေတာ့ အသံဖမ္းယူႏိုင္တာဟာ အသံုးခ်တတ္ရင္ နိဗၺာန္ေရာက္ဖုိ႔ပဲကြ၊ အသံုးမခ်တတ္ရင္လည္း အပါယ္ငရဲကို ေဇာက္ထုိးဆင္းဖုိ႔ပဲ၊ သတိရွိဖုိ႔လိုတယ္”

က်ေနာ္တုိ႔ေတြ တကယ့္ကို ေလးေလးနက္နက္ နာယူလိုက္နာသင့္ပါတယ္။ ယခု ကြန္ပ်ဴတာေတြရွိ ေနျခင္း ေၾကာင့္ သာသနာနဲ႔ေ၀းရာ ေရာက္ေနေသာ္လည္း ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးတုိ႔၏ တရားေတြ၊ စာအုပ္ေတြကို ဖတ္႐ႈ မွတ္သားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါက သိပၸံပညာရဲ႕ ေက်းဇူးပါပဲ။ အသံုခ်မွ အသံုးက်တတ္တဲ့ သေဘာေလးပါ။ သတိရွိၿပီး ေကာင္းတဲ့ဘက္မွ အသံုးခ်ဖုိ႔ အေရးႀကီးပါတယ္။ အမ္ပီသရီးေလးေတြနဲ႔ အသံဖုိင္ထဲ့ၿပီး တရားေတြ နာလို႔ရေနပါတယ္။ နားကို အလွဆင္တာဟာ နားကပ္မဟုတ္၊ တရားစကားနာၾကားျခင္း ဆုိတဲ့ စာသားေလး ကို မွတ္သားဖူးပါတယ္။ မိမိတုိ႔ ရလာတဲ့ ဧည့္သည္ဘ၀ေလးမွာ အသံုးက်က် ေနသြားတတ္ဖုိ႔ အင္မတန္ အေရးႀကီးပါတယ္။ အသံုးမခ်ရင္ေတာ့ အ႐ႈံးႀကီး ႐ႈံးရပါမယ္။ က်ေနာ္တို႔ေတြဟာ အခု ရေနတဲ့ ခႏၶာက ေသမင္းဆီက ခဏတာငွားထားရတာပါ။ အခ်ိန္တန္လို႔ ေသခ်ိန္ေရာက္ရင္ ဒီခႏၶာႀကီးကို ေသမင္းဆီ ျပန္အပ္ခဲ့ ရမယ္။ ဒီေတာ့ မေသခင္မွာ အသံုးခ်ဖုိ႔ လို႔ပါလိမ့္မယ္။ ႏြားပိုင္မရွ္ိတဲ့ လယ္သမားေတြဟာ သူမ်ားႏြားကို အခေၾကး ေငြေပးငွားၿပီးလယ္ထြန္ရပါတယ္၊ အဲလို အခေၾကးေငြေပးငွားၿပီး ခိုင္းရရင္ ကိုယ္ေပးတဲ့ ေငြန႔ဲတန္ ေအာင္ခိုင္းရပါတယ္၊ တန္ေအာင္မခိုင္းရင္ ကိုယ္႐ံႈးပါတယ္၊ ထိုနည္းတူ က်ေနာ္တုိ႔ ယခုရေနတဲ့ ခႏၶာႀကီးဟာ ကုသိုလ္ဆုိတဲ့ ေငြနဲ႔ ေသမင္းဆီက ခဏငွားထားရတာပါ၊ ေသမင္းကုိ ျပန္မအပ္ခင္မွာ ဒီခႏၶာႀကီးကို တန္ေအာင္ခိုင္းသင့္ပါတယ္။ ဒီခႏၶာကို က်န္းမာေအာင္ အာဟာရျဖည့္ဆည္း၊ ေဆးဝါးနဲ႔ျပဳျပင္ ေပးရတာရွိမယ္။ ၿပီးေတာ့ဝိပႆနာရႈဉာဏ္ကို ခႏၶာကို ေစလႊတ္ေပးရမယ္။ ဒီလို ခႏၶာကို ဝိပႆနာဉာဏ္ ေစလႊတ္ေပးျခင္းသည္ ဒီခႏၶာကုိ အသံုးခ်တာပဲ။

၀ိပႆနာ အားထုတ္ဖို႔သည္ အေရးႀကီးလို႔ အရင္ေျပာတာပါ။ ၀ိပႆအလုပ္ အားမထုတ္ ျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာင္မွ အိမ္ရွင္ ေလာကႀကီး ေက်းဇူးကို တဖန္ျပန္ဆပ္ဖုိ႔ လုပ္ေဆာင္သင့္ပါတယ္။ ဒီအလုပ္ကလည္း သူတပါးအက်ိဳးလုပ္ေဆာင္ရင္း မိမိအက်ိဳးအတြက္ လုပ္တာပါပဲ။ အသက္မဲ့တဲ့ ေညာင္ပင္က လူေတြ အတြက္ အရိပ္ရေအာင္ ေပးဆပ္ႏုိင္တယ္။ ေက်းငွက္ေတြစားဖုိ႔ အသီးေပးႏုိင္တယ္။ အသိဉာဏ္ မရွိတဲ့ ႏြားေတြက လူေတြရဲ႕ အလုပ္မွာ မ်ားစြာေက်းဇူးျပဳတယ္။ အဟာရရွိတဲ့ ႏြားႏို႔ေတြေပးဆပ္ႏုိင္တယ္။ အသိဉာဏ္ ေရာ အသက္ပါရွိတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ ေလာကလူသား ဧည့္သည္ေတြက ေလာကႀကီး ေကာင္းက်ိဳးအတြက္ ေလးေတာ့ လုပ္ေဆာင္သင့္တယ္လို႔ ထင္မိပါတယ္။ ကိုယ့္အက်ိဳးစီးပြားအတြက္သာ ၾကည့္မေနပဲ အမ်ားအက်ိဳး ေဆာင္ရြက္တဲ့ ပရဟိတ လုပ္ငန္းေလးေတြပါ လုပ္ေဆာင္သင့္ပါတယ္။ ပရဟိတ လုပ္ေဆာင္ၿပီဆုိရင္ေတာ့ အတၱဟိတ ဆုိတဲ့ ငါ့အက်ိဳး၊ ငါ့အတြက္ဆုိတာကို စြန္႔သင့္ရင္ စြန္႔ရပါတယ္။ ဒီလို ကိုယ့္ရဲ႕ စိတ္မွာ ေလာဘေတြ ေလွ်ာ့ၿပီး ေမတၱာ၊ ဂ႐ုဏာနဲ႔ အမ်ားအက်ိဳး လုပ္ေဆာင္ရင္ပဲ ေလာဘပယ္ၿပီးသား ျဖစ္ပါတယ္။ ေမတၱာေရွ႕ထားလုပ္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ေဒါသလည္း မျဖစ္ရပါဘူး။ ဒီေတာ့ ေလာဘ၊ ေဒါသ စတဲ့ ကိေလသာ ေတြနည္းပါး ေပ်ာက္ကြယ္သြားေအာင္ သတ္ျခင္းျဖစ္တာေၾကာင့္ တရားအလုပ္ လုပ္ေနတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ (အႏုသယ ကိေလသာကိုေတာ့ ၀ိပႆနာဉာဏ္ႏွင့္မွသာ ပယ္ႏိုင္ပါမယ္)။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ရလာတဲ့ ခဏတာ အခ်ိန္အတြင္းမွာ ေလာကအက်ိဳး၊ မိမိအက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ၾကတာဟာ ေလာက အတြက္ ဧည့္သည္ေကာင္းျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ေလာကီ အာ႐ံုေတြမွာပဲ အလိုက္မွားေနၾကရင္ေတာ့ ကံကုိ ထိုင္စားရာ ေရာက္ၿပီး ကိုယ့္သံသရာ သမုိင္းကို ကိုယ္တုိင္ေရးရပါမယ္။ အဲဒီ သမိုင္းကေတာ့ စာနဲ႔ ေရးျခင္း မဟုတ္ပဲ။ ခႏၶာေတြျဖစ္ၿပီး အၾကိမ္ၾကိမ္ ေမြးဖြားျခင္း၊ ေသဆံုးျခင္းေတြနဲ႔ လည္ပတ္ေနပါလိမ့္မယ္။ ဒီေတာ့ ဘုရားရွင္ ေနာက္ဆံုး မွာၾကားခဲ့တဲ့ “၀ယဓမၼာသခၤါရ အပၸမာေဒန သမၸာေဒထ” (သခၤါရ- အဘိသခၤါရတရားတုိ႔သည္၊ ၀ယဓမၼာ- ပ်က္စီးျခင္းသေဘာရွိၾကပါေပကုန္၏၊ အပၸမာေဒန- မေမ့၊ မေလ်ာ့၊ မေပါ့၊ မဆ၊ ၿမဲၿမံတဲ့ သတိတရားျဖင့္၊ သမၸာေဒထ- ျပည့္စံုရစ္ၾကပါကုန္ေလာ့၊) ဆုိသည့္အတုိင္း ပ်က္စီးတတ္တဲ့ သေဘာကို ႏွလံုးသြင္း လိုက္နာက်င့္ၾကံဖုိ႔ တုိက္တြန္းပါရေစ။ မိသားစုေတြမွာ အမိ၊ အဖ ေသခါနီးရင္ မွာၾကားတဲ့ အတိုင္း သားသမီးေတြက လိုက္နာ လုပ္ေဆာင္ၾကပါတယ္။ မိဘဆုိတဲ့ ေက်းဇူးတရား အသိစိတ္ေလးနဲ႔ပဲ နားေထာင္လိုက္လုပ္ၾကတယ္ ဆုိရင္ မဟာက႐ုဏာနဲ႔ ဆံုးမေဟာၾကားခဲ့တဲ့ ဘုရားရွင္၏ တရားေတာ္ေတြသည္ ပုိၿပီးေတာ့ လိုက္နာသင့္ပါၿပီ။

မိမိတုိ႔ ခဏတာ ေနခြင့္ရတဲ့ ဧည့္သည္ကာလမွာ အခ်ိန္ကို အက်ိဳးရွိေအာင္ အသံုးခ်ၿပီး ေကာင္းက်ိဳးလိုရာ ဆႏၵမ်ား ျပည့္၀ ေအာင္ျမင္ႏုိင္ၾကပါေစ။

“ေမြးေန႔အလွဴ”

ဒီေန႔ (၁၈.၁၁.၂၀၀၈) ဟာ က်ေနာ္ရဲ႕ ၂၄ႏွစ္ ျပည့္တဲ့ေန႔ ျဖစ္ပါတယ္။ လာေရာက္ၾကတဲ့ ေမာင္ႏွမ၊ မိတ္ေဆြမ်ားအားလံုး စိတ္၏ခ်မ္းသာျခင္း၊ ကိုယ္၏ က်န္းမာျခင္းႏွင့္ ျပည့္စံုပါေစလို႔ အရင္ဆံုး က်ေနာ္ကပဲ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။

ေမြးေန႔အတြက္ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ဓမၼေစတီ ဆရာေတာ္ ဦးေကာသလႅ ေဟာၾကားတဲ့ ေမြးေန႔အလွဴတရားနဲ႔ ေကာင္းမႈျပဳပါတယ္။ တရားေတာ္ကို နာယူၾကည္ညိဳၾကပါ။ ဓမၼဒါန စာအုပ္မ်ားကိုလည္း ကူးယူၿပီး ေလ့လာမွတ္သား၊ က်င့္ၾကံ အားထုတ္ႏိုင္ၾကပါေစ။





(၁) ပိဋကတ္သံုးပံု ပါ။ (ပါဠိ ျမန္မာျပန္ ျဖစ္ပါတယ္)။ ကူးယူထားၾကပါ။

(၂) သမၼာသမၺဳဒၶ ဘုရားရွင္၏ ပံုေတာ္။ ဗုဒၶ၀င္အက်ဥ္း။ တရားဦး ဓမၼစၾကာေဒသနာေတာ္။ (ပါဠိ ျမန္မာျပန္)။ အနတၱလကၡဏသုတ္။ (ပါဠိ ျမန္မာျပန္)။ ပ႒ာန္းေဒသနာေတာ္ စာအုပ္မ်ား။ (ပါဠိ ျမန္မာျပန္ အက်ဥ္း)။ အဘိဓမၼာ အေျခခံစာအုပ္။ သုေတသန သ႐ုပ္ျပအဘိဓာန္။ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား၏ ၾသ၀ါဒစကား မွတ္စုမ်ား။ စာဖုိင္မ်ား။

http://www.mediafire.com/?oejwiaron0d (ပိဋကတ္သံုးပံု)

http://www.mediafire.com/?sharekey=fcc415443ce3111ad2db6fb9a8902bda (စာအုပ္မ်ား)


ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ လိုအပ္မယ္ထင္တဲ့ စာအုပ္ေလးေတြပါ။ ဖုိင္တခုထဲမွာ ဇစ္ဖုိင္ခ်ဳပ္ၿပီး တင္ထားပါတယ္။ မိမိတုိ႔ မိတ္ေဆြမ်ားကို ထပ္မံျဖန္႔ေ၀ေပးျခင္းျဖင့္ ဓမၼဒါန ျပဳၾကပါ။

တရားနာၾကားပါရန္။ ဘေလာ့မွ ဓမၼေတးသီခ်င္းကို ညာဘက္အစြန္ဆံုးေကာ္လံ “ခ်မ္းသာကိုယ္စိတ္ၿမဲပါေစ” ေခါင္းစဥ္ေအာက္ရွိ ဘုရားခန္းပံုမွာ ပိတ္ၿပီးမွ တရားဖြင့္ပါ။

“သားတုိ႔ရဲ႕ အေမ”

အေမ… ဒီေန႔ ၁၈.၁၁.၂၀၀၈ ရက္ေန႔ဟာ သားကုိ အေမ ေမြးဖြားေပးခဲ့တာ ၂၄ ႏွစ္ တုိင္ခဲ့ပါၿပီ။ ႐ုတ္တရက္ အေမ ေျပာဖူးတဲ့ စကားေလး တစ္ခြန္းကို အမွတ္ရမိတယ္။ “သားရယ္… သားကို မေမြးဖြားခင္ ညတုန္းကေတာ့ အလူးအလဲ ခံစားရတာေပါ့၊ ေနာက္ေန႔မနက္မွာ သားကို ေမြးလည္းၿပီးေရာ အေမ ခံစားခဲ့ရတာေတြက ဘယ္ေရာက္သြား မွန္းကို မသိဘူး”။ အဲဒီအခ်ိန္က အေမ ျပံဳးၿပီးေတာ့ ေျပာခဲ့တာပါ။ သားကို ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့အပ္ေစတဲ့ စကားေလး တစ္ခြန္းပါ အေမ။ သား ဒီေန႔အခ်ိန္မွာ ရပ္တည္ေနထုိင္ႏိုင္တာဟာ အေမ့ ေက်းဇူးေတြ ေၾကာင့္ပါပဲ အေမ။ အေမ အေၾကာင္းစာအုပ္ေတြဖတ္ရင္းနဲ႔ အရွင္အာစာရလကၤာရ ေရးသားတဲ့ “အသက္ေပးၿပီး ခ်စ္တဲ့ အေမ” စာအုပ္ထဲမွာ…



“ဗဟုပကာရ ဘိကၡေ၀ မာတာပိတေရာ ပုတၱာနံ၊”

“ခ်စ္သားတုိ႔… မိဘေတြဟာ သားသမီးေတြအတြက္ အလြန္ပင္ ေက်းဇူးႀကီးမားပါေပတယ္”

● ႏို႔ခ်ိဳတိုက္ေကၽြး၊ သက္ရွင္ေရး၊ ျပဳေပးတတ္တာ မိဘပါ။

● ေကာင္းက်ိဳးကိုေတြး၊ ေလာကေရး၊ သင္ေပးတတ္တာ မိဘပါ။

ဆုိတဲ့ စာေတြကို ဖတ္မိေတာ့ အေမ့မ်က္ႏွာကို ျမင္ေယာင္မိပါတယ္။ အေမဆုိတာ သားသမီး ေတြကုိ ျမတ္ႏိုးတတ္ေသာ စိတ္ဓာတ္ရွိတဲ့ အမ်ိဳးသမီးကို ေခၚတာပါပဲ အေမ။ အဲဒီ ျမတ္ႏိုးတဲ့ စိတ္မွာ တစ္စံုတစ္ခုေသာ ကိေလသာ မပါ ပါဘူး။ ငယ္စဥ္က သားတုိ႔ အတြက္ရသမွ် အလုပ္ကို လုပ္ၿပီး သားတုိ႔ကုိ ေကၽြးေမြးခဲ့ရတာ သားမွတ္မိပါေသးတယ္။ အေမ ေရထမ္းေရာင္းလို႔ရတဲ့ ပိုက္ဆံနဲ႔ ခ်က္ေကၽြးခဲ့တဲ့ ဘဲဥဟင္းဟာ သားတုိ႔ အတြက္ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ သားေတြကို ပညာတတ္ျဖစ္ၿပီး တင့္တယ္ေစခ်င္ခဲ့တဲ့ အေမ့ရဲ႕ ေစတနာ၊ ေမတၱာကို အခုအခ်ိန္မွာ ပိုၿပီး နားလည္ခဲ့ရပါတယ္။ ေက်ာင္းေတြ ျပန္ဖြင့္ရင္ ၀တ္ဖုိ႔ အက်ီ၊ ေဘာင္းဘီ၊ လြယ္အိတ္ ေတြကို ေႏြရာသီ ကတည္းက အေမ စီစဥ္ေပခဲ့ေပးတာေတြ၊ ေက်ာင္းသြားခါနီးရင္ ဦးေႏွာက္ရႊင္ေအာင္ဆုိၿပီး အုန္းဆီေတြ ရြဲေနေအာင္ လိမ္းေပးခဲ့တာေတြ၊ ၀တ္ထားတဲ့ ထမီလိပ္ၾကားထဲက ထုတ္ေပးခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းမုန္႔ဖုိးေတြ၊ သားတုိ႔ ပညာတတ္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾက၊ ပညာမတတ္ရင္ ပင္ပန္းဆင္းရဲၾကလိမ့္မယ္လို႔ ေျပာခဲ့တဲ့ စကားသံေတြဟာ သားတုိ႔အေပၚထားတဲ့ ေမတၱာစိတ္ တစ္ခုတည္းေၾကာင့္ ဆုိတာ သား သိခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီပံုရိပ္ေလးေတြက သားတုိ႔ အတြက္ ေမ့ေဖ်ာက္ထားလို႔ မရခဲ့ပါဘူး အေမ။ အခုအခ်ိန္ထိ သား ဘ၀ရဲ႕ ရလာတဲ့ ေအာင္ျမင္မႈေတြဟာ အေမ့ ေက်းဇူးေတြေၾကာင့္ပါ။ သား အတြက္စိတ္ေအးရေပမဲ့ ညီေလး အတြက္ဆုိၿပီး အေမ အၿမဲ စိတ္ပူေနတာပဲေနာ္။ သား တုိ႔ကုိ ဘယ္ေတာ့မွမ်ား စိတ္ခ်ေတာ့မွာလဲ အေမ။ သားတုိ႔ အတြက္ ေလာကဓံေတြကို အန္တုခဲ့ရတာေတြ၊ မ်က္ရည္က်ခဲ့ရတာေတြဟာ သားတုိ႔ကို အေမ ေပးခဲ့တဲ့ ခြန္အားေတြပဲေပါ့။ အခုဆုိရင္ အေမ အသက္က ၅၀ ျပည့္ေတာ့မယ္။ သာမန္အျမင္ေလးနဲ႔ပဲ ၾကည့္ရင္ တတိယ အရြယ္ကို ေရာက္ေတာ့မယ္ အေမ။ ႐ုန္းကန္ခဲ့ရတဲ့ ဘ၀က ၾကမ္းတမ္းခဲ့တာေၾကာင့္ အေမ့မွာ ေ၀ဒနာေတြ မၾကာခဏ ခံစားေနရတာလည္း သားသိပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ သားတုိ႔ေတြက လူ႔ဘ၀ကို လာတဲ့ ဧည့္သည္ ေတြပါပဲ။ သားနဲ႔ အေမဆုိတာ သံသရာ ခရီးသြားခ်င္း လူ႔ဘ၀ ခဏတာမွာ ဆံုေတြ႕လာတဲ့ သူေတြပါ အေမ။ ဒီသေဘာေလးကိုေတာ့ အေမ့ရင္ထဲမွာ ႏွလံုးသြင္း မွန္မွန္ နားလည္ထားပါ။ သားတုိ႔က လက္ရွိ ဘ၀ျဖစ္ေနတဲ့ သမုဒိနယ္ကိုလဲ သိရမယ္ အေမ။ အေမက သားတုိ႔အေပၚျပဳခဲ့တဲ့ ေက်းဇူးေတြက မ်ားလွပါၿပီ။ အေမ့ရဲ႕ ေက်းဇူးေတြကုိ သား ဆပ္ခြင့္ရေနတာ အင္မတန္ ၀မ္းသာမိပါတယ္။ အေမရဲ႕ ေက်းဇူးတရားေတြကို ေငြေၾကးေတြနဲ႔ ဆပ္လို႔ ဘယ္ေတာ့မွ မေက်ႏိုင္ပါဘူး အေမ။ ဓမၼပူဇာ ဆုိတဲ့ တရားနဲ႔ ဆပ္မွာသာ ေက်ႏိုင္မွာပါ။ ဒီေတာ့ အေမေရ… သားပို႔ေပးတဲ့ တရားေခြေတြနာၿပီး တရားဓမၼနဲ႔ ေမြ႕ေလ်ာ္ေစခ်င္ပါၿပီ။ ငါ့သားတုိ႔ ေနာင္ေရး အတြက္ဆုိတဲ့ အေမ ျဖစ္ခ်င္ေနတဲ့ ဆႏၵေတြကုိ ေလ်ာ့ခ်ၿပီး အေမရဲ႕ သံသရာ ခရီးအတြက္ ျပင္ဆင္ပါေတာ့ အေမ။ ေသမင္းနဲ႔ ရင္ဆုိင္ဖုိ႔ အားေမြးပါ အေမ။ ေနာက္တခုက ဘ၀ဆုိတဲ့ ဒုကၡသစၥာ မွာျဖစ္ေနေတာ့ ဒုကၡတရားေတြနဲ႔ ေတြ႕ရတာဟာ မထူးဆန္းပါဘူး အေမ။ ဘ၀မွာ လူဆင္းရဲလို႔ အပါယ္မေရာက္ပါဘူး။ ဥစၥာမရွိလို႔လည္း အပါယ္ေရာက္ မသြားပါဘူး။ သဒၶါ၊ သီလ၊ သုတ၊ စာဂ၊ ပညာ၊ ဟိရိ၊ ၾသတပၸ ဆုိတဲ့ သူေတာ္ေကာင္း ဥစၥာ(၇)ျဖာ ရွိေနရင္ ခ်မ္းသာတာပါပဲ အေမ။ သားတုိ႔ေတြ ဇာတိ ဆုိတာ ျဖစ္ခဲ့ၿပီးမွေတာ့ ဇရာ(အုိျခင္း)၊ ဗ်ာတိ(နာျခင္း)၊ မရဏ(ေသျခင္း) ဆုိတဲ့ အရာေတြကုိ ေရွာင္လို႔မရဘူး အေမ။ ဒီေတာ့ သာတုိ႔ ျပင္ဆင္ထား ရေတာ့မယ္။ ခဏေလးနဲ႔ ျပင္ဆင္မႈဟာ ေအာင္ျမင္မႈ အတြက္ အခြင့္အေရးနည္းပါတယ္။ အခ်ိန္တုိင္းမွာ အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱဆုိတဲ့ လကၡဏာေရး သံုးပါးတင္ၿပီး ၀ိပႆနာ တရားေတြ အားမထုတ္ ႏိုင္ခဲ့ရင္ေတာင္ ကုသိုလ္စိတ္ေလးန႔ဲေတာ့ ေမြ႕ေလ်ာ္ေနပါေတာ့ အေမ။ ဒီအတြက္ ဘုရားရဲ႕ ဂုဏ္ေတာ္ေတြကုိ ဆင္ျခင္၊ သတိရတဲ့ ဗုဒၶႏုႆတိေလး ပြားေနတာ အေမ့အတြက္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္မယ္လို႔ သား ထင္မိတယ္။ သားတုိ႔ေတြဟာ အခ်ိန္နဲ႔ အမွ်ေသမင္းဆီကို သြားေနၾကရတာပါ။ ေသျခင္းဆီကို သြားေနတဲ့ သူေတြေပါ့။ ေသျခင္းဆီကို သြားေနတဲ့ သားတုိ႔က ေသျခင္းကင္းလြတ္ရာအမွန္ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း တရားေတြကို အားထုတ္ၾကရမယ္ေလ။ တရားအားထုတ္တဲ့ အလုပ္ကို ဘုရားရွင္ခ်ီးမြမ္းပါတယ္။ သိၿပီးေတာ့ ဘာမွမလုပ္ပဲ၊ ဘုရားကုိ ကန္ေတာ့ ေနသူကို ဘုရားရွင္ မလိုလားဘူး အေမ။ ဘုရားရဲ႕ တရားအတိုင္း က်င့္ၾကံတာကိုပဲ သားတုိ႔ ဘုရားက ခ်ီးမြမ္းတာပါ။ ဒီေတာ့ သားတို႕လည္း ဘုရားျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ အတိုင္း တရားက်င့္ရမယ္ အေမ။ တရားေတြနာၿပီး လက္ေတြ႕က်င့္ၾကံ အားထုတ္ႏိုင္ပါေစ။ တရားအားထုတ္ရာမွာလည္း မိမိ ခႏၶာ ေကာင္းစြာ ရပ္တည္ႏုိင္ဖုိ႔ အတြက္ ကံ၊ စိတ္၊ ဥတု၊ အဟာရ ေလးပါးလံုး ညီညြတ္ေအာင္ ေနရမယ္၊ လုပ္ေဆာင္ရမယ္။ အဲဒီေလးပါးထဲက တပါးပါး ခ်ိဳ႕ယြင္းရင္ ခႏၶာက ေကာင္းစြာ မေနႏိုင္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ေန႔တုိင္း ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ ကံေတြနဲ႔ ထံုမြမ္းထားပါေတာ့။ စိတ္ကေလး တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းေအာင္ ထားၿပီး တရားအားထုတ္တဲ့ အလုပ္ကို ေန႔တုိင္း လုပ္ေဆာင္ပါ အေမ။ ေျပာင္းလြယ္၊ ေဖာက္ျပန္လြယ္ရွိတဲ့ ရာသီဥတုေတြမွာ က်န္းမာေရး အတြက္ မွ်တေအာင္ေနပါ။ လိုအပ္တဲ့ အစားအစာ၊ ေဆး၀ါးေတြ သံုးစြဲၿပီး က်န္းမာေအာင္ေနပါ အေမ။ အေမ အတြက္လည္း သား ျပဳသမွ် ေကာင္းမႈကုသိုလ္ေတြကုိ အၿမဲတမ္း အမွ်ေပးေ၀ပါတယ္။ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ သာဓု ေခၚဆုိပါ အေမ။


အေမ တရားေတာ္မ်ားကို ေန႔စဥ္၊ ေနစဥ္ႏွင့္အမွ် အားထုတ္ၾကိဳး စားေနႏိုင္ျပီး စိတ္၏ျငိမ္းေအးမႈကို ထာ၀ရပိုင္ဆိုင္ပါေစ။

“ေျဖၾကားျခင္း”

သ ဥပါဒိေသသ နိဗၺာန္ နဲ႔ သုညတနိဗၺာန္ ဆုိတာက လူပုဂၢိဳလ္ေတြ က်င့္ၾကံျပီး
ေရာက္ရွိႏုိင္တဲ့ နိဗၺာန္ ေခၚတာလား... ျပီးေတာ့ ဒိ႒ဓမၼနိဗၺာန္ အေၾကာင္းေလးကို ရွင္းျပ
ေပးပါေနာ့္.. ဘုရား၊ ရဟႏၱာတုိ႔ အသက္ထင္ရွားရွိစဥ္ ခံစားအပ္ေသာ နိဗၺာန္ တဲ့ အဲဒါကိုသိပ္နားမလည္ပါ။ အသက္ရွိစဥ္ခံစားအပ္တယ္ဆုိေတာ့ ဘယ္လုိမ်ိဳးကို ေျပာတာလဲဆုိ တာနားမလည္ပါဘူး။



သ ဥပါဒိေသသ နိဗၺာန္ နဲ႔ သုညတနိဗၺာန္ကို လူေတြက်င့္ၾကံၿပီး ေရာက္ရွိႏိုင္ပါတယ္။ က်င့္ဖုိ႔ နည္းလမ္းအတြက္ေတာ့ ဆရာေကာင္း အေရးႀကီးတာေပါ႔။ ကိုယ္တုိင္းလည္း တကယ္ကို နိဗၺာန္လိုခ်င္စိတ္ ရွိရမယ္။



ဒိ႒ဓမၼနိဗၺာန္ ဆုိတာက ဘုရားရွင္ နဲ႔ ရဟႏၲားတာေတြ ဖလသမာပတ္ ၀င္းစားတဲ့ အခါမွာ စိတ္ထဲမွာ မၾကာမၾကာ ထင္ေပၚေနတဲ့ နိဗၺာန္ကုိ ေခၚပါတယ္။ မ်က္ေမွာက္ ဘ၀မွာပဲ အားရံုျပဳ ရေသာေၾကာင့္ “ဒိ႒ဓမၼနိဗၺာန္” လို႔ေခၚပါတယ္။ ၀ိပါတ္စိတ္ (အက်ိဳးစိတ္) မ်ား နဲ႔ ကမၼဇရုပ္ (ကံေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ရုပ္) မ်ား ကို “ဥပါဒိ” လို႔ေခၚပါတယ္။ အဲဒီ ဥပါဒိ ရွိေနစဥ္မွာပဲ အားရံုျပဳရတာ ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ “သ ဥပါဒိေသသ” နိဗၺာန္လို႔ ေခၚဆုိျခင္းပါ။

ဒါေတြက က်ေနာ္ သိသေလာက္ အက်ဥ္းေလး ရွင္းျပလိုက္ရတာပါ။ ၀ိပတ္စိတ္နဲ႔ ကမၼဇရုပ္ အေၾကာင္းေတြက်ေတာ့ အဘိမၼာသင္ဖူးရင္ ပိုရွင္းမယ္ထင္တယ္။ အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ ေရးတဲ့ ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ စာအုပ္ စာမ်က္ႏွာ ၃၄၅ မွာ အဲဒီအေၾကာင္း ေရးထားပါတယ္။
နိဗၺာန္ အေၾကာင္းပတ္သတ္လို႔ လယ္တီနိဗၺာန္က်မ္းမွာေတာ့ စံုေအာင္ေရးထားတာ ေတြ႕ရတယ္။ ေအာင္ကလင့္က တဆင့္သြားႏိုင္ပါတယ္။

http://dhammadownload.com/First-LeDiSayaDaw-eBook-Myanmar.htm

အစ္မမက္မက္.. လျပည့္ေန႔မွာ အလုပ္နဲနဲမ်ားေနလို႔ ခ်က္ခ်င္း မေျဖေပးႏိုင္ခဲ့တာပါ။ မရွင္းေသးတာရွိလည္း ထပ္ေမးပါ။ က်ေနာ္ သိသေလာက္ေတာ့ ေျဖပါမယ္။


“စိတ္ခ်မ္းသာပါေစ…”

“တရားနာၾကရေအာင္”

ဓမၼမိတၱအေပါင္း သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔ … ယေန႔ သာသနာေတာ္ႏွစ္ (၂၅၅၂)ခုႏွစ္၊ ေကာဇာ သကၠရာဇ္ (၁၃၇၀)ခုႏွစ္၊ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔၊ ၁၂.၁၁.၂၀၀၈ (ဗုဒၶဟူး)၊ “သာမညဖလ အခါေတာ္ေန႔” ျဖစ္ပါတယ္။

သာမညဖလ အခါေတာ္ေန႔ တရားေတာ္ကို www.shwepyithu.blogspot.com တြင္ နာၾကား ၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းပါရေစ။


“ကာေလန ဓမၼႆ၀နံ ဧတံ မဂၤလ မုတၱမံ” သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္တဲ့ အခါမွာ သူေတာ္ေကာင္း တုိ႔၏ တရားေတာ္ကို နာၾကားျခင္းသည္ ေကာင္းျမတ္ေသာ မဂၤလာတရားျဖစ္ေၾကာင္း ဘုရားရွင္က မဂၤလသုတ္မွာ ေဟာၾကားထားပါတယ္။ တရားနာၾကားတဲ့ အခါမွာလည္း ပုဂၢိဳလ္မေရြး၊


ဂိုဏ္းမေရြးပဲ တရားေတာ္ကို နားၾကားသင့္ပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ ျမတ္စြာဘုရား၏ တရားေတြကို နာၾကားရာမွာ ေဟာတဲ့ပုဂၢိဳလ္ အဆင့္အတန္းကို ေရြးခ်ယ္ေနဖုိ႔ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။ “ခုဇၨဳတၱရာ” ကၽြန္မႀကီးရဲ႕ ေဟာေျပာခ်က္ကုိ သခင္မ “သာမာ၀ိတီ” နဲ႔ ရံေရႊေတာ္ေတြ ရိုေသ၊ ေလးစားမႈ အျပည့္နဲ႔ နာယူၾကတဲ့ အေၾကာင္းေတြကုိ အားလံုး သိရွိၿပီး ျဖစ္မွာပါ။ အခ်ိဳ႕က်ေတာ့လဲ တရားနာဖုိ႔ မလိုပါဘူး။ တရားဆုိတာ ရင္ထဲရွိရင္ ၿပီးေရာလို႔ ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။ တရားအလုပ္ဆုိတာ တရားမရွိေသးလို႔ လုပ္ေနၾကတာ၊ တရားရွိၿပီးသား လူက လုပ္စရာ မလိုဘူး လို႔လဲ ေျပာၾကပါတယ္။ ဒါေတြက ပညာမရွိလို႔ ေျပာထြက္ၾကတာပါ။ အင္မတန္ မွားယြင္းပါတယ္။ တရားနာျခင္းေၾကာင့္ လက္ေတြ႕မွာပဲ အက်ိဳးေက်းဇူး ေတြရရွိပါတယ္။

(၁) အသုတံ သုဏာတိ = မၾကားဘူးတဲ့ စကားကို ၾကားရျခင္း။

(၂) သုတံ ပရိေယာဒါေပတိ = ၾကားဖူးတဲ့ စကားကုိလဲ ထပ္မံၾကား၍ ရွင္းလင္းစြာသိရျခင္း။

(၃) ကခၤ ံ၀ိဟနတိ = ယံုမွားသံသယကို ပယ္ေဖ်ာက္ႏိုင္ျခင္း။

(၄) ဒိ႒ိ ံဥဇံု ကေရာတိ = အယူေျဖာင့္မွန္ေအာင္ ျပဳျပင္ႏိုင္ျခင္း။

(၅) စိတၱံသီဒတိ = စိတ္ႏွလံုးၾကည္ျခင္း။

“သစ္ဆန္းၾကားနာ၊ စင္ၾကယ္စြာသား၊ ယံုမွားပယ္တက္၊ ေျဖာင့္မတ္ယူျမင္၊

စိတ္ၾကင္လင္ရိုး၊ ဤငါးမ်ိဳးသည္ တရားနာရာ အက်ိဳးတည္း။”

(ဓမၼေစတီဆရာေတာ္ အရွင္ေကာသလႅ )


နံပါတ္(၃) နဲ႔ နံပါတ္(၄)တုိ႔မွာ ျပဆုိထားတဲ့ စကားဟာ “ဒိ႒ိ” ႏွင့္ “၀ိစိကိစၧာ” ကို တရားနာျခင္း ျဖင့္ ေရွဦးစြာ အၾကမ္းပယ္ခြာ ႏုိင္တယ္ဆိုတဲ့ စကားမ်ိဳးႏွင့္ အဓိပၸါယ္တူပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရာႀကီးက “ဒိ႒ိ” ႏွင့္ “၀ိစိကိစၧာ”ကို တရားနာျခင္း၊ တရားေဆြးေႏြးျခင္း ဆုိတဲ့ “သိမႈ” ျဖင့္ ေရွးဦးစြာ ခြာထားရမယ္။ ဒုတိယအဆင့္ကေတာ့ “က်င့္မႈ” ျဖင့္ ခြာရမယ္။ တတိယအဆင့္ကေတာ့ မဂ္ဉာဏ္ဆုိတဲ့ “ပယ္မႈ” ျဖင့္ ခြာရမယ္လို႔ ေဟာၾကား သတိေပးေတာ္ မူခဲ့ပါတယ္။

နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း တရားကို ျမတ္စြာဘုရားေလာင္းႏွင့္ ပေစၥကဗုဒၶါ အေလာင္းတုိ႔မွ တပါး၊ အျခားေသာ အဂၢသာ၀ကအေလာင္း၊ မဟာသာ၀ကအေလာင္း ေတြဟာ တရားနာမႈႏွင့္ ကင္းၿပီး မဂ္ဉာဏ္၊ ဖုိလ္ဉာဏ္ကို မရႏိုင္ၾကပါ။
တရားနာေပမဲ့ တရားမရႏိုင္တဲ့ အေၾကာင္း ငါးပါးရွိပါတယ္။

(၁) တရားေတာ္ကို မထီမဲ့ျမင္ျပဳျခင္း။

(၂) တရားေဟာ ပုဂၢိဳလ္အား မထီမဲ့ျမင္ျပဳျခင္း။

(၃) မိမိကိုယ္ကိုမိမိ မထီမဲ့ျမင္ျပဳျခင္း။ (ငါက ႏုပါေသးတယ္။ ငယ္ပါေသးတယ္။ စာလည္း ေကာင္းေကာင္းမတတ္၊ အိမ္ယာေထာင္တဲ့ လူ႔ေဘာင္ကိုလဲ မစြန္႔ႏိုင္… စသျဖင့္ မထီမဲ့ျပဳျခင္း ျဖစ္ပါတယ္)။

(၄) ပ်ံ႕လြင့္တဲ့ စိတ္၊ မတည္ၾကည္တဲ့ စိတ္ျဖင့္ တရားေတာ္ကို နာျခင္း။

(၅) မသင့္မတင့္တဲ့ အေၾကာင္းျဖင့္ ႏွလံုးသြင္းျခင္း။

အထက္ပါ ၅ ခ်က္ႏွင့္ တရားမနာမိၾကဖုိ႔ သတိေပးပါရေစ။ အထူးသတိေပးလိုသည္မွာ- တရားနာၾကားရံုႏွင့္ တရားမရႏိုင္ပါ။ တရားနာၾကားလို႔ ရရွိလိုက္တဲ့၊ သိလိုက္တဲ့ အသိေပၚမွာ လက္ေတြ႔က်င့္သံုး မွသာလွ်င္ မဂ္တရား၊ ဖုိလ္တရား ရႏုိင္မွာပါ။ ဘုရားရွင္က ကုိယ့္ေဘးနား မွာ ရွိေနေပေစ မိမိကိုယ္တိုင္ က်င့္ၾကံအားထုတ္မႈ မရွိသ၍ တရားမရႏိုင္ပါဘူး။


ထုိ႔ေၾကာင့္ တရားမွန္ကို ရွာေဖြျခင္း၊ တရားနာျခင္း၊ သူေတာ္ေကာင္းထံ ဆည္းကပ္ျခင္း၊ ေဆြးေႏြးျခင္း၊ တရားေတာ္ကို လက္ေတြ႕က်င့္ၾကံ အားထုတ္ျခင္း ျပဳလုပ္ၾကပါရန္ တိုက္းတြန္းအပ္ပါတယ္။

“ေျဖၾကာျခင္း (နိဗၺာန္အေၾကာင္း)။”

နိဗၺာန္ ၉ပါးကို အက်ယ္သိခ်င္ပါတယ္။ မသိလုိ႔ေမးတာပါေနာ္။ အဲဒါေလးကို ရွင္းျပေပးပါ
ေနာ္။ နိဗၺာန္ ၉ပါးဆိုတာ ဘာကိုေခၚတာလဲ သိခ်င္လို႔ပါ။



နိဗၺာန္နဲ႔ ပတ္သက္ျပီးေတာ႔ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ေဟာတာကိုက အနက္ေပါင္း၊ ပရိယာယ္ကြဲ ေပါင္း ၂၀၀၀ ေက်ာ္ရွိတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အမ်ိဳးအစားတူရာ သင္႔ရာကို ခြဲျပီး နိဗၺာန္(၃) မ်ိဳး၊ နိဗၺာန္ (၅) မ်ိဳး၊ နိဗၺာန္ (၇)မ်ိဳး စသည္ ခြဲျခားေျပာၾကပါတယ္။ (သုခမွတ္စု စာအုပ္မွာ (၅)မ်ိဳး၊ ဦးၾသဘာသ ေရးထားတဲ့ သုေတသနသရုပ္ျပ အဘိဓာန္မွာ (၇) မ်ိဳး ေတြ႕ ရပါတယ္)။

ေမးထားတဲ့ နိဗၺာန္ ၉ပါးဆုိတာေတာ့ မေတြ႕ရေသးပါဘူး။ အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ ေရးသားထားတဲ့ ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာ စာအုပ္မွာေတာ့ နိဗၺာန္၏ ဂုဏ္ေတာ္အခ်ိဳ႕လို႔ ေရးထားတာေတြ႕ ရပါတယ္။ အဲဒီမွာ နိဗၺာန္၏ ဂုဏ္ေတာ္ ၉ပါးကို ထုတ္ေဖာ္ေရးထားပါတယ္။



ပထမဆံုး နိဗၺာန္ရဲ႕ ေ၀ါဟာရေတြ မ်ားေနေပမယ္႔ နိဗၺာန္ဆိုတာ အလံုးစံုေသာ ဒုကၡမွ လြတ္ေျမာက္ျခင္း ဆိုတာကို အၾကမ္းအားျဖင္႔ နားလည္ထားရင္ လံုေလာက္ပါတယ္။


(၁) သ ဥပါဒိေသသ နိဗၺာန္ = ခႏၶာကိုယ္အၾကြင္းရွိေသာ နိဗၺာန္၊ အရိယာေတြ အသက္ရွင္လ်က္နဲ႔ အခု ၀ိပႆနာလုပ္ရင္း အခု ခံစားရရွိလိုက္တဲ႔ နိဗၺာန္၊ မေသဘဲရတဲ႔ နိဗၺာန္ေပါ႔။ ဒါကို ဒိ႒ြဓမၼ နိဗၺာန္လို႔လဲ ေခၚတယ္။ (ဒါကို ရဖို႔အေရးၾကီးတယ္။ ဒါမွ ျပံဳးျပီးေသႏိုင္မယ္)။

(၂) အႏုပါဒိေသသ နိဗၺာန္ = ရဟႏၲာေတြ၊ ဘုရားရွင္ေတြ ေနာက္ဆံုး ပရိနိဗၺာန္ ျပဳျခင္းကို ေျပာတာ။ ေနာက္ထပ္ ခႏၶာ အသစ္လဲ မျဖစ္ေတာ႔ဘူး။ အလံုးစံုေသာ ေမြး၊ ေသ၊ ဒုကၡ၊ သံသရာ၀ဋ္ေတြကေန လြတ္ေျမာက္သြားတာကို ေျပာတာပါ။ ဘုရားရွင္တို႔လို၊ မိုးကုတ္ ဆရာေတာ္ၾကီးတို႔လို အသက္ေသသြားျပီးမွ ခံစားရရွိေသာ နိဗၺာန္။ (သမၸရာယိက နိဗၺာန္္္ လို႔ လဲ ေခၚတယ္)။


(၃) သုညတ နိဗၺာန္ = ကိေလသာေတြ ဆိတ္သုဥ္းေနေသာ နိဗၺာန္။ သခၤါရ တို႔မွ ကင္းလြတ္သြားေသာ နိဗၺာန္။ ဒီမွာ နိဗၺာန္ကို သုညနဲ႔ ယွဥ္ရင္ ရုပ္နာမ္ေတြ အလံုးစံု သုည ျဖစ္သြားတာလို႔ မယူဆရဘဲ ကိေလသာေတြ သုညျဖစ္သြားတာလို႔ သိရပါမယ္။

(၄) အနိမိတၱ နိဗၺာန္ = သခၤါရ နိမိတ္တို႔မွ ကင္းလြတ္သြားေသာ နိဗၺာန္။ ဒါကေတာ႔ ဒါနျပဳလို႔လဲ ေနာက္ဘ၀ ဘယ္လိုေကာင္းသြားမယ္ ဆိုတာမ်ိဳး မရွိေတာ႔တာေပါ႔။ ဒီအခ်က္မွာ ဆရာေတာ္ေတြ သေဘာထားမတူတာေတြ ရွိတယ္။ ဥပမာ၊ ဘုရားရွင္ တရားေဟာျပတာ ကုသိုလ္ရတယ္၊ ဒါေပမယ္႔ ဒီကုသိုလ္က ေနာက္ပဋိသေႏၶကို အက်ိဳးမေပးေတာ႔တဲ႔ ကုသိုလ္လို႔ ယူဆတဲ႔ ဆရာေတာ္ေတြ ရွိတယ္။ ေနာက္တစ္မ်ိဳးကေတာ႔ ကုသိုလ္ဆိုတာကိုက ပါဠိမွာ အျပစ္ကင္းေသာ ခ်မ္းသာျခင္း ျဖစ္ျပီးေနာင္အက်ိဳးေပး ေကာင္းမႈကို ရည္ရြယ္ အနက္ဖြင္႔တာမို႔လို႔ ဘုရား၊ ရဟႏၱာေတြ ေကာင္းမႈေတြ ဆက္လုပ္တာဟာ ကုသိုလ္အေနနဲ႔ မရတာ႔ဘူး။ ၾကိယာသာ ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ျပဳျပင္စီရင္ျခင္း သခၤါရ နိ္မိတ္ေတြကေန ကင္းသြားတာေပါ႔။ ပဋိသေႏၶ သခၤါရ ကင္းသြားျပီး အပဋိသေႏၶ နိဗၺာနံ ျဖစ္သြားတာလို႔ စာလိုေျပာၾကတယ္။

(၅) အပၸဏိဟိတ နိဗၺာန္ = တဏွာ တို႔မွ ကင္းလြတ္သြားေသာ နိဗၺာန္။ ဒါကေတာ႔ ရွင္းပါတယ္။ အားလံုးအေပၚ လိုခ်င္ေတာင္႔တျခင္း ကင္းသြားတဲ႔ သေဘာပါပဲ။


နိဗၺာန္ (၇)မ်ိဳး ကုိ ေအာက္ပါအတုိင္း မွတ္သားခဲ့ရပါတယ္။ (၉မ်ိဳး ဆုိတာ အခုေတာ့ မေတြ႕ရ ေသးပါဘူး)။

(၁) ဒိ႒ဓမၼနိဗၺာန္ = ဘုရား၊ ရဟန္းတာတုိ႔ အသက္ထင္ရွားရွိစဥ္ ခံစားအပ္ေသာ နိဗၺာန္။

(၂) သမၸရာယိက နိဗၺာန္ = ပရိနိဗၺာန္ စံၿပီးေနာက္ နိဗၺာန္။

(၃) သ ဥပါဒိေသ နိဗၺာန္ = ခႏၶာကိုယ္ အၾကြင္းရွိေသာ နိဗၺာန္။

(၄) အႏုပါဒိေသသနိဗၺာန္ =ခႏၶာကုိယ္ အၾကြင္းမရွိေသာ နိဗၺာန္။

(၅) သုညတနိဗၺာန္= ကိေလသာ ကင္းစင္ေသာ နိဗၺာန္။

(၆) အနိမိတၱနိဗၺာန္ = သခၤါရ နယ္နိမိတ္ ကင္းစင္ေသာ နိဗၺာန္။

(၇) အပၸဏိဟိတ နိဗၺာန္= တဏွာ ေတာင့္တျခင္း ကင္းစင္ေသာ နိဗၺာန္။


လယ္တီဆရာေတာ္ ဘုရားၾကီးက “နိဗၺာန္၏ အေၾကာင္းကို ခ်ဲ႕ထြင္ၿပီး အေသစိတ္ မသိခ်င္ေနပါေစ။ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း လမ္းမွန္ကိုသိရွိ က်င့္ၾကံဖုိ႔က သာ၍ အေရးႀကီးေၾကာင္း၊ လိုးရင္း ျဖစ္ေၾကာင္း” မိန္႔ဆုိေတာ္ မူခဲ့ဖူးပါတယ္။

နိဗၺာန္ဟူသည္ ျပဳျပင္ျခင္း၊ ေျပာင္းလဲျခင္း မရွိတဲ့ အသခၤတနယ္ လို႔လည္း ေျပာၾကပါတယ္။ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ အရဆုိရင္ နိဗၺာန္ဟာ အက်ိဳး၊ အေၾကာင္းမွ ကင္းလြတ္ပါတယ္။ ဥပမာ၊ အကုသိုလ္ အေၾကာင္းတရား ၅က်ပ္ဖုိး လုပ္မိရင္၊ ကုသိုလ္ အေၾကာင္းတရား ၅၀ဖုိးေလာက္ ျပဳလုပ္ၿပီးေတာ့ ေရွ႕ကျပဳခဲ့တဲ့ အကုသိုလ္ အက်ိဳးနည္းေအာင္ လုပ္လို႔၊ ျပင္လို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အကုသိုလ္က အက်ိဳးမေပးတာ မဟုတ္ဘူး။ ကုသိုလ္မ်ားေတာ့ အကုသိုလ္ အက်ိဳးက မသိသာသလို ျဖစ္တဲ့သေဘာပါ။ ( ဆား တဇြန္းဟာ ဖန္ခြက္အေသးေလးထဲ ထဲ့ရင္ ငန္တဲ့ အရသာက သိသာမယ္။ ေရကန္ထဲ ထဲ့လိုက္ရင္ ငန္တာက မသိသာ သလိုပဲေပါ့)။ နိဗၺာန္မွာက ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲမႈက လြတ္ပါတယ္။ မဂ္တရား၊ ဖုိလ္တရား ေတြရရင္ အားလံုးက တန္းတူျဖစ္သြားတာပါ။ (သုပၸဗုဒၶႏူနာသည္ရဲ႕ ေသာတပတၱိမဂ္နဲ႔ အနာထပိဏ္သူေ႒းရဲ႕ ေသာတပတၱိမဂ္က အတူတူပါပဲ)။

ဇာတိစတဲ့ ဆင္းရဲ ဒုကၡအမ်ိဳးအမ်ိဳး၊ ကိေလသာ အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ဒုကၡ အမ်ိဳးမ်ိဳးတုိ႔ တည္ရာ ခႏၶာငါးပါး မရွိျခင္းကို နိဗၺာန္ လို႔ဆုိပါတယ္။ “ဥပဓိ ၄ပါး” မွကင္းလြတ္ရင္လည္း နိဗၺာန္လို႔ ေခၚမွတ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဥပဓိ ေလးပါးကေတာ့…

(၁) ကာမုပဓိ = ၀တၳဳကာမလို႔ ဆုိတဲ့ ကာမဂုဏ္ ငါးပါးကို အစြဲဟုၿပီး သုခေ၀ဒနာ၊ ေသာမ နႆေ၀ဒနာ၊ တုိ႔ျဖစ္တယ္။ ထို၀တၳဳကာမ တုိ႔ဟာ သုခေ၀ဒနာ၊ ေသာမနႆေ၀ဒနာ တုိ႔ရဲ႕ တည္ရာျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ “ကာမုပဓိ” လို႔ေခၚပါတယ္။

(၂) ခႏၶဳပဓိ = ခႏၶာငါးပါးတုိ႔ဟာ ဇာတိစတဲ့ ဆင္းရဲတုိ႔ရဲ႕ တည္ရာ၊ မွီရာျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ “ခႏၶဳပတိ” လို႔ေခၚပါတယ္။

(၃) ကိေလသုပဓိ = ကိေလသာတုိ႔ဟာ အပါယ္ဆင္းရဲေတြရဲ႕ တည္ရာ၊ မွီရာ ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ “ကိေလသုပဓိ” လို႔ေခၚပါတယ္။

(၄) အဘိသခၤါ႐ုပဓိ = ၀ဋ္ဆင္းရဲ ဘ၀အမ်ိဳးမ်ိဳး တုိရဲ႕ တည္ရာ၊ မွီရာ ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္၊ ပုညာဘိ သခၤါရ၊ အပုညာဘိသခၤါရ၊ အနဥၨာဘိသခၤါရ တုိ႔ကို “အဘိသခၤါ႐ုပဓိ” လို႔ေခၚပါတယ္။


မေဖာက္မျပန္ အလြန္မွန္တဲ့ ပရမတၳသစၥာေလးပါးမွာ “နိဗၺာန္” ကုိ “နိေရာဓသစၥာ” လို႔ဆုိပါ တယ္။ “နိေရာဓသစၥာ” ဆုိတဲ့ စကားကို ပုဒ္ခြဲလိုက္ေတာ့၊ “နိ + ေရာဓ + သစၥာ” လို႔ သံုးမ်ိဳး ထြက္လာပါတယ္။ “နိ” ဆုိတာက “မရွိ”၊ “ေရာဓ” ဆုိတာက သံသရာ၀ဋ္ဒုကၡေတြ အႀကိမ္ႀကိမ္၊ အဖန္ဖန္ျဖစ္ရျခင္း၊ “သစၥာ” ဆုိတာက မေဖာက္မျပန္၊ အလြန္မွန္ကန္ ျခင္း လို႔အဓိပၸာယ္ သက္ေရာက္ပါတယ္။


ဓမၼေစတီဆရာေတာ္ ဦးေကာသလႅ ေဟာၾကားထားတဲ့ တရားေတာ္မွာေတာ့ မွတ္သားမိစရာ လကၤာေလးေတြနဲ႔ မွတ္သားခဲ့ရပါတယ္။


နိဗၺာန္ဆုိတာ ဘယ္ဟာလဲလုိ ဘယ္ဟာလဲလုိ႔ သဘာ၀သိေအာင္ ရွာလုိက္စမ္းပါ။

ငါးပါးအာရုံ ကာမဂုဏ္တရားႏွင္႔ အာရုံမမ်ားတဲ႔ နိဗၺာန္ႀကီးပါ။



နိဗၺာန္ဆုိတာ ဘယ္ဟာလဲလုိ႔ သဘာ၀သိေအာင္ ရွာလုိက္စမ္းပါ။

ကိေလၿငိေပြ ဒုကၡေဘးတုိ႔ အလြန္ေအးတဲ႔ နိဗၺာန္ႀကီးပါ။



နိဗၺာန္ဆုိတာ ဘယ္ဟာလဲလုိ႔ သဘာ၀သိေအာင္ ရွာလုိက္စမ္းပါ။

ေမြးေသ - ေမြးေသ ဒုကၡေဘးတုိ႔ အလြန္ေအးတဲ႔ နိဗၺာန္ႀကီးပါ။



နိဗၺာန္ဆုိတာ ဘယ္ဟာလဲလုိ႔ သဘာ၀သိေအာင္ ရွာလုိက္စမ္းပါ။

ရုပ္နာမ္ခႏၶာ ခ်ဳပ္ျပတ္ၿငိမ္း၍ အရွဳပ္ဇာတ္သိမ္းတဲ႔ နိဗၺာန္ႀကီးပါ။



ေမးထားတဲ့ ေမးခြန္းရဲ႕ အေျဖကိုေတာ့ တိက်စြာ မေျဖေပးႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ဒီအတြက္လည္း အားနာမိပါတယ္။ က်ေနာ္ေရးတာနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ မရွင္းတာရွိရင္ က်ေနာ့္ကို ျပန္ေျပာေပးပါ။ အျခားသိခ်င္တဲ့ အခ်က္ေတြ ရွိရင္လည္း ေျပာပါ။ နိဗၺာန္ဆုိင္ရာ အေတြးအျမင္ ဗဟုသုတ ေတြကို စံုေအာင္ ဒီေနရာမွာ ထပ္မံ ဖတ္႐ႈမွတ္သားႏိုင္ပါတယ္။
http://pyayzaw.phpnet.us/?cat=7



“ရုပ္၊ နာမ္ ႏွစ္ပါးလံုး က်န္းမာ ခ်မ္းသာၾကပါေစ…”